Mostrando entradas con la etiqueta marmeladas e confituras. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta marmeladas e confituras. Mostrar todas las entradas
sábado, 22 de enero de 2011

DOCE DE CIDRA. CABELLO DE ÁNGEL

O outono pasado, o do 2009, deume por querer facer doce de cidra, entón andiven á caza e captura das cidras, conseguín unhas 6, pequechas. Toda animada púxenme a mirar receitas. Entre as recomendacións que se daban, unha delas era que as cidras tiñan que levar, polo menos, 6 meses recolectadas. Non era o caso, polo que decidín esperar un tempo, pero o tempo foi pasando e debín perder o interese. Xa fai, polo menos, un par de meses que miña nai me recordou que tiña alí unhas cidras e que xa tirara un par delas porque estaban podres e que podía facer o doce antes de podreceran todas, fixen oídos xordos e nin caso. Fai uns días meteumas nunha bolsa e díxome que fixera con elas o que quixera, que llelas sacara da casa, que co lle gusta a ela o “cabello ángel” que sería unha pena que non o fixera. Xa non había desculpa e nas vacacións de Nadal, que hai máis tempo, pois púxenme.
Non é moi complicado, pero lioso é un pouco. O que está claro é que se tes pós a facelo hai que armarse de paciencia e contar co día só para iso, sen presas e con relax.
Mirei moito pola rede, cada un coa súa receita. Eu escollín a máis sinxela que a xulgar polos resultados víase estupenda. Copieina do fantástico blogue de Nytta, Dulce algodón, que á súa vez copiouna de Los cerezos en flor.



En castellano
El otoño pasado, el del 2009, me dio por querer hacer dulce de cidra, entonces anduve a la caza y captura de las cidras, conseguí unas 6, pequeñas. Toda animada me puse a mirar recetas. Entre las recomendaciones que se daban, una de ellas era que las cidras tenían que llevar, por lo menos, 6 meses recolectadas. No era el caso, por lo que decidí esperar un tiempo, pero el tiempo fue pasando y debí de perder el interés. Ya hace, por lo menos, un par de meses que mi madre me recordó que tenía allí unas cidras y que ya había tirado un par de ellas porque estaban podridas y que podía hacer el dulce antes de que pudrieran todas, hice oídos sordos y ni caso. Hace unos días me las metió en una bolsa y me dijo que hiciera con ellas lo que quisiera, que se las sacara de casa, que con lo le gusta a ella el "cabello de ángel" que sería una pena que no lo hiciera. Ya no había disculpa y en las vacaciones de Navidad, que hay más tiempo, pues me puse.
No es muy complicado, pero lioso es un poco. Lo que  está claro es que si te pones a hacerlo hay que armarse de paciencia y contar con el día solo para eso, sin prisas y con relax.
Miré mucho por la red, cada uno con su receta. Yo escogí la más sencilla que a juzgar por los resultados se veía estupenda. La copié del fantástico blog de Nytta, Dulce algodón, que a su vez la copió de Los cerezos en flor.





Ingredientes
Cidra (neste caso eran 4 cidras que deron como resultado 1,356 kg de polpa)
As tres cuartas partes, do peso da polpa, de azucre
A riladura dun limón e o zume de medio limón
Unha rama de canela (opcional)
Realización
- O primeiro requisito é que a cidra leve máis de 6 meses recolectada. Estas miñas tiñan algo máis dun ano.
- O segundo é que ó petar nelas soen a oco. Todas o cumprían.
- Deixamos caer a cidra no chan e polas fendas que se forman ímoslle retirando a casca dura do exterior. Na maioría das receitas que vin por internet córtanas coa casca e todo e póñenas así a cocer, pero como nalgúns sitios lin o de darlle un golpe e quitarlle a casca, pois quixen probar. Ábrense unhas fendas e metemos un coitelo ou os dedos, é bastante fácil retirarlla. Nestas, en dúas delas foi moi fácil e nas outras dúas resultou máis complicado e incluso nunha delas houbo anacos nos que non fun capaz de quitarllela de todo. De feito, unha curiosidade, nas que foi fácil, a polpa era máis branda e manexable e xa se lle separaban os fíos e nas outras era máis compacta e non se separaban facilmente (pódese ver ben nas fotos)



- Partimos en anacos pequenos e retiramos as pebidas.




En castellano
Ingredientes
Cidra (en este caso eran 4 cidras que dieron como resultado 1,356 kg de pulpa)
Las tres cuartas partes, del peso de la pulpa, de azúcar
La ralladura de un limón y el zumo de medio limón
Una rama de canela (opcional)
Realización
- El primer requisito es que la cidra leve más de 6 meses recolectada. Estas mías tenían algo más de un año.
- El segundo es que al tocar en ellas suenen a hueco. Todas lo cumplían.
- Dejamos caer la cidra al suelo y por las grietas que se forman le vamos retirando la cáscara dura del exterior. En la mayoría de las recetas que vi por internet las cortan con la cáscara y todo y las ponen así a cocer, pero como en algunos sitios leí lo de darle un golpe y quitarle la cáscara, pues quise probar. Se abren unas grietas y metemos un cuchillo o los dedos y es bastante fácil retirársela. En éstas, en dos de ellas fue muy fácil y en las otras dos resultó más complicado e incluso en una de ellas hubo trozos en los que no fui capaz de quitársela de todo. De hecho, una curiosidad, en las que fue fácil la pulpa era más blanda y manejable y ya se le separaban los hilos y en las otras era más compacta y no se separaban fácilmente (se puede ver bien en las fotos).
- Partimos en trozos pequeños y quitamos las pepitas.



