Mostrando entradas con la etiqueta froita. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta froita. Mostrar todas las entradas
sábado, 13 de julio de 2013

TORTA DE CREMA E FROITAS

Ás veces os humanos non nos entendemos, un quere dicir algo e o outro entende o contrario, que difícil, obcecámonos na nosa idea e dá igual o que nos expliquen e cantos exemplos nos poñan. Resulta ademais bastante frustrante ver como a mensaxe que querías transmitir quedou totalmente distorsionada e lle deron a volta de tal forma que a imaxe que se levan non ten nada que ver coa realidade. Como unhas simples palabras poden dar un xiro de 180º a unha determinada situación cambiándoo todo, tendo, ata, unha imaxe diferente de alguén, cambiando o concepto que se tiña desa persoa e só porque cando querías dicir branco entenderon negro? Logo de mil cousas, ou mil palabras ou actos bos só unhas poucas palabras, que non malas nin con mala intención, poden revolver todo e convertelo en lodo, só porque non recollemos ben a mensaxe e non queremos entendelo doutro xeito. Fixémonos a nosa propia imaxe da realidade e xa é moi difícil cambiala.
Por poñer un exemplo, ás veces a simple explicación de que non temos que dar explicacións da nosa vida, que a ninguén lle importa o que facemos, a donde imos ou de onde vimos ou con quen estamos, iso pódese interpretar, e ten que haber unha razón de fondo, que o que se quere é realmente o contrario, un control de movementos ou unha necesidade de explicacións e non, resulta que non necesitamos explicacións, que cada un é dono da súa vida e dos seus sentimentos. Ninguén debe verse obrigado a nada e menos si non nos unen lazos de ningún tipo, dado que a amizade é moi efémera. Está ben cumprir coas obrigacións, pero non crealas. Doe cando alguén che bota en cara algo ou che culpa de algo e realmente querías transmitir o contrario, pero unha vez que se fixo esa idea dá igual como o expliques despois, xa quedou unha mancha e hai manchas que non saen nunca. 
Existen almas libres, nobres e puras que só loitan por existir e permanecer e precisamente por ser libres, nobres e puras creen na liberdade, nos lazos que se desatan e que logo se poden volver atar, nos bos sentimentos, en non crear obrigacións, en que o que se comparta sexa desinteresado e xeneroso. A amizade non é esixencia, o agarimo e o afecto non son esixencia, deben fluír e si un amigo che pide que non é necesario que se creen obrigacións con el, é precisamente iso o que quere dicir e non o contrario porque como alma libre, nobre e pura cre que os demais teñen mellores cousas que atender que a súa compañía e pode esperar, sempre estará aí, esperando... 
Non tiña pensado publicar esta receita porque é demasiado simple , unha base de masa crebada, crema pasteleira e froita, non fai falta nin receita, todos os que facemos repostería na casa sabemos facelo só con mirar. As fotos fíxenas correndo e non hai foto do corte. A verdade é que quedou tan rica, saíu coas medidas perfectas para un molde de 24 cm que se merece unha entrada.




En castellano
A veces los humanos no nos entendemos, uno quiere decir algo y el otro entiende lo contrario, que difícil, nos obcecamos en nuestra idea y da igual lo que nos expliquen y cuantos ejemplos nos pongan. Resulta además bastante frustrante ver como el mensaje que querías transmitir ha quedado totalmente distorsionado y le han dado la vuelta de tal forma que la imagen que se llevan no tiene nada que ver con la realidad. Cómo unas simples palabras pueden dar un giro de 180º a una determinada situación cambiándolo todo, teniendo, incluso, una imagen diferente de alguien, cambiando el concepto que se tenía de esa persona y solo porque cuando querías decir blanco han entendido negro? Después de mil cosas, o mil palabras o actos buenos solo unas pocas palabras, que no malas ni con mala intención, pueden revolver todo y convertirlo en fango, solo porque no recogemos bien el mensaje y no queremos entenderlo de otra manera. Nos hemos hecho nuestra propia imagen de la realidad y ya es muy difícil cambiarla.
Por poner un ejemplo, a veces la simple explicación de que no tenemos que dar explicaciones de nuestra vida, que a nadie le importa lo que hacemos, a donde vamos o de donde venimos o con quien estamos, eso se puede interpretar, y tiene que haber una razón de fondo, que lo que se quiere es realmente lo contrario, un control de movimientos o una necesidad de explicaciones y no, resulta que no necesitamos explicaciones, que cada uno es dueño de su vida y de sus sentimientos. Nadie debe verse obligado a nada y menos si no nos unen lazos de ningún tipo, dado que la amistad es muy efímera. Está bien cumplir con las obligaciones, pero no creárselas. Duele cuando alguien te echa en cara algo o te culpa de algo y realmente querías transmitir lo contrario, pero una vez que se ha hecho esa idea da igual como lo expliques después, ya quedó una mancha y hay manchas que no salen nunca. 
Existen almas libres, nobles y puras que solo luchan por existir y permanecer y precisamente por ser libres, nobles y puras creen en la libertad, en los lazos que se desatan y que luego se pueden volver a atar, en los buenos sentimientos, en no crear obligaciones, en que lo que se comparta sea desinteresado y generoso. La amistad no es exigencia, el cariño y el afecto no  son exigencia, deben fluír y si un amigo te pide que no es necesario que se creen obligaciones con él, es precisamente eso lo que quiere decir y no lo contrario porque como alma libre, noble y pura cree que los demás tienen mejores cosas que atender que su compañía y puede esperar, siempre estará ahí, esperando...
No tenía pensado publicar esta receta porque es demasiado simple , una base de masa quebrada, crema pastelera y fruta, no hace falta ni receta, todos los que hacemos repostería en casa sabemos hacerlo solo con mirar. Las fotos las hice corriendo y no hay foto del corte. La verdad es que quedó tan rica, salió con las medidas perfectas para un molde de 24 cm, que se merece una entrada.




Elaboración
Masa crebada 
200 g de harina
75 g de mantequilla
60 g de azucre
1 ovo
1 pizca de sal
Crema pastelera 

200 ml de nata
300 ml de leite
3 xemas de ovo
3 culleradas de maizena
4 culleradas de azucre
Para a cobertura
1 folla de xelatina
1 dedo de auga nun vaso
O zume de medio limón.

As froitas que nos gusten
Elaboración
Masa quebrada
200 g de harina
75 g de mantequilla
60 g de azúcar
1 huevo
1 pizca de sal
Crema pastelera
200 ml de nata
300 ml de leche
3 yemas de huevo
3 cucharadas de maizena
4 cucharadas de azúcar
Para la cobertura
1 hoja de gelatina
1 dedo de agua en un vaso
El zumo de medio limón.
Las frutas que nos gusten