Diferenza entre unhas e outras cidras. As da esquerda era fácil quitarlle a casca externa e as da dereita eran máis dificil. Diferencia entre unas y otras cidras. Las de la izquierda era fácil quitarle la cáscara externa y las de la derecha era más difícil.

- Poñemos a cocer en auga fervendo durante arredor dunha hora. Dependerá da cantidade, debemos retirar cando vexamos que está tenra.
- Escorremos e deixamos arrefriar.
- Cando estea fría desfiamos (imos separando os fíos) e escorremos a auga entre as mans.
- Pesamos a polpa e engadimos as tres cuartas partes de azucre. Eu puxen 1 kg de azucre. Na maioría das receitas que lin póñenlle o mesmo peso de azucre que o peso da polpa, pero eu decidín que me parecía demasiado.
- Poñemos todo ó lume xunto coa reladura dun limón e o zume de medio limón, e a rama de canela, se se quere. Debemos darlle voltas de vez en cando e deixalo ata que adquira unha bonita cor dourada. Neste caso estivo algo máis dunha hora.
- Esterilízanse os frascos nos que se vai meter. Póñense nunha pota cubertos de auga e déixase que fervan uns minutos (30). Logo colócanse, boca abaixo, encima dun pano de cociña ou de papel de cociña para que sequen. Ás veces para que queden mellor sequiños métoos un par de minutos no micro, disque así tamén esteriliza (pois mellor, uso os dous métodos e listo)
En castellano
Ponemos a cocer en agua hirviendo durante alrededor de una hora. Dependerá de la cantidad, debemos retirar cuándo veamos que está tierna.
- Escurrimos y dejamos enfriar.
- Cuando esté fría deshiliamos (vamos separando los hilos) y escurrimos el agua entre las manos.
- Pesamos la pulpa y añadimos las tres cuartas partes de azúcar. Yo puse 1 kg de azúcar. En la mayoría de las recetas que leí le ponen el mismo peso de azúcar que el peso de la pulpa, pero yo decidí que me parecía demasiado.
- Ponemos todo al fuego junto con la ralladura de un limón y el zumo de medio limón y si se quiere una rama de canela. Debemos darle vueltas de vez en cuando y dejarlo hasta que adquiera un bonito color dorado. En este caso estuvo algo más de una hora.
- Se esterilízan los frascos en los que se va a meter. Se ponen en una olla cubiertos de agua y se deja que hiervan unos minutos (30). Luego se colocan, boca abajo, encima de un paño de cocina o de papel de cocina para que sequen. A veces para que queden mejor sequitos los meto un par de minutos en el micro, por lo visto así también esteriliza (pues mejor, uso los dos métodos y listo)





- Énchense os tarros, que deben estar secos. Tápanse cando se remate de enchelos, aínda quente.
- Cos tarros ben tapados, introdúcense nunha pota con auga, de tal xeito que a auga cubra os botes. Cando a auga empece a ferver déixanse un anaco (15-20 min)
-Tarros de 1/2 kg.........................15 minutos
-Tarros de 1 kg ...........................25 minutos.
- Deixamos que arrefríe a auga da pota onde os puxemos para retirar os botes.
En castellano
- Se llenan los tarros, que deben estar secos. Se tapan cuando se acabe de llenarlos, aún caliente.
- Con los tarros bien tapados, se introducen en una olla con agua, de tal manera que el agua cubra los botes. Cuando el agua empiece a hervir se dejan un tiempo (15-20 mí)
-Tarros de 1/2 kg.........................15 minutos
-Tarros de 1 kg ...........................25 minutos.
- Dejamos que enfríe el agua de la olla donde los pusimos para retirar los botes.
jueves, 11 de noviembre de 2010

MADALENAS DE MASCARPONE RECHEAS DE MARMELADA

MAGDALENAS DE MASCARPONE RELLENAS DE MERMELADA
Ás persoas que nos gusta isto dos experimentos culinarios, a min particularmente, gústanme máis os reposteros, pasámonos horas mirando os andeis dos super en busca de algo diferente, de algo novo, de ingredientes que nos poidan inspirar para a próxima receita. Pois ben, no meu caso, é mellor que non teña nada na casa porque senón a miña cabeza dá voltas ata que o emprego, e é nese momento cando me pregunto por que o comparía, que quen me mandaría a min.
Este é o caso destas deliciosas madalenas. Tiña na neveira unha tarrina de mascarpone (que non ten nada raro a pobre) pedindo clemencia, pedindo ser convertida en algo rico. Compreina para facer un tiramisú, e como son así, comprei, dúas, unha chegoume para o tiramisú, xa o sabía, pero tiven que comprar dúas. Tamén tiña medio brick de nata aberto, que sobrou da receita anterior e unhas ganas terribles de empregar a miña marmelada de figos, da cal aínda non publiquei a receita. Tiña pensado facelo nesta entrada, pero por preguiza non o vou a facer, e tamén porque non teño fotos decentes da devandita. Noutra ocasión será porque aínda quedan uns cantos botes. Por certo, está riquísima.
Para esta receita inspireime nunha que lle vin a Natalia de Cocino y disfruto, unha bloguera cociñeira sen igual, máis simpática...
Vou coa receita, que sei que hai por aí algunha que outra esperándoa.


En castellano
A las personas que nos gusta esto de los experimentos culinarios, a mi particularmente, me gustan más los reposteros, nos pasamos horas mirando las estanterías de los super en busca de algo diferente, de algo nuevo, de ingredientes que nos puedan inspirar para la próxima receta. Pues bien, en mi caso, es mejor que no tenga nada en casa porque sinó mi cabeza da vueltas hasta que lo empleo, y es en ese momento cuando me pregunto por qué lo comparía, que quien me mandaría a mi.
Este es el caso de estas deliciosas magdalenas. Tenía en la nevera una tarrina de mascarpone (que no tiene nada raro la pobre) pidiendo clemencia, pidiendo ser convertida en algo rico. La compré para hacer un tiramisú, y como soy así, compré, dos, una me llegó para el tiramisú, ya lo sabía, pero tuve que comprar dos. También tenía medio brick de nata abierto, que sobró de la receta anterior y unas ganas terribles de emplear mi mermelada de higos, de la cual todavía no he publicado la receta. Tenía pensado hacerlo en esta entrada, pero por pereza no lo voy a hacer, y también porque no tengo fotos decentes de la susodicha. En otra ocasión será porque aún quedan unos cuantos botes. Por cierto, está riquísima.
Para esta receta me inspiré en una que le vi a Natalia de Cocino y disfruto, una bloguera cocinera sin igual, más maja...
Voy con la receta, que sé que hay por ahí alguna que otra esperándola.


Ingredientes:
250 gr. de mascarpone
4 ovos
250 gr. de fariña (non tiña de repostería e puxen normal)
200 gr. de azucre
100 ml de nata
80 gr. de aceite de xirasol
1 sobre de Royal
Un belisco de sal
Para o recheo: marmelada de arándanos e de figos.
En castellano
Ingredientes:
 250 gr. de mascarpone
 4 huevos
250 gr. de harina (no tenía de repostería y puse normal)
200 gr. de azúcar
100 ml de nata
80 gr. de aceite de girasol
1 sobre de Royal
Un pellizco de sal
Para el relleno: mermelada de arándanos y de higos.



Elaboración
- Mesturar os ovos co azucre ata que escumen.
- Engadir a nata, o mascarpone, o aceite e o sal e volver mesturar.
- Incorporar a fariña tamizada xunto co Royal.
- Repartir a mestura en moldes de papel, primeiro unha cullerada de masa (ata que se cubra o fondo do molde) unha culleradiña do recheo que máis nos guste, neste caso marmelada de arándanos e de figos. Tapamos con masa a marmelada.
- As cápsulas de papel metinas dentro de moldes de aluminio (flaneras), para que ao crecer a masa, non se deformen e suban máis.
- Podemos espolvorear con azucre por encima antes de meter ao forno.
- Metelas no forno prequecido a 180º durante unha media hora.



En castellano
Elaboración
- Mezclar los huevos con el azúcar hasta que espumen.
- Añadir la nata, el mascarpone, el aceite y la sal y volver a mezclar.
- Incorporar la harina tamizada junto con el Royal.
- Repartir la mezcla en moldes de papel, primero una cucharada de masa (hasta que se cubra el fondo del molde) una cucharadita del relleno que más nos guste, en este caso mermelada de arándanos y de higos. Tapamos con masa la mermelada.
- Las cápsulas de papel las metí dentro de moldes de aluminio (flaneras), para que al crecer la masa, no se deformen y suban más.
- Podemos espolvorear con azúcar por encima antes de meter al horno.
- Meterlas en el horno precalentado a 180º durante una media hora.




lunes, 30 de agosto de 2010

PETISCOS DE MARMELADA DE TOMATE E QUEIXO

PINCHOS DE MERMELADA DE TOMATE Y QUESO
Estes petiscos son para quedar ben, ben, a mestura entre doce e salgado é exquisita. Como hai moitos tomates na horta adícome algún que outro día, o día enteiro, a preparar salsa de tomate. No medio da salsa pensei que non estaría mal preparar marmelada de tomate, quería ademais darlle un toque diferente e engadinlle xenxibre e canela. O resultado é sensacional. Non me confeso moi atrevida con isto da mestura de sabores, por iso o toque de canela e xenxibre é moi sutil, aínda que perceptible, sobre todo a canela. Sempre teño medo a que saiba moito ao que lle engadimos así que prefiro empezar por pouco, confeso que lle engadiría un pouco máis de xenxibre.
Pois ben unha vez feita a marmelada, acordeime que Puri me contou que nunha ocasión preparou uns petiscos con confitura de pementos e queixo, que sacou de aquí, e que resultara todo un éxito. Confirmo o éxito e repetirei seguro.
Esta entrada ten dúas receitas nunha, por unha banda a marmelada de tomate con xenxibre e canela e por outra a preparación dos petiscos.
Empezo pola marmelada