Elaboración
Masa
- Mesturar a fariña co azucre e o sal. Incorporar a manteiga fregando cos dedos ata que se forme unha textura areosa. Agregar o ovo e formar a masa. Métese na neveira durante 30 minutos a 1 hora ( ou uns 15-20 min no conxelador, así é máis rápido)
- Unha vez un pouco endurecida a masa estírase. Eu fágoo encima dun papel de fornear e film por encima ou entre dous filmes.
- Colócase a masa, coa axuda do papel de fornear nun molde engraxado e enfariñado, se é antiadherente non fai falta. Pasamos o rodete polos bordos do molde e retiramos a masa sobrante, coa que podemos facer unhas galletas ou cubrir unhas tarteletas máis pequenas. Picamos a masa cun garfo.
Neste punto quero facer unhas puntualizacións: A masa logo de pasarlle o rodete parece que está moi grosa no bordo, déixase así, porque se se deixa máis fina é moi difícil de despegar, só se retiran ben os restos de masa. O molde ideal é un molde baixiño, estriado e de metal e se é antiadherente mellor.
- Cubrimos a masa con papel de fornear e encima colocamos uns garavanzos.
- Introducimos no forno prequecidodo a 180º durante 30 minutos. Nos últimos 10 minutos retirei o papel cos garavanzos.
- Deixamos arrefriar.
Crema pasteleira
- Quentar o leite coa nata no micro ata ferver e deixalo amornar.
- Nun cazo bótanse as xemas, o azucre, a maicena e unha ou dúas culleradas de leite frío. Remexer todo ata que se mesture e forme unha crema fina.
- Cando o leite estea morno, poñemos no lume a crema que fixemos e incorporámoslle o leite pouco a pouco. É mellor non botarllo todo (algo máis da metade) e que lume non estea moi forte (medio alto). Reméxese e mézclase ben. Pódese ir subindo a temperatura pouco a pouco para que ferva ata que espese. Logo vaiselle incorporando o resto do leite ata conseguir o espesor desexado.
Cobertura de xelatina.
- Poñemos a remollar en auga fría, durante 5 minutos, unha folla de xelatina.
- Fervemos, no micro, un dedo de auga nun vaso. Engadímoslle o zume de limón e desfacemos no líquido a folla de xelatina que tivemos a remollar.
-Unha vez fría esta mestura usámola para pintar as froitas da torta. Quedará un aspecto máis brillante.
Montaxe da torta.
- Repartimos a crema pasteleira na masa que previamente forneamos e decoramos ao noso gusto coas froitas.
- Para que o aspecto das froitas se manteña pintámolas coa mestura de xelatina.
- Debe estar unhas horas na neveira antes de ser consumida, polo menos hasta que calle a xelatina.




En castellano
Elaboración
Masa
- Mezclar la harina con el azúcar y la sal. Incorporar la mantequilla frotando con los dedos hasta que se forme una textura arenosa. Agregar el huevo y formar la masa. Se mete en la nevera durante 30 minutos a 1 hora ( o unos 15-20 min en el congelador, así es más rápido)
- Una vez un poco endurecida la masa se estira. Yo lo hago encima de un papel de hornear.
- Se coloca la masa, con la ayuda del papel de hornear en un molde engrasado y enharinado. Pasamos el rodillo por los bordes del molde y retiramos la masa sobrante, con la que podemos hacer unas galletas o cubrir unas tarteletas más pequeñas. Pinchamos la masa con un tenedor.
En este punto quiero hacer unas puntualizaciones: La masa después de pasarle el rodillo parece que está muy gruesa en el borde, se deja así, porque si se deja más fina es muy difícil de despegar, solo se retiran bien los restos de masa. El molde ideal es un molde bajito, estriado y de metal y si es antiadherente mejor. Yo lo hice en un molde de cristal.
- Cubrimos la masa con papel de hornear y encima colocamos unos garbanzos.
- Introducimos en horno precalentado a 180º durante 20 minutos. En los últimos 5 minutos retiré el papel con los garbanzos. Cuando vemos que los bordes están dorados, retiramos y dejamos enfriar.
De la crema pastelera
- Calentar la leche en el micro hasta hervir y dejarlo templar.
- En un cazo se echan las yemas, el azúcar, la maicena y una o dos cucharadas de leche fría. Batir todo hasta que se mezcle y me forme una crema fina.
- Cuando la leche esté tibia, ponemos en el fuego la crema que hicimos y le incorporamos la leche poco a poco. Es mejor no echárselo todo (algo más de la mitad) y que el fuego no esté muy fuerte (medio alto). Se bate y se mezcla bien. Se puede ir subiendo la temperatura poco a poco para que hierva hasta que espese. Luego se le va incorporando el resto de la leche hasta conseguir el espesor deseado (ni muy líquido ni muy compacto, hay que tener en cuenta que cuando enfría cuaja bastante)

Cobertura de gelatina.
- Ponemos a remojar en agua fría, durante 5 minutos, una hoja de gelatina.
- Hervimos, en el micro, un dedo de agua en un vaso. Le añadimos el zumo de limón y deshacemos en el líquido la hoja de gelatina que tuvimos la remojar.
- Una vez fría esta mezcla la usamos para pintar las frutas de la tarta. Quedará un aspecto más brillante.
Montaje de la tarta.
- Repartimos la crema pastelera en la masa que previamente horneamos y decoramos a nuestro gusto con las frutas.
- Para que el aspecto de las frutas se mantenga las pintamos con la mezcla de gelatina.
- Debe estar unas horas en la nevera antes de ser consumida, por lo menos hasta que cuaje la gelatina.



sábado, 19 de noviembre de 2011

CREMA DE LIMÓN

Aiiiiiiii!!!!!!!!! Que abandonadiño teño o meu "cachiño", os días pasan tan rápido que non dá tempo a nada. Quérense facer tantas cousas que todas non se poden abarcar, aos poucos. As semanas pasan demasiado rápido e o sábado pásoo cociñando e limpando todo o que ensucio, e non me queda tempo para publicar. Son tantas as receitas que me gustaría publicar que non sei por onde empezar, son moitas as que quero conservar na memoria e que mellor forma de acordarme delas que publicalas.
Esta receita é a última, un pequeno invento, encántanme as sobremesas de limón e como esta recetita é moi fácil e rápida pois tan fácil e rápida será a súa publicación e así non me esquezo de como fixen esta cremiña e de paso actualizo e manteño vivo o meu pequeno recuncho.
Esta preparación pode sacarnos dalgún apuro porque podemos facelo antes da comida (en dez minutos) e estará listo á hora da sobremesa.
En castellano
Ayyyyy!!!!!!!!! Que abandonadito tengo mi "cachiño", los días pasan tan rápido que no da tiempo a nada. Se quieren hacer tantas cosas que todas no se pueden abarcar, poco a poco. Las semanas pasan demasiado rápido y el sábado lo paso cocinando y limpiando todo lo que ensucio, y no me queda tiempo para publicar. Son tantas las recetas que me gustaría publicar que no se por donde empezar, son muchas las que quiero conservar en la memoria y que mejor forma de acordarme de ellas que publicarlas.
Esta receta es la última, un pequeño invento, me encantan los postres de limón y como esta recetita es muy fácil y rápida pues tan fácil y rápida será su publicación y así no me olvido de como hice esta cremita y de paso actualizo y mantengo vivo mi pequeño rincón.
Esta preparación puede sacarnos de algún apuro porque podemos hacerlo antes de la comida (en diez minutos) y estará listo a la hora del postre.



Ingredientes
2 iogures de limón
1 iogur grego
O zume de 1 limón (eu puxen dous, pero miña naiña, acedo, acedo, para quen lle guste que poña dous)
5 culleradas de leite condensada
2 culleradas de queixo crema
200 ml de nata.
En castellano
Ingredientes
2 yogures de limón
1 yogur griego
El zumo de 1 limón (yo puse dos, pero madre mía, ácido, ácido, para quien le guste que ponga dos)
5 cucharadas de leche condensada
2 cucharadas de queso crema
200 ml de nata.



Realización 
- Introducimos nun recipiente o zume, os iogures, o queixo crema e o leite condensado. Batémolo coa batidora e reservamos.
- Semibatemos a nata e introducimos a mestura anterior e volvemos bater ata conseguir que sexa consistente.
- Introducimos nos recipientes elixidos e metémolos na neveira por espazo dunhas dúas horas, como mínimo.