En castellano
Estos pinchos son para quedar bien, bien, la mezcla entre dulce y salado es exquisita. Como hay muchos tomates en la huerta me dedico algún que otro día, el día entero, a preparar salsa de tomate. En medio de la salsa pensé que no estaría mal preparar mermelada de tomate, quería además darle un toque diferente y le añadí jengibre y canela. El resultado es sensacional. No me confieso muy atrevida con esto de la mezcla de sabores, por ello el toque de canela y jengibre es muy sutil, aunque perceptible, sobre todo la canela. Siempre tengo miedo a que sepa mucho a lo que le añadimos así que prefiero empezar por poco, confieso que le añadiría un poco más de jengibre.
Pues bien una vez hecha la mermelada, me acordé que Puri me había contado que en una ocasión preparó unos pinchos con confitura de pimientos y queso, que sacó de aquí, y que resultara todo un éxito. Confirmo el éxito y repetiré seguro.
Esta entrada tiene dos recetas en una, por un lado la mermelada de tomate con jengibre y canela y por otro la preparación de los pinchos.
Voy a ello y empiezo por la mermelada


MARMELADA DE TOMATE CON XENXIBRE E CANELA.
Ingredientes
3 quilos de tomates
1 ½ kg de azucre
Unha culleradiña de canela (das máis pequenas)
Unha culleradiña de xenxibre en po


Elaboración
Como sempre antes de porme a facer a marmelada consulto Internet. En case todas as receitas o que se facía era escaldar os tomates, perlalos, quitarlles as pebidas e escorrerlles ao máximo a auga. Pero eu non estaba polo labor, odio o de escaldar os tomates e sacarlles a pel. Uns días atrás estivérao facendo para conservar tomate ao natural e non tiña ganas de repetir a faena. Decidín facer ao meu xeito e haber que pasaba. Lavei ben os tomates e partinos en anacos, meténdoos nunha pota. Engadinlles o azucre, o xenxibre e a canela. Mesturo todo e a lume. Aos 20 minutos vemos como o tomate vai abrandando e hai moita auga na pota. Nese momento collín os anacos de tomate cunha escumadeira, para coller a menor cantidade posible de auga, e paseinos polo pasapurés. Así xa só temos a polpa, xa eliminamos as pebidas, a pel e a auga. Volvemos pór no lume ata que colla consistencia de marmelada. Isto depende da cantidade, da intensidade do lume, no meu caso necesitou ao redor dunha hora. Comprobámolo depositando un pouco da marmelada nun pratito frío (que antes puxemos no conxelador), se colle consistencia rápido e non escorrega é que está lista. Hai que ter coidado porque cando está case lista salpica bastante. Podemos pasarlle a batidora para que quede máis fino. Se lle pasamos a batidora debemos facelo no último momento ( non sei moi ben por que, pero ao pasarlle a batidora se continúa no lume salpica máis)
Como o tomate ten tanta auga non nos sae moita cantidade de marmelada, é un dato a ter en conta. Cos tres quilos saquei cinco botes pequenos.
-Antes de pornos a facer a marmelada  esterilizanse os frascos nos que se vai a meter. Ponse nunha pota cubertos de auga e déixase que fervan uns minutos. Logo colócanse, boca abaixo, encima dun pano de cociña ou de papel de cociña para que sequen. Ás veces para que queden mellor sequitos métoos un par de minutos no micro, polo visto así tamén esteriliza (pois mellor, uso os dous métodos e listo)
Énchense os tarros, que deben estar secos. Tápanse cando se acabe de enchelos, aínda quente.
- Cos tarros ben tapados, introdúcense nunha pota con auga, de tal xeito que a auga cubra os botes. Cando a auga empezo a ferver déixanse un tempo (15-20 minutos)
-Tarros de 1/2 kg.........................15 minutos
-Tarros de 1 kg ...........................25 minutos.
- Deixamos que arrefríe a auga da pota onde os puxemos para retirar os botes.


Agora que xa temos preparada a marmelada xa podemos facer os petiscos
PETISCOS DE MARMELADA DE TOMATE E QUEIXO
Ingredientes
Pan (mellor de barra)
Queixo. Eu usei curado de ovella (unha cuña duns 300 g)
Marmelada de tomate (uns 250g)
3 follas de xelatina
50 g de noces troceadas
Elaboración
- Pomos a remollar a xelatina durante 5 minutos
- Pomos un par de culleradas de marmelada nun cazo e quentámola. Escorremos a xelatina e introducímola na marmelada quente xa fóra do lume. Mesturamos ben e incorporamos o resto da marmelada e as noces picadas (partinas coas mans).
- Cando estea ben mesturado estendemos nunha fonte de modo que nos quede unha lámina de 1 cm (ou menos).
-Metemos na neveira ata que calle.
-Cortamos o pan en rebanadas finas. Eu metino no forno para que quedasen cruxientes (ademais era pan do día anterior).
- Cortamos o queixo e a gelatina ao noso gusto.
- Xa podemos montar o petisco: pan, queixo e xelatina (se queremos que sexa máis salgado pomos queixo por encima)


En castellano
MERMELADA DE TOMATE CON JENGIBRE Y CANELA.
Ingredientes
3 kilos de tomates
1 ½ kg de azúcar
Una charadita de canela
Una cucharadita de jengibre en polvo


Elaboración
Como siempre antes de ponerme a hacer la mermelada consulto Internet. En casi todas las recetas lo que se hacía era escaldar los tomates, perlarlos, quitarles las pepitas y escurrirles al máximo el agua. Pero yo no estaba por la labor, odio lo de escaldar los tomates y sacarles la piel. Unos días atrás lo estuviera haciendo para conservar tomate al natural y no tenía ganas de repetir la faena. Decidí hacer a mi manera y haber que pasaba. Lavé bien los tomates y los partí en trozos, metiéndolos en una olla. Les añadí el azúcar, el jengibre y la canela. Mezclo todo y a fuego. A los 20 minutos vemos como el tomate va ablandando y hay mucha agua en la olla. En ese momento cogí los trozos de tomate con una espumadera, para que fuera la menor cantidad posible de agua, y los pasé por el pasapurés. Así ya solo tenemos la pulpa, ya hemos eliminado las pepitas, la piel y el agua. Volvemos a poner en el fuego hasta que coja consistencia de mermelada. Esto depende de la cantidad, de la intensidad del fuego, en mi caso necesitó alrededor de una hora. Lo comprobamos depositando un poco de la mermelada en un platito  frío (que antes pusimos en el congelador), si coge consistencia rápido y no resbala es que está lista. Hay que tener cuidado porque cuando está casi lista salpica bastante. Podemos pasarle la batidora para que quede más fino. Si le pasamos la batidora debemos hacerlo en el último momento ( no se muy bien por qué, pero al pasarle la batidora si continúa en el fuego salpica más)
Como el tomate tiene tanta agua no nos sale mucha cantidad de mermelada, es un dato a tener en cuenta. Con los tres quilos saqué cinco botes pequeños.
-Antes de ponernos a hacer la mermelada se esterilizan los frascos en los que se va a meter la mermelada. Se ponen en una olla cubiertos de agua y se deja que hiervan unos minutos. Luego se colocan, boca abajo, encima de un paño de cocina o de papel de cocina para que sequen. A veces para que queden mejor sequitos los meto un par de minutos en el micro, por lo visto así también esteriliza (pues mejor, uso los dos métodos y listo)
Se llenan los tarros, que deben estar secos. Se tapan cuándo se acabe de llenarlos, aún caliente.
- Con los tarros bien tapados, se introducen en una olla con agua, de tal manera que el agua cubra los botes. Cuando el agua empiece a hervir se dejan un tiempo (15-20 minutos)
-Tarros de 1/2 kg.........................15 minutos
-Tarros de 1 kg ...........................25 minutos.
- Dejamos que enfríe el agua de la olla donde los pusimos para retirar los botes.

Ahora que ya tenemos preparada la mermelada ya podemos hacer los pinchos

PINCHOS DE MERMELADA DE TOMATE Y QUESO
Ingredientes
Pan (mejor de barra)
Queso. Yo usé curado de oveja (una cuña de unos 300 g)
Mermelada de tomate (unos 250g)
3 hojas de gelatina
50 g de nueces troceadas


Elaboración
- Ponemos a remojar la gelatina durante 5 minutos
- Ponemos un par de cucharadas de mermelada en un cazo y la calentamos. Escurrimos la gelatina y la introducimos en la mermelada caliente ya fuera del fuego. Mezclamos bien e incorporamos el resto de la mermelada y las nueces picadas (hice los trozos con las manos).
- Cuando esté bien mezclado extendemos en una fuente de modo que nos quede una plancha de 1 cm (o menos).
-Metemos en la nevera hasta que cuaje.
-Cortamos el pan en rebanadas finas. Yo lo metí en el horno para que quedaran crujientes (además era pan del día anterior).
- Cortamos el queso y la gelatina a nuestro gusto (en este caso en cuñas).
- Ya podemos montar el pincho: pan, queso y gelatina (si queremos que sea más salado ponemos queso por encima)


lunes, 9 de agosto de 2010

MARMELADA DE FRAMBOESA

MERMELADA DE FRAMBUESAS
Fai moito tempo que fixen esta marmelada, de feito xa non quedan framboesas na horta. Como este verán non cociño nada pois teño que ir estiraaaaaaaaaaaaddddddddddooooooooo as receitas pendentes. Esta non ten ciencia ningunha e ademais a súa realización é a mesma que a da marmelada de amorodos.
Teño un verán de parón, vexo por aí un montón de receitas que me gustaría facer e probar, pero non pode ser, estou a dieta da rigorosa e como consecuencia o blogue tamén está a dieta. Empecei o mes de xullo con dieta lixeira, pero en vista de que non surtía efecto e de que non adelgazaba dun xeito notable decidín tomarmo en serio, máis que nada porque en setembro hai que vestirse tódolos días para ir traballar e toda a roupa que teño está demasiado vella e non me apetece ir de compras, así que non queda outro remedio que perder quilos para poder vestir esa roupa que está morta de risa no armario.
Teño unhas cuantas receitas por publicar e irei tirando delas e estirándoas, algunhas non me convencen moito, como esta marmelada, pero como están feitas por min e forman parte do meu receitario, pois, aí quedan.

En castellano
Hace mucho tiempo que hice esta mermelada, de hecho ya no quedan frambuesas en la huerta. Como este verano no cocino nada pues tengo que ir estiraaaaaaaaaaaaddddddddddooooooooo las recetas pendientes. Esta no tiene ciencia ninguna y además su realización es la misma que la de la mermelada de fresas.
Tengo un verano de parón, veo por ahí un montón de recetas que me gustaría hacer y probar, pero no puede ser, estoy a dieta de la rigurosa y como consecuencia el blog también está a dieta. Empecé el mes de julio con dieta ligera, pero en vista de que no surtía efecto y de que no adelgazaba de una manera notable decidí tomármelo en serio, más que nada porque en septiembre hay que vestirse todos los días para ir a trabajar y toda la ropa que tengo está demasiado vieja y no me apetece ir de compras, así que no quedaa otro remedio que perder kilos para poder vestir esa ropa que está en el armario muerta de risa.
Tengo unas cuantas recetas por publicar e iré tirando de ellas y estirándolas, algunas no me convencen mucho, como esta mermelada, pero como están hechas por mí y forman parte de mi receitario, pues, ahí quedan.
SANY4879