En castellano
Realización
-Introducimos en un recipiente el zumo, los yogures, el queso crema y la leche condensada. Lo batimos con la batidora y reservamos.
- Semibatimos la nata e introducimos la mezcla anterior y volvemos a batir hasta conseguir que sea consistente.
- Introducimos en los recipientes elegidos y los metemos en la nevera por espacio de unas dos horas, como mínimo.
lunes, 13 de septiembre de 2010

TORTA DE LARANXA, AGRADECEMENTO E DESCULPAS

TARTA DE NARANJA, AGRADECIMIENTO Y DISCULPAS
Puff, que poucas ganas. Máis ben ningunha. Levo unha semana retirada do blogue, todos os días lle adico una anaquiño a ver o que se coce noutras cociñas, pero non teño ganas nin de comentar. Esto do blogue require moita adicación e chega un momento en que non apetece e entran as ganas de tomar un descanso. Diariamente pode requerir unha adicación dunhas dúas ou tres horas, pero cando tes a cabeza ocupada noutras cousas non quedan ganas de adicarlle ese tempo. Ultimamente paso pouco tempo na casa e ademais o inicio de curso tívome demasiado ocupada. Este ano cambio de colexio e son demasiadas emocións xuntas, así como un pouco máis de traballo e organización.
Por engadidura non cociño nada, tampouco me apetece e se fago algo sae mal, non de sabor, pero de presencia, pésimo. Senón que llo digan ás miñas amigas Helena e Mónica, que na última xuntanza leveille un churro de sobremesa. Non me apetece meterme na cociña e lixar cacharros e logo limpar, ademais como sigo co da dieta, tampouco teño ilusión por facer cousas ricas, cando as fago penso no que engordan e que non as podo disfrutar como eu quixera, entón xa prefiro non facelas.
Non sei como trascurrirá isto do blogue, non sei canto, nin cando publicarei, non sei se me aumentarán as ganas, pero se estou como agora, pode que haxa certo parón, ou non. Dame pena porque neste mundo hai xente estupenda e vou ir desligándome, quedando algo apartada, pero non podo evitar estar sen forza para isto do blogue. Bueno aínda que publique unha vez ó mes pois xa é algo, non?
Esta tartiña xa é dalgunha celebración do verán. Fíxena na casa de meus pais e non quedou de todo como eu quixera porque non tiña os meus utensilios e ademáis a min gústame cociñar soa sin ninguén que ande arredor. Aínda así non quedou tan mal.
A idea xurdiu da torta que fixen de limón, como estaba bastante ácida, pois a opción da laranxa podía ser unha idea estupenda. Nesta ocasión a crema elaboreina con maizena e quedou estupenda, moito máis fácil que a crema de limón.



En castellano
Puff, que pocas ganas. Más bien ninguna. Llevo una semana retirada del blog, todos los días le dedico un poco de tiempo a ver lo que se cuece en otras cocinas, pero no tengo ganas ni de comentar. Esto del blog requiere mucha dedicación y llega un momento en que no apetece y entran ganas de tomar un descanso. Diariamente puede requerir una dedicación de unas dos o tres horas, pero cuando tienes la cabeza ocupada en otras cosas no quedan ganas de dedicarle ese tiempo. Últimamente paso poco tiempo en casa y además el inicio de curso me tuvo demasiado ocupada. Este año cambio de colegio y son demasiadas emociones juntas, así como un poco más de trabajo y organización.
Por añadidura no cocino nada, tampoco me apetece y se hago algo, sale mal, no de sabor, pero de presencia, pésimo. Sino que se lo digan a mis amigas Helena y Mónica, que en la última quedada llevé un churro de postre. No me apetece meterme en la cocina y ensuciar cacharros y luego limpiar, además como sigo con lo de la dieta, tampoco tengo ilusión por hacer cosas ricas, cuando las hago pienso en lo que engordan y que no las puedo disfrutar cómo yo quiero, entonces ya prefiero no hacerlas.
No sé cómo trascurrirá esto del blog, no sé cuanto, ni cuando publicaré, no sé si me aumentarán las ganas, pero si estoy como ahora, puede que haya cierto parón, o no. Me da pena porque en este mundo hay gente estupenda y voy a ir desligándome, quedando algo apartada, pero no puedo evitar estar sin fuerza para esto del blog. Bueno aunque publique una vez al mes pues ya es algo, no?
Esta tartita ya es de alguna celebración del verano. La hice en casa de mis padres y no quedó de todo como yo quisiera porque no tenía mis utensilios y ademáis a mí me gusta cocinar sola sin nadie que ande alrededor. Aun así no quedó tan mal.
La idea surgió de la tarta de limón, como estaba bastante ácida, pues la opción de la naranja podía ser una idea estupenda. En esta ocasión la crema la elaboré con maizena y quedó estupenda, mucho más fácil que la crema de limón.



Ingredientes
Para a masa:
250 grs. de fariña de trigo
100 grs. de manteiga
75 g de azucre
1 ovo
1 chisco de sal
Crema de laranxa:
3 laranxas e medio limón espremidos (un vaso de zume, uns 250 ml)
A raiadura das tres laranxas e do limón
4 xemas de ovo
150 g de azucre
50 grs. de manteiga
30 grs de maicena
Merengue italiano:
4 claras de ovo
75 g de auga
150 grs. de azucre
15 g de azucre glass
En castellano
Ingredientes
Para la masa:
250 grs. de harina de trigo
100 grs. de mantequilla
75 g de azúcar
1 huevo
1 pizca de sal
Crema de naranja:
3 naranjas y medio limón exprimidos (un vaso de zumo, unos 250 ml)
La rayadura de las tres naranjas y del limón
4 yemas de huevo
150 g de azúcar
50 grs. de mantequilla
30 gr de maizena
Merengue italiano:
4 claras de huevo
75 g de agua
150grs. de azúcar
15 g de azúcar glass



Elaboración
Masa
- Mesturar a fariña co azucre e o sal. Incorporar a manteiga fregando cos dedos ata que se forme unha textura areosa. Agregar o ovo e formar a masa. Métese na neveira durante 30 minutos a 1 hora ( ou uns 15-20 min no conxelador, así é máis rápido)
- Unha vez un pouco endurecida a masa estírase. Eu fágoo encima dun papel de fornear.
- Colócase a masa, coa axuda do papel de fornear nun molde engraxado e enfariñado. Pasamos o rodete polos bordos do molde e retiramos a masa sobrante, coa que podemos facer unhas galletas ou cubrir unhas tarteletas máis pequenas. Picamos a masa cun garfo.
Neste punto quero facer unhas puntualizacións: A masa logo de pasarlle o rodete parece que está moi grosa no bordo, déixase así, porque se se deixa máis fina é moi difícil de despegar, só se retiran ben os restos de masa. O molde ideal é un molde baixiño, estriado e de metal e se é antiadherente mellor. Coa masa que me sobrou fixen unhas galletas.
- Cubrimos a masa con papel de fornear e encima colocamos uns garavanzos.
- Introducimos no forno prequentado a 180º durante 20 minutos. Nos últimos 5 minutos retirei o papel cos garavanzos. Cando vemos que os bordos están dourados, retiramos e deixamos arrefriar.

Crema de laranxa
- Pomos nun cazo as xemas, o azucre, as raiduras de limón e laranxa, a maizena e unha cullerada de zume. Batemos todo cunhas varillas ata que non se forme unha crema homogénea e sen grumos.
- Levamos ao lume baixo e incorporamos o resto do zume. Revolvemos continuamente ata que a crema espese. Iremos subindo progresivamente o lume ou calor. Cando vexamos que espesa seguimos removendo, non debemos de deixar que ferva, só que faga algunha burbulla. Cando teñamos a textura desexada retiramos do lume e deixamos arrefriar. Cubrímolo cun papel filme para que non se forme costra na superficie.
- Cando a masa base estea fría incorporamos a crema de laranxa, non fai falta que esta estea fría do todo. Si debe estar fría cando se lle engada o merengue.