Ingredientes1, 200 grs de framboesas xa limpas
750 grs de azucre

SANY4908


Realización- Esterilízanse os frascos nos que se vai meter a marmelada. Póñense nunha pota cubertos de auga e déixase que fervan uns minutos. Logo colócanse, boca abaixo, encima dun pano de cociña ou de papel de cociña para que sequen. Ás veces para que queden mellor sequiños métoos un minuto no micro, disque así tamén esteriliza (pois mellor, uso os dous métodos e listo)
- Lavamos as framboesas, quitándolle o rabiño verde, e ímolas depositando na pota onde imos facer a marmelada. Temos que pesalas unha vez listas.
- Incorporamos o azucre e ó lume. Despois de que ferva estará unha media hora aproximadamente, con calor medio e sempre burbullando. A media cocción paseille o batedor eléctrico para que non houbera tropezóns.
- Podemos coala, para eliminar as pebidas, que son bastante molestas. Eu fíxeno neste punto mentres a marmelada non está moi callada para que coe ben.
- Volvémola ó lume e xa vemos que vai espesado e facemos a proba para comprobar que está feita: bótase un pouco nun prato, previamente arrefriado no conxelador, se colle consistencia rápido e que xa está, se escorre polo prato, aínda necesita un pouco máis. O do tempo é relativo, depende de moitos factores, da cantidade de froita, do tipo de froita, do calor que lle damos. Eu nesta ocasión púxenlle máis calor ca na marmelada de amorodo e callou antes. O mellor é ir facendo a proba.
- Énchense os tarros, que deben estar secos. Tápanse cando se remate de enchelos, aínda quente.
- Cos tarros ben tapados, introdúcense nunha pota con auga, de tal xeito que a auga cubra os botes. Cando a auga empece a ferver déixanse un anaco (15-20 min)
-Tarros de 1/2 kg.........................15 minutos
-Tarros de 1 kg ...........................25 minutos.
- Deixamos que arrefríe a auga da pota onde os puxemos para retirar os botes.

SANY4876


En castellano
Ingredientes
1,200 grs de frambuesas ya limpias
750 grs de azúcar
SANY4870


Realización
- Se esterilizan los frascos en los que se va a meter la mermelada. Se ponen en una olla cubiertos de agua y se deja que hiervan unos minutos. Luego se colocan, boca abajo, encima de un paño de cocina o de papel de cocina para que sequen. A veces para que queden mejor sequitos los meto un minuto en el micro, por lo visto así también esteriliza (pues mejor, uso los dos métodos y listo)
- Lavamos las frambuesas, quitándole el rabiño verde, y las vamos depositando en la olla donde vamos a hacer la mermelada. Tenemos que pesarlas una vez listas.
- Incorporamos el azúcar y al fuego. Después de que hierva estará una media hora aproximadamente, con calor medio y siempre burbujeando. A la mitad de la cocción le pasé la batidora para que quedara bien finita.
- Podemos colarla, para eliminar las pepitas, que son bastante molestas. Yo lo hice en este punto mientras la mermelada no está muy cuajada para que cuele bien.
- La volvemos al fuego y ya vemos que va espesado y hacemos la prueba para comprobar que está hecha: se echa un poco en un plato, previamente enfriado en el congelador, si coge consistencia rápido es que ya está, si escurre por plato, aun necesita un poco más. Lo del tiempo es relativo, depende de muchos factores, de la cantidad de fruta, del tipo de fruta, del calor que le damos. Yo en esta ocasión le puse más calor que en la mermelada de fresa y cuajó antes. Lo mejor es ir haciendo la prueba.
- Se llenan los tarros, que deben estar secos. Se tapan cuándo se acabe de llenarlos, aún caliente.
- Con los tarros bien tapados, se introducen en una olla con agua, de tal manera que el agua cubra los botes. Cuando el agua empiece a hervir se dejan un tiempo (15-20 minutos)
-Tarros de 1/2 kg.........................15 minutos
-Tarros de 1 kg ...........................25 minutos.
- Dejamos que enfríe el agua de la olla donde los pusimos para retirar los botes.
SANY4872

jueves, 20 de mayo de 2010

MARMELADA DE AMORODOS

Estamos en plena tempada de amorodos, comentario moi repetido nos blogues cociñeiros ultimamente. Tampouco é ningunha mentira. Meus pais teñen unha pequena plantación, onde están débese formar un microclima ideal para eles porque son realmente productivos, cada semana, durante o mes de maio e parte de xuño, pódense quitar arredor de 6-8 kgrs, aínda así seguen producindo ata agosto, en menos cantidade, pero suficiente para ir disfrutándoos . Seguro que parecen moitos, comémolos todos, non se estraga nada, non da tempo a facer doces con eles nin nada. Cada vez que os vexo alí tan vermellos, todos xuntiños acórdame a marmelada, a miña favorita, e morro de ganas de facela. O outro día despistáronse e colleron moitas xuntas, arredor duns 7 quilos, por moitos que comamos así todos xuntos, son moitos e acabarían estragándose. Esa foi a miña para aproveitar a facer a tan ansiada marmelada e incluso a panna cotta con amorodos e a torta do meu cumpreanos, por fin puiden experimentar con eles na cociña.



É realmente un deleite para os sentidos: esa cor, ese cheiro que desprende cando se está facendo, ese sabor, incluso a textura. O único que paraliza toda esta harmonía sensorial é a cantidade de azucre que se bota. Cando llo estás botando estaste dicindo, “vaia bomba calórica”. Pero total unha culleradiña ó día non fai mal, non? Porque o bote enteiro non o imos comer, ou si? ; )
Nesta receita pasei de informarme por internet, senón toleo con tanta información, quería facer unha marmelada de fresa simplemente, sen máis. Eso si, seguín os consellos da miña compañeira Chelo, unha gran experta na realización de marmeladas e confituras, se é que teño unhas compañeiras de luxo.



Ingredientes
1, 420 grs de fresas xa limpas e troceadas
900 grs de azucre (non pasaría nada porque fose menos, 750-800)



Realización
- Esterilízanse os frascos nos que se vai meter a marmelada. Póñense nunha pota cubertos de auga e déixase que fervan uns minutos. Logo colócanse, boca abaixo, encima dun pano de cociña ou de papel de cociña para que sequen. Ás veces para que queden mellor sequiños métoos un minuto no micro, disque así tamén esteriliza (pois mellor, uso os dous métodos e listo)





- Lavamos as fresas, quitándolle o rabiño verde, troceamos e ímolas depositando na pota onde imos facer a marmelada. Temos que pesalas unha vez listas.
- Incorporamos o azucre e ó lume. Despois de que ferva estará unha hora aproximadamente, con calor medio e sempre burbullando. A media cocción paseille o batedor eléctrico para que non houbera tropezóns de fresa (eu nunca farei unha marmelada con tropezóns). Xa vemos que vai espesado e facemos a proba para comprobar que está feita: bótase un pouco nun prato, previamente arrefriado no conxelador, se colle consistencia rápido e que xa está, se escorre polo prato, aínda necesita un pouco máis.
- Cando vemos que xa vai estando, quitámoslle a escuma que se forma na superficie (que, por certo, non se debe tirar porque está boísima)
- Énchense os tarros, que deben estar secos. Tápanse cando se remate de enchelos, aínda quente.






- Cos tarros ben tapados, introdúcense nunha pota con auga, de tal xeito que a auga cubra os botes. Cando a auga empece a ferver déixanse un anaco (15-20 min)
-Tarros de 1/2 kg.........................15 minutos
-Tarros de 1 kg ...........................25 minutos.
- Deixamos que arrefríe a auga da pota onde os puxemos para retirar os botes.





lunes, 24 de agosto de 2009

MARMELADA DE AMORAS

Adiós, ríos; adios, fontes;
adios, regatos pequenos;
adios, vista dos meus ollos:
non sei cando nos veremos.
Miña terra, miña terra,
terra donde me eu criei,
hortiña que quero tanto,
figueiriñas que prantei,
prados, ríos, arboredas,
pinares que move o vento,
paxariños piadores,
casiña do meu contento,
muíño dos castañares,
noites craras de luar,
campaniñas trimbadoras,
da igrexiña do lugar,
amoriñas das silveiras
que eu lle daba ó meu amor,
camiñiños antre o millo,
¡adios, para sempre adios!
¡Adios groria! ¡Adios contento!
¡Deixo a casa onde nacín,
deixo a aldea que conozo
por un mundo que non vin!
Deixo amigos por estraños,
deixo a veiga polo mar,
deixo, en fin, canto ben quero...
¡Quen pudera non deixar!...
“Cantares gallegos” Rosalía de Castro

Ata Rosalía se acordou delas ó despedirse da súa terra. Inundan os camiños e as corredoiras, por desgraza, cada vez menos, dado que o asfalto pasa a ter máis protagonismo. As silveiras estórbannos porque pican, pero dan unhas amoriñas, ricas, ricas.
Afortunadamente, en Carnota, “onde me eu criei”, aínda hai moitas silveiras. Tiña eu antollo de facer marmelada de amoras e o domingo, no noso paseo, polo monte, coas cadeliñas, collín medio quilo delas. Fomos por unha ruta na que non hai demasiadas. Outro día faremos outra, na que sei que hai bastantes, e farase máis marmelada, para matar o antollo xa teño.
As amoras son tan ricas que ata ás cadelas lles gustan, a pequerrecha, que é lista, coma un allo, xa as colle soíña da silveira, sérvese ela, non lle facemos falta nós, quéreas ben maduriñas, as verdes chúspeas. A outra, séntase , ó noso carón, coa boca aberta e a lingua fóra, esperando a que lle deamos. Non sei quen é máis lista.
Cando a miña amiga “a curuxa” vexa esta receita, vaime dicir “Ah, condanada e non me avisaches!!!”. Non podía esperar. Ven buscar o cacharriño pequeno (o grande é para min), para a proba, xa faremos máis.