Merengue italiano
- Facemos un almíbar con 150 g de azucre e 75 de auga. Pómolo ao lume e cando chegue a ebulición deixámolo uns cinco minutos máis. Reservamos e esperamos a que amorne.
- Montamos as claras a punto de neve forte e ao final engadimos o azucre glass (eu o tamizo previamente para que non teña grumos), en forma de choiva.
- Para rematar e co almíbar non máis da temperatura corporal ímolo engadindo ás claras deixándoo caer en forma de fío á vez que se segue batendo, pasando o batedor xunto por onde cae o almíbar.
- Pomos o merengue encima da crema de laranxa fría, podemos aplicalo cunha manga pasteleira e facer a decoración que máis nos guste (eu neste caso púxeno cunha bolsa de plástico á que lle cortei unhas das puntas).
- Podemos meter a torta no forno, co grill, para dourala. Temos que estar pendentes para que non se nos queime. Cun minuto é suficiente. Eu neste caso non o fixen e tamén queda bonita.



En castellano
Elaboración
Masa
- Mezclar la harina con el azúcar y la sal. Incorporar la mantequilla frotando con los dedos hasta que se forme una textura arenosa. Agregar el huevo y formar la masa. Se mete en la nevera durante 30 minutos a 1 hora ( o unos 15-20 min en el congelador, así es más rápido)
- Una vez un poco endurecida la masa se estira. Yo lo hago encima de un papel de hornear.
- Se coloca la masa, con la ayuda del papel de hornear en un molde engrasado y enharinado. Pasamos el rodillo por los bordes del molde y retiramos la masa sobrante, con la que podemos hacer unas galletas o cubrir unas tarteletas más pequeñas. Pinchamos la masa con un tenedor.
En este punto quiero hacer unas puntualizaciones: La masa después de pasarle el rodillo parece que está muy gruesa en el borde, se deja así, porque si se deja más fina es muy difícil de despegar, solo se retiran bien los restos de masa. El molde ideal es un molde bajito, estriado y de metal y si es antiadherente mejor. Yo lo hice en un molde de cristal.
- Cubrimos la masa con papel de hornear y encima colocamos unos garbanzos.
- Introducimos en horno precalentado a 180º durante 20 minutos. En los últimos 5 minutos retiré el papel con los garbanzos. Cuando vemos que los bordes están dorados, retiramos y dejamos enfriar.
Crema de naranja
- Ponemos en un cazo las yemas, el azúcar, las rayaduras de las naranjas y del limón, la maizena y una cucharada de zumo. Batimos todo con unas varillas hasta que no se forme una crema homogénea y sin grumos.
- Llevamos al fuego bajo e incorporamos el resto del zumo. Removemos continuamente hasta que la crema espese. Iremos subiendo progresivamente el fuego o calor. Cuando veamos que espesa seguimos removiendo, no debemos de dejar que hierva, solo que haga alguna burbuja. Cuando tengamos la textura deseada retiramos del fuego y dejamos enfriar. Lo cubrimos con un papel film para que no se forme costra en la superficie.
- Cuando la masa base esté fría incorporamos la crema de naranja, no hace falta que ésta esté fría del todo. Si debe estar fría cuando se le añada el merengue.
Merengue italiano
- Hacemos un almíbar con 150 g de azúcar y 75 de agua. Lo ponemos al fuego y cuando llegue a ebullición lo dejamos unos cinco minutos más. Reservamos y esperamos a que temple.
- Montamos las claras a punto de nieve fuerte y al final añadimos el azúcar glass (yo lo tamizo previamente para que no tenga grumos), en forma de lluvia.
- Por último y con el almíbar, no más que a temperatura corporal, lo vamos añadiendo a las claras dejándolo caer en forma de hilo a la vez que se sigue batiendo.
- Ponemos el merengue encima de la crema de naranja fría, podemos aplicarlo con una manga pastelera y hacer la decoración que más nos guste.
- Metemos la tarta en el horno, con el grill, para dorarla. Tenemos que estar pendientes para que no se nos queme. Con un minuto es suficiente. Yo en este caso no lo hice y también queda bonita.


AGRADECEMENTO E DESCULPAS/ AGRADECIMIENTO Y DISCULPAS
A miña vagancia chega a todos os límites insospeitados. Alá polo mes de xullo, o blogue de Irmina, El zurrón de los postres, cumpriu o seu 2º ano, para o que, efectuou un sorteo no que resultei agraciada. Era a primeira vez que me tocaba algo nun sorteo, e fíxome moita ilusión.
O propio sería que ao recibir o agasallo o anunciase no meu blogue, pero como o verán foi moi raro e estiven semanas fóra, cada entrada deixábaa programada e montábaa en varios días, pois foi pasando. Ademais a miña intención era facer un dos fantásticos doces que Irmina ten no seu libro e poder agradecelo como cómpre. Seguro que parecín unha desagradecida e pido mil desculpas. Aínda que tarde, millóns de GRAZAS por este fantástico agasallo que aínda non disfrutei como cómpre.

En castellano
Mi vagancia llega a todos los límites insospechados. Allá por el mes de julio, el blog de Irmina, El zurrón de los postres, cumplió su 2º año, para lo cual, efectuó un sorteo en el que resulté agraciada. Era la primera vez que me tocaba algo en un sorteo, y me hizo mucha ilusión.
Lo propio sería que al recibir el regalo lo anunciase en el blog, pero como el verano fue muy raro y estuve semanas fuera, cada entrada la dejaba programada y la montaba en varios días, pues fue pasando. Además mi intención era hacer uno de los fantásticos dulces que Irmina tiene en su libro y poder agradecerlo como es debido.  Seguro que he parecido una desagradecida y pido mil disculpas. Aunque tarde, millones de GRACIAS por este fantástico regalo que todavía no he disfrutado como es debido.


Estos dos libros son el fantástico regalo que recibí de manos de Irmina en el sorteo del 2º aniversario de su blog. Uno es su primer libro de  dulces, maravillos, con unas ideas fantásticas, de su propia invención, pues esta mujer derrocha imaginación. Y el otro es un libro escrito por Moisés Morán, que todavía no he leído, pero que lo haré en cuanto tenga un rato libre. MUCHISIMAS GRACIAS!!!
jueves, 26 de agosto de 2010

XEADO LIXEIRO DE LARANXA

HELADO LIGERO DE NARANJA
Levo todo o verán vendo xeados nos blogues e fáiseme a boca auga, pero cando vexo os ingredientes non son capaz de decidirme a facelo. Os ingredientes son do máis variado, pero, polo que leo, un auténtico xeado leva ovos e nata. O meu temor é que ao facelo non quede de todo ben e me lamente de estragar tantos ovos e nata. Ademais con eses ingredientes e co azucre resultan moi calóricos. Non teño xeadeira e non me seduce a idea de que cristalice e que pareza que estou comendo xeo.
Aínda así busquei e lin moito sobre os xeados. Nunha das miñas procuras, de enlace en enlace cheguei a un vídeo que nos dá indicacións sobre unha crema fría de limón feita con leite evaporada. Pareceume sencillísimo ademais de pouco arriscado. Nese momento acordeime dun xeado que publicara Su de Webos fritos, ao que chamou falso xeado de chocolate, tamén elaborado con leite evaporada. Tendo en conta tamén as propostas que nos fai Mer de Amasando que es gerundio, propostas aptas para todas as intolerancias coas que ten que pelexarse cada vez que prepara un doce. O que tomei prestado das súas propostas é a substitución do azucre por sirope de ágave. Non o pensei máis e o meu primeiro intento de xeado xa estaba en marcha.

En castellano
Llevo todo el verano viendo helados en los blogs y se me hace la boca agua, pero cuando veo los ingredientes no soy capaz de decidirme a hacerlo. Los ingredientes son de lo más variado, pero, por lo que leo, un auténtico helado lleva huevos y nata. Mi temor es que al hacerlo no quede del todo bien y me lamente de estropear tantos huevos y nata. Además con esos ingredientes y con el azúcar resultan muy calóricos. No tengo heladera y no me seduce la idea de que cristalice y que parezca que estoy comiendo hielo.
Aún así he buscado y leído mucho sobre los helados. En una de mis búsquedas, de enlace en enlace llegué a un vídeo que nos da indicaciones sobre una crema fría de limón hecha con leche evaporada. Me pareció sencillísimo además de poco arriesgado. En ese momento me acordé de un helado que había publicado Su de Webos fritos, al que llamó falso helado de chocolate, también elaborado con leche evaporada. Teniendo en cuenta también las propuestas que nos hace Mer de Amasando que es gerundio, propuestas aptas para todas las intolerancias con las que tiene que pelearse cada vez que prepara un dulce. Lo que tomé prestado de sus propuestas es la sustitución del azúcar por sirope de ágabe. No lo pensé más y mi primer intento de helado ya estaba en marcha.



Ingredientes
600 g de leite evaporada (unha lata e media)
4 culleradas de sirope de ágave ou azucre (dependendo dos gustos doces uns 100-150 g)
Medio vaso de zume de laranxa
A raiadura de dúas laranxas.

En castellano
Ingredientes
600 g de leche evaporada (una lata y media)
4 cucharadas de sirope de ágave (o azúcar, dependiendo de los gustos dulces 100 o 150 g)
Medio vaso de zumo de naranja
La ralladura de dos naranjas.


Realización
- Pór os botes de leite evaporada na neveira un día enteiro. Botar nun recipiente o leite evaporado e polo no conxelador unha hora aproximadamente, ata que empece a formar unha capa conxelada por arriba, pero siga estando líquida por abaixo.
- Raiar as laranxas e facer o zume
- Sacar o recipiente co leite do conxelador e batela cun batedor de varillas, ata conseguir que dobre o seu volume, ata un pouco máis. Engadir o sirope de ágave e sen deixar de bater ir incorporando o zume, ao que se lle engadiu a ralladura das laranxas, ata que estea perfectamente integrado. Non tiña nin idea de que o leite evaporado se podía montar. Chegou a ser catro veces o volume inicial.
- Meter no conxelador, e cada hora sacalo e batelo co batidor. Eu fíxeno tres veces e cada vez estaba máis cremoso. É unha moi boa opción servilo así sen callar do todo, xusto cando o bates a terceira vez. Queda unha crema-espuma fría moi agradable, cunha textura incrible. É máis, diría que me gustou máis nese punto que cando se converteu en xeado.
- Antes de servilo podemos telo unha media hora na neveira para que non estea tan duro.
- Sae moitísima cantidade, se o repito só porei unha lata de leite evaporada.



En castellano
Realización
- Poner los botes de leche evaporada en la nevera un día entero. Echar en un recipiente la leche evaporada y ponerla en el congelador una hora aproximadamente, hasta que empiece a formar una capa congelada por arriba, pero siga estando líquida por abajo.
- Rallar las naranjas y hacer el zumo
- Sacar el recipiente con la leche del congelador y batirla con una batidora de varillas, hasta conseguir que doble su volumen, incluso un poco más. Añadir el sirope de ágave y sin dejar de batir ir incorporando el zumo, al que se le añadió la ralladura de las naranjas, hasta que esté perfectamente integrado. No tenía ni idea de que la leche evaporada se podía montar. Llegó a ser cuatro veces el volumen inicial.
- Meter en el congelador, y cada hora sacarlo y batirlo con la batidora. Yo lo hice tres veces y cada vez está más cremoso. Es una muy buena opción servirlo así sin cuajar del todo, justo cuando lo bates la tercera vez. Queda una crema-espuma fría muy agradable, con una textura increíble. Es más, diría que me gustó más en ese punto que cuando se convirtió en helado.
- Antes de servirlo podemos tenerlo una media hora en la nevera para que no esté tan duro.
- Sale muchísima cantidad, si lo repito solo pondré una lata de leche evaporada.

martes, 17 de agosto de 2010

TORTA VOLCADA DE PIÑA

De vez en cando hai algunha celebración e faise unha torta, como estamos no verán facemos tortas frescas e lixeiras, esta cumple bastante ben eses requisitos, ademais de ser deliciosa.
Esta torta é outra de esas decepcións, desde que miro as receitas por internet. Esto non sei como se pode interpretar porque a decepción non é coa torta, que está deliciosa. Xa fai uns anos que miña nai empezou a facer esta torta, chamoulle a atención ó vela nunha revista, parecíanos moi orixinal, incluso, creo que nos sentíaos nós moi orixinais facéndoa. Pero resulta que ó meterme en internet descubro que é archicoñecida e moi popular. Vale, xa non somos tan orixinais. De todos xeitos esta que poño aquí é a receita da revista.
Fíxena tamén en moitas ocasións con mazá e está tamén moi rica.


En castellano
De vez en cuando hay alguna celebración y se hace una tarta, como estamos en verano hacemos tartas frescas y ligeras, esta cumple bastante bien esos requisitos, además de ser deliciosa.
Esta tarta es otra de esas decepciones desde que miro las recetas por internet. Esto no sé como se puede interpretar porque la decepción no es con la tarta, que está deliciosa. Ya hace unos años que mi madre empezó a hacer esta tarta, le llamó la atención al verla en una revista, nos parecía muy original, incluso, creo que nos los sentía nosotras muy originales haciéndola. Pero resulta que al meterme en internet descubro que es archicoñecida y muy popular. Vale, ya no somos tan originales. De todos maneras esta que pongo aquí es la receta de la revista.
La hice también en muchas ocasiones con manzana y está también muy rica.


Ingredientes
2 ovos
130 g de fariña
150 g de azucre  + 180 para o caramelo
Unha culleradiña de esencia de vainilla ou azucre vainilla
110 g de manteiga
120 ml de leite
1 cullerada de fermento royal
Unhas pingas de zume de limón
1 bote de piña ao natural, de 500 g (ou piña fresca)


En castellano
Ingredientes
2 huevos
130 g de harina
150 g de azúcar + 180 para el caramelo
Una cucharadita de esencia de vainilla o azúcar vainilla
110 g de mantequilla
120 ml de leche
1 cucharada de levadura royal
Unas gotas de zumo de limón
1 bote de piña al natural, de 500 g (o piña fresca)


Realización
- Sacamos a piña e secámola con papel absorbente para que teña o menor líquido posible.
- Facemos o caramelo. Pomos un cazo ao lume con 180 g de azucre e tres culleradas de auga. Cando vexamos que se vai pondo louro cubrimos con el o fondo do molde que imos utilizar (neste caso era de 28 cm, quedou bastante baixiña, á min gústame así, pero a quen lle guste ter en cada bocado máis biscoito debe usar un molde máis pequeno). Intentando que cubra tamén parte das paredes.
- Cando o caramelo estea sólido, non ten porque estar totalmente frío, cubrimos o fondo coa piña. A forma de dispor a piña é persoal, pero se cortamos as rodaxas pola metade usaremos máis piña e cubriremos todo o fondo con elas (tal como se ve nas fotos)


- Mentres se vai facendo o caramelo podemos ir preparando a masa. Batemos a manteiga (que debe estar branda) co azucre ata conseguir unha crema.
- Incorporar os ovos de un en un, ata que estea integrado o primeiro non incorporamos o segundo, así ata acabar. A crema parece cortarse, é así. Engadimos a esencia de vainilla ou o azúcre vainilla.
- Cando xa estea integrados todos os ovos engadimos a metade da fariña, tamizada, co royal. Incorporamos.
- A continuación, o leite e unhas gotiñas de zume de limón, que se integran ao conxunto. E para rematar o resto da fariña.
- Pomos a masa por encima da piña e metemos no forno prequentado a 180º, unha media hora. Isto no meu forno, cada forno ten o seu manexo.