Ingredientes570 grs de amoras
350 grs de azucre
O zume dun limón
RealizaciónLavamos as amoras e cubrímolas co azucre. Deixámolas, a macerar, toda a noite. Á mañá seguinte ponse no lume ata ferver, cando ferva, deixámolas a lume medio, arredor de media hora. Pasámolas polo pasapuré para machucar ben as amoras. Como as pebidas se colan, eu paseino por un coador de malla fina e quedou libre de toda pebida, finiña, finiña. Volvemos a poñela no lume ata que acade o espeso de marmelada que queremos (facemos a proba do prato: poñendo unhas gotas nun prato que previamente puxemos no conxelador, se pasados uns segundos, non escorre, xa está).
Metémola marmelada en botes de cristal previamente esterilizados (hai que poñelos a ferver en auga arredor de vinte minutos, logo ó sacalos poñémolos boca abaixo nun trapo limpo).
Agora temos que facer o propio para que se conserve por tempo. Hai dous métodos, ou ben se poñen boca abaixo ata que arrefríen (dun día para outro) ou os metemos, aínda quentes, nunha pota cubertos de auga durante 20 minutos, sempre fervendo un pouco (os vinte minutos cóntanse a partires de que ferve).
A fonte de inspiración para esta receita foi no blogue de La cocina de la lechuza


sábado, 18 de julio de 2009

MARMELADA DE AMEIXAS AMARELAS

IngredientesAmeixas amarelas
½ kg de azucre por cada kg de ameixa limpa

Elaboración- Esterilízanse os frascos nos que se vai meter a marmelada. Póñense nunha pota cubertos de auga e déixase que fervan uns minutos. Logo colócanse, boca abaixo, encima dun pano de cociña ou de papel de cociña para que sequen.
- Pélanse as ameixas (non é necesario) e quítaselles a pebida. Córtanse en anaquiños e vanse metendo na pota na que se van a cocer. Unha vez rematado este proceso, ponse no lume ata que ferva e déixase que cozan ata que se vaian desfacendo.
- Pásanse polo batedor ou polo pasapurés para moer ben a polpa. Pésase e vólvese a meter na pota. Por cada kg de froita cocida engádeselle medio kg de azucre (neste caso eran 1,600 e púxenlle 1 kg de azucre, demasiado).
- Vólvese ao lume ata ferver. Mantense no lume, sempre burbulleando ata que adquira consistencia de marmelada. Pode tardar 2 hrs, tamén depende da forza do lume, canto máis forte, antes collerá a textura. Para comprobar que está feita bótase un pouco nun prato, previamente arrefriado no conxelador, se colle consistencia rápido e que xa está, se escorre polo prato, aínda necesita un pouco máis.
- Énchense os tarros, que deben estar secos. Tápanse cando se remate de enchelos, aínda quentes.
- Cos tarros ben tapados, introdúcense nunha pota con auga, de tal xeito que a auga cubra os botes. Cando a auga empece a ferver déixanse un anaco (10-15 min)
-Tarros de 1/2 kg.........................15 minutos
-Tarros de 1 kg ...........................25 minutos.
- Non é necesario quitlalos da auga onde estiveron fervendo. Poden ir arrefriando nela.

2º intento
Cambios e resultado:- Púxenas coa pel e coa pebida. Ao levar a pel, cando se pon a cocer co azucre, salta bastante. Hai que ter coidado e medio tapalo coa tapa da pota.



Comparación da cor e da textura entre o 1º (a máis escura) e o 2º intento.
3º intento. Paso a paso.
1.- Trocéanse as ameixas. Quítanselle as pebidas e tamén a pel daquelas que saia só con tirar por ela. Déixalle a pel das que están máis verdiñas e non se despega tan ben da polpa. A tona ten pectina e faille ben para para coller consistencia. As froitas máis verdes tamén teñen máis pectina, polo que convén mesturar algunha que outra un pouco máis verde.



2.- Ponse a cocer nunha pota ata que se ve que se vai desfacendo a froita, depende da cantidade de froita, neste caso arredor de 45´. Reméxese de vez en cando.

3.- Móese ben todo co batedor para que quede máis homoxénea, esto vai a gustos, a quen lle guste atopar cachos de froita non é necesario, pero os anacos que se cortan ao principio deben ser máis pequenos. Outra opción é pasalo polo pasapurés, así a masa é un poco máis gorda e grumosa que co batedor.

4.- Pésase a polpa da froita e engádeselle o azucre, sobre 500 grs por cada kg de froita cocida. Neste caso eran 2,750 kg de froita e engadinlle 1,5 kg de azucre (un pouco máis do establecido).

5.- Ponse de novo a cocer co azucre e déixase que colla consistencia (non saltou ao ferver, debe ser porque apenas levou tonas, no 2º intento, con tonas, saltaba bastante). Estivo unha hora e vinte, podía estar 5 min menos.

6.- Unha vez envasada e pechados os tarros en quente, introdúcense nunha pota con auga de xeito que a auga cubra os botes. Estiveron fervendo arredor de media hora (este tempo cóntase a partir de que ferve, logo báixaselle un pouco o lume, pero que siga burbulleando). Déixanse ata que enfría a auga


Unha mostra dos tres intentos (en orde de esquerda a dereita)

- Paseinas polo pasapurés, pero ao final era un lío coas pebidas, non llelas poño máis. Ademais non se daba despegado a carne da pebida. Finalmente aínda lle pasei o batedor para que quedara máis finiña.
- Queda moito máis espesa ao levar as tonas.
- Púxenlle menos azucre, menos de 500 grs por cada quilo de froita cocida.
- Estivo menos, bastane menos, tempo cocéndose co azucre.
- Quedou bastante amarga.
- A textura é máis licuada cá 1ª, ten textura de marmelada.
- Non lle sobraba máis azucre e máis tempo de cocción co azucre.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...