En castellano
Realización
- Sacamos la piña y la secamos con papel absorbente para que tenga el menor líquido posible.
- Hacemos el caramelo. Ponemos un cazo al fuego con 180 g de azúcar y tres cucharadas de agua. Cuando veamos que se va poniendo rubio cubrimos con él el fondo del molde que vamos a utilizar (en este caso era de 28 cm, quedó bastante bajita, a mi me gusta así, pero a quien le guste tener en cada bocado más bizcocho debe usar un molde más pequeño). Intentando que cubra también parte de las paredes.
- Cuando el caramelo esté sólido, no tiene porque estar totalmente frío, cubrimos el fondo con la piña. La forma de disponer la piña es personal, pero si cortamos las rodajas por la mitad usaremos más piña y cubriremos todo el fondo con ellas (tal como se ve en las fotos)
- Mientras se va haciendo el caramelo podemos ir preparando la masa. Batimos la mantequilla (que debe estar blanda) con el azúcar hasta conseguir una crema. Incorporamos también la esencia de vainilla o el azúcar vainilla.
- Incorporar los huevos de uno en uno, hasta que esté integrado el primero no incorporamos el segundo, así hasta acabar. La crema parece cortarse, es así.
- Cuando ya esté integrados todos los huevos añadimos la mitad de la harina, tamizada, con el royal. Incorporamos.
- A continuación, la leche y unas gotitas de zumo de limón, que se integran al conjunto. Y por último el resto de la harina.
- Ponemos la masa por encima de la piña y metemos en el horno precalentado a 180º, una media hora. Esto en mi horno, cada horno tiene su manejo.



lunes, 9 de agosto de 2010

MARMELADA DE FRAMBOESA

MERMELADA DE FRAMBUESAS
Fai moito tempo que fixen esta marmelada, de feito xa non quedan framboesas na horta. Como este verán non cociño nada pois teño que ir estiraaaaaaaaaaaaddddddddddooooooooo as receitas pendentes. Esta non ten ciencia ningunha e ademais a súa realización é a mesma que a da marmelada de amorodos.
Teño un verán de parón, vexo por aí un montón de receitas que me gustaría facer e probar, pero non pode ser, estou a dieta da rigorosa e como consecuencia o blogue tamén está a dieta. Empecei o mes de xullo con dieta lixeira, pero en vista de que non surtía efecto e de que non adelgazaba dun xeito notable decidín tomarmo en serio, máis que nada porque en setembro hai que vestirse tódolos días para ir traballar e toda a roupa que teño está demasiado vella e non me apetece ir de compras, así que non queda outro remedio que perder quilos para poder vestir esa roupa que está morta de risa no armario.
Teño unhas cuantas receitas por publicar e irei tirando delas e estirándoas, algunhas non me convencen moito, como esta marmelada, pero como están feitas por min e forman parte do meu receitario, pois, aí quedan.

En castellano
Hace mucho tiempo que hice esta mermelada, de hecho ya no quedan frambuesas en la huerta. Como este verano no cocino nada pues tengo que ir estiraaaaaaaaaaaaddddddddddooooooooo las recetas pendientes. Esta no tiene ciencia ninguna y además su realización es la misma que la de la mermelada de fresas.
Tengo un verano de parón, veo por ahí un montón de recetas que me gustaría hacer y probar, pero no puede ser, estoy a dieta de la rigurosa y como consecuencia el blog también está a dieta. Empecé el mes de julio con dieta ligera, pero en vista de que no surtía efecto y de que no adelgazaba de una manera notable decidí tomármelo en serio, más que nada porque en septiembre hay que vestirse todos los días para ir a trabajar y toda la ropa que tengo está demasiado vieja y no me apetece ir de compras, así que no quedaa otro remedio que perder kilos para poder vestir esa ropa que está en el armario muerta de risa.
Tengo unas cuantas recetas por publicar e iré tirando de ellas y estirándolas, algunas no me convencen mucho, como esta mermelada, pero como están hechas por mí y forman parte de mi receitario, pues, ahí quedan.
SANY4879


Ingredientes1, 200 grs de framboesas xa limpas
750 grs de azucre

SANY4908


Realización- Esterilízanse os frascos nos que se vai meter a marmelada. Póñense nunha pota cubertos de auga e déixase que fervan uns minutos. Logo colócanse, boca abaixo, encima dun pano de cociña ou de papel de cociña para que sequen. Ás veces para que queden mellor sequiños métoos un minuto no micro, disque así tamén esteriliza (pois mellor, uso os dous métodos e listo)
- Lavamos as framboesas, quitándolle o rabiño verde, e ímolas depositando na pota onde imos facer a marmelada. Temos que pesalas unha vez listas.
- Incorporamos o azucre e ó lume. Despois de que ferva estará unha media hora aproximadamente, con calor medio e sempre burbullando. A media cocción paseille o batedor eléctrico para que non houbera tropezóns.
- Podemos coala, para eliminar as pebidas, que son bastante molestas. Eu fíxeno neste punto mentres a marmelada non está moi callada para que coe ben.
- Volvémola ó lume e xa vemos que vai espesado e facemos a proba para comprobar que está feita: bótase un pouco nun prato, previamente arrefriado no conxelador, se colle consistencia rápido e que xa está, se escorre polo prato, aínda necesita un pouco máis. O do tempo é relativo, depende de moitos factores, da cantidade de froita, do tipo de froita, do calor que lle damos. Eu nesta ocasión púxenlle máis calor ca na marmelada de amorodo e callou antes. O mellor é ir facendo a proba.
- Énchense os tarros, que deben estar secos. Tápanse cando se remate de enchelos, aínda quente.
- Cos tarros ben tapados, introdúcense nunha pota con auga, de tal xeito que a auga cubra os botes. Cando a auga empece a ferver déixanse un anaco (15-20 min)
-Tarros de 1/2 kg.........................15 minutos
-Tarros de 1 kg ...........................25 minutos.
- Deixamos que arrefríe a auga da pota onde os puxemos para retirar os botes.

SANY4876


En castellano
Ingredientes
1,200 grs de frambuesas ya limpias
750 grs de azúcar
SANY4870


Realización
- Se esterilizan los frascos en los que se va a meter la mermelada. Se ponen en una olla cubiertos de agua y se deja que hiervan unos minutos. Luego se colocan, boca abajo, encima de un paño de cocina o de papel de cocina para que sequen. A veces para que queden mejor sequitos los meto un minuto en el micro, por lo visto así también esteriliza (pues mejor, uso los dos métodos y listo)
- Lavamos las frambuesas, quitándole el rabiño verde, y las vamos depositando en la olla donde vamos a hacer la mermelada. Tenemos que pesarlas una vez listas.
- Incorporamos el azúcar y al fuego. Después de que hierva estará una media hora aproximadamente, con calor medio y siempre burbujeando. A la mitad de la cocción le pasé la batidora para que quedara bien finita.
- Podemos colarla, para eliminar las pepitas, que son bastante molestas. Yo lo hice en este punto mientras la mermelada no está muy cuajada para que cuele bien.
- La volvemos al fuego y ya vemos que va espesado y hacemos la prueba para comprobar que está hecha: se echa un poco en un plato, previamente enfriado en el congelador, si coge consistencia rápido es que ya está, si escurre por plato, aun necesita un poco más. Lo del tiempo es relativo, depende de muchos factores, de la cantidad de fruta, del tipo de fruta, del calor que le damos. Yo en esta ocasión le puse más calor que en la mermelada de fresa y cuajó antes. Lo mejor es ir haciendo la prueba.
- Se llenan los tarros, que deben estar secos. Se tapan cuándo se acabe de llenarlos, aún caliente.
- Con los tarros bien tapados, se introducen en una olla con agua, de tal manera que el agua cubra los botes. Cuando el agua empiece a hervir se dejan un tiempo (15-20 minutos)
-Tarros de 1/2 kg.........................15 minutos
-Tarros de 1 kg ...........................25 minutos.
- Dejamos que enfríe el agua de la olla donde los pusimos para retirar los botes.
SANY4872

jueves, 22 de julio de 2010

TORTA DE LIMÓN E UN ANO NA BLOGOSFERA

- Tuuuuuuuu, tuuuuuuu,tuuuuuuuu, tuuuuuuu
- Si?
- Ola Puri, vou facer para o aniversario do meu pai a túa torta preferida, a torta de limón.
- Que ben!!! Xa verás como vos gusta.
- Estou mirando a receita que me pasaches e non me convence a crema de limón, usa os ovos enteiros, entón para despois facer o merengue vanme a quedar catro xemas perdidas.
- Si, tes razón, eu saqueina dun libro e viña así. Pero podes empregar as xemas para un tocinillo de ceo ou para un flan.
- Non me apetece facer nada máis. Eu poño só as xemas e a ver que pasa.
- Ti proba. Tamén podes pór tres xemas e un ovo enteiro.
- Pois xa me gusta máis esa opción. Outra opción é usar maizena que así sabes fixo que vai callar e acabas antes, pero non me acaba de convencer, sempre lle queda un sabor como a fariña, non sei, quería que fose máis auténtica.
- Claro, proba coas tres xemas e o ovo enteiro.
A conversación alargouse case unha hora máis, pero non procede. Acto seguido metinme en Internet a buscar tortas de limón, lemon pie, crema de limón, lemon curd. Para volverse tolo, cada un coa súa versión, debe de haber tantas cremas como persoas. A maioría levan a fécula de millo (maizena), pero esta vez quería que fose sen ela, probarei con ela noutra ocasión, a verdade é que facilita moito o traballo. Pechei Internet e díxenme "á miña bóla, hai 1000 cremas, pois agora 1001, a miña, que caranto".
En principio ía ser a torta que me pasou a miña queridísima Puri, pero, ao final fixen a miña versión. Só a crema que a masa e o merengue están baixo as súas indicacións.

SANY5141



O domingo fixo exactamente un ano que me iniciei nisto do blog. Estaba espanzurrada no sofá, mirando algún blog e na parte de arriba vin "crear un blog", deille e cando me dei conta estaba listo. Empecei a subir algunhas receitas que xa tiña feitas e con fotos e así de fácil, xa tiña o meu blogue. Paseime unha semana sentada diante do ordenador experimentando e probando a ver como ía isto, preguntando a outras que tiñan blogues e probando por ensaio-erro. E mandándolles mails a amigos e coñecidos para que me desen a súa opinión.
En primeiro lugar quero darlle as grazas a Pilar, Lechuza, porque ela, sen coñecerme de nada foi unha das que me brindou a súa axuda, agora que a coñezo un pouco, xa me explico o por que. Ela, xa llo comentei, é como a miña madriña bloguera, xa había algo nela que me inspiraba confianza, foi a miña primeira seguidora e un dos meus primeiros comentarios. Entrar collida da man dunha das blogueras máis consagradas deste mundo é un auténtico luxo, moitas grazas Pili.
Todo o que me deu, o blog, ata agora foi bo, aprendín moitísimo, coñecín xente fantástica, que aínda que non as coñeza en persoa téñolles cariñiño (non me podo crer que diga isto porque eu son en grao sumo excéptica e desconfiada con isto de internet, pero ao final cáese no que menos pensas). Tamén me serviu para estar máis en contacto con compañeiras e amigas, xente que coñeces nun momento dado, pero que logo, porque cada un segue o seu camiño, non estás tanto en contacto e os lazos vanse desatando. Pois o blog serviu para que eses lazos se estreitasen máis e que esteamos máis en contacto. Algunhas delas nin sequera me imaxinaba que lles gustara o mundo da cociña, así atopamos un punto máis en común, como con Susana, Natalia, Marisa, Belén... e por suposto Puri, que xa tiñamos a nosa relación culinaria, pero agora moito máis.
O único malo: O traballo que supón, que ás veces só de pensar en publicar póñenseme os pelos de punta, cada vez me custa máis. Como agora que estou escribindo isto e suponme un gran esforzo, simplemente porque non me apetece, debe ser porque todo fágoo moi longo e tampouco é necesario facelo tan longo.
Levo uns días despegada do blogue, só miro as cociñas amigas, unha porque non cociño nada digno de ser publicado (aínda que teño unhas cantas receitas atrasadas), outra porque non podo pasar as fotos da cámara ao ordenador, o cable de conexión pediu vacacións, e outra porque teño unha dor estraña nas mans que se agudiza cando uso o teclado.

SANY5169



Quero agradecer todos os agredecimientos, e valla a redundancia, da entrada anterior, en canto ao cambio do blog, de escribir as receitas tamén en castelán. Era unha idea que me roldaba pola cabeza desde fai bastante. Quero aclarar que ninguén en ningún momento me fixo ningún comentario despectivo sobre a lingua que emprego, o galego. O cambio só intenta ser unha mostra de agarimo para todas esas persoas que me visitan de fóra de Galicia, que están aí en cada receita. A mellor forma que tiña de mostrarlle o meu agradecemento, creo que era esta precimsamente. Cando fixen o blogue nunca me imaxinei que puidese vir alguén a visitalo e nin moito menos alguén que non fose galego. Algúns se preguntarán por que non o escribo todo en castelán e me deixo de leas. Pois ben, a esencia do meu blogue é o galego, vou seguir escribindo en galego cada unha das entradas, pero logo poreinas no tradutor e retocarei, será un copia e pega, tampouco me supón tanta perda de tempo. Seguramente se me pase algunha cousa e haxa algún erro polo medio, pero seguro que, aínda así, será de máis axuda que o tradutor. Mil veces grazas a todas e todos. O ano pasado por estas datas o que menos me imaxinaba era que tería 160 seguidores. En canto vin que a xente quedaba non daba crédito, en canto tiven 20 seguidores parecíame a bomba, a medida que soben cada vez me sorprendo máis e o agradecemento é cada vez maior.
MOITÍIIIIIIIIIISIMAS GRAZAS POR ESTAR AÍ!!!!!!

SANY5145



En castellano
- Tuuuuuuuu…, tuuuuuuu…,tuuuuuuuu…, tuuuuuuu…
- Si?
- Hola Puri, voy a hacer para el cumpleaños de mi padre tu tarta preferida, la tarta de limón.
- Que bien!!! Ya verás como os gusta.
- Estoy mirando la receta que me pasaste y no me convence la crema de limón, usa los huevos enteros, entonces para después hacer el merengue me van a quedar cuatro yemas perdidas.
- Si…, tienes razón, yo la saqué de un libro y venía así. Pero puedes emplear las yemas para un tocinillo de cielo o para un flan.
- No me apetece hacer nada más. Yo pongo solo las yemas y a ver que pasa.
- Tú prueba… También puedes poner tres yemas y un huevo entero.
- Pues si ya me gusta más esa opción. Otra opción es usar maizena que así sabes fijo que va a cuajar y acabas antes, pero no me acaba de convencer, siempre le queda un sabor como a harina, no sé…, quería que fuese más auténtica.
- Claro…, prueba con las tres yemas y el huevo entero…
La conversación se alargó casi una hora más, pero no procede. Acto seguido me metí en Internet a buscar tartas de limón, lemon pie, crema de limón, lemon curd… Para volverse loco, cada uno con su versión, debe de haber tantas cremas como personas. La mayoría llevan la fécula de maíz (maizena), pero esta vez quería que fuese sin ella, probaré con ella en otra ocasión, la verdad es que facilita mucho el trabajo. Cerré Internet y me dije “ a mi bola, hay 1000 cremas, pues ahora 1001, la mía, que caray”.
En principio iba a ser la tarta que me había pasado mi queridísima Puri, pero…, al final hice mi versión. Bueno, solo la crema que la masa y el merengue están bajo sus indicaciones.
El domingo hizo exactamente un año que me inicié en esto del blog. Estaba espanzurrada en el sofá, mirando algún blog y en la parte de arriba vi "crear un blog", le di y cuando me di cuenta estaba listo. Empecé a subir algunas recetas que ya tenía hechas y con fotos y ya está. Me pasé una semana sentada delante del ordenador experimentando y probando a ver como iba esto, preguntando a otras que tenía blogs y probando por ensayo-error. Y mandándoles mails a amigos y conocidos para que me dieran su opinión.
En primer lugar quiero darle las gracias a Pilar, lechuza, porque ella, sin conocerme de nada fue una de las que me brindó su ayuda, ahora que la conozco un poco, ya me explico el por qué. Ella, ya se lo comenté, es como mi madrina bloguera, ya había algo en ella que me inspiraba confianza, fue mi primera seguidora y uno de mis primeros comentarios. Entrar cogida de la mano de una de las blogueras más consagradas de este mundillo es un auténtico lujo, muchas gracias Pili.
Todo lo que me ha dado, el blog, hasta ahora ha sido bueno, he aprendido muchisimo, he conocido gente fantástica, que aunque no las conozca en persona les tengo cariñito (no me puedo creer que diga esto porque yo soy de lo más excéptica y desconfiada con esto de internet, pero al final se cae en lo que menos piensas). También me ha servido para estar más en contacto con compañeras y amigas, gente que conoces en un momento dado, pero que luego, porque cada uno sigue su camino, no estás tanto en contacto y los lazos se van desatando. Pues el blog ha servido para que esos lazos se estrechen más y que estemos más en contacto. Algunas de ellas ni siquiera me imaginaba que les gustaba el mundo de la cocina, así hemos encontrado un punto más en común, como con Susana, Natalia, Marisa, Belén... y por supuesto Puri, que ya teníamos nuestra relación culinaria, pero ahora mucho más.
Lo único malo: El trabajo que supone, que a veces solo de pensar en publicar se me ponen los pelos de punta, cada vez me cuesta más. Como ahora que estoy escribiendo esto y me supone un gran esfuerzo, simplemente porque no me apetece, debe ser porque todo lo hago muy largo y tampoco es necesario hacerlo tan largo. Llevo unos días despegada delblog, solo miro las cocinas amigas, una porque no cocino nada digno de ser publicado (aunque tengo unas cuantas recetas atrasadas), otra porque no puedo pasar las fotos de la cámara al ordenador, el cable de conexión ha pedido vacaciones, y otra porque tengo un dolor extraño en las manos que se agudiza cuando uso el teclado.
Quiero agradecer todos los agredecimientos, y valga a redundancia, de la entrada anterior, en cuanto al cambio del blog, de escribir las recetas también en castellano. Era una idea que me rondaba por la cabeza desde hace bastante. Quiero aclarar que nadie en ningún momento me hizo ningún comentario despectivo sobre la lengua que empleo, el gallego. El cambio sólo intenta ser una muestra de cariño para toda esas personas que me visitan de fuera de Galicia, que están ahí en cada receta, la mejor forma que tenía de mostrarle mi agradecimiento, creo que era ésta precimsamente. Cuando hice el blog nunca me imaginé que pudiera venir alguien a visitarlo y ni mucho menos alguien que no fuera gallego. Algunos se preguntarán por que no lo escribo todo en castellano y me dejo de líos. Pues bien, la esencia de mi blog es el gallego, voy a seguir escribiendo en gallego cada una de las entradas, pero luego las pondré en el traductor y retocaré, será un copia y pega, tampoco me supone tanta pérdida de tiempo. Seguramente se me pase alguna cosa y haya alguna pifia por medio, pero seguro que, aun así, será de más ayuda que el traductor. Mil veces gracias a todas y todos. El año pasado por estas fechas lo que menos me imaginaba era que tendría 159 seguidores. En cuanto vi que la gente se quedaba no daba crédito, en cuanto tuve 20 seguidores me parecía la bomba, a medida que suben cada vez me sorprendo más y el agradecimiento es cada vez mayor.
MUCHÍIIIIIIIIIISIMAS GRACIAS POR ESTAR AHÍ!!!!!!

SANY5160



Ingredientes
Para a masa:
260 grs. de fariña de trigo
110 grs. de manteiga
100 g de azucre
1 ovo
1 chisco de sal
Crema de limón:
2 limóns espremidos (medio vaso, uns 125 ml)
125 ml de auga, para completar o vaso co zume.
As raiduras dos limóns
3 xemas de ovo
1 ovo
250 g de azucre (faille falta)
75 grs. de manteiga
1 folla de xelatina
Merengue italiano:
3 claras de ovo
75 g de auga
150 grs. de azucre
15 g de azucre glass
En castellano
Ingredientes
Para la masa:
260 grs. de harina de trigo
110 grs. de mantequilla
100 g de azúcar
1 huevo
1 pizca de sal
Crema de limón:
2 limones exprimidos (medio vaso, unos 125 ml)
125 ml de agua, para completar el vaso con el zumo.
Las rayaduras de los limones
3 yemas de huevo
1 huevo
250 g de azúcar (le hace falta)
75 grs. de mantequilla
1 hoja de gelatina
Merengue italiano:
3 claras de huevo
75 g de agua
150grs. de azúcar
15 g de azúcar glass

SANY5153



Elaboración
Masa
- Mesturar a fariña co azucre e o sal. Incorporar a manteiga fregando cos dedos ata que se forme unha textura areosa. Agregar o ovo e formar a masa. Métese na neveira durante 30 minutos a 1 hora ( ou uns 15-20 min no conxelador, así é máis rápido)
- Unha vez un pouco endurecida a masa estírase. Eu fágoo encima dun papel de fornear.
- Colócase a masa, coa axuda do papel de fornear nun molde engraxado e enfariñado. Pasamos o rodete polos bordos do molde e retiramos a masa sobrante, coa que podemos facer unhas galletas ou cubrir unhas tarteletas máis pequenas. Picamos a masa cun garfo.
Neste punto quero facer unhas puntualizacións: A masa logo de pasarlle o rodete parece que está moi grosa no bordo, déixase así, porque se se deixa máis fina é moi difícil de despegar, só se retíran ben os restos de masa. O molde ideal é un molde baixiño, estriado e de metal e se é antiadherente mellor. Eu fíxeno nun molde de cerámica, precioso, de sargadelos, agasallo da miña comadre de Silleda, que aínda non estreara e facíame moita ilusión estrealo, pero, non é o máis adecuado. É bonito para deixar aí a torta e presentala xa nel. Aínda así gustaríame máis no outro tipo de molde. Coa masa que me sobrou metina nuns moldes individuais, da descrición anterior, e quedaron xenial, ademais non fai falta nin engraxalo nin enfariñalos, quedan perfectos.
- Cubrimos a masa con papel de fornear e encima colocamos uns garavanzos (nas tarteletas non o fixen e quedaron igual de ben).
- Introducimos no forno prequentado a 180º durante 20 minutos. Nos últimos 5 minutos retirei o papel cos garavanzos. Cando vemos que os bordos están dourados, retiramos e deixamos arrefriar.

SANY5163



Crema de limón
- Derretir a manteiga e deixala arrefriar, xa o vai facendo mentres se fai o resto
- Colocar unha pota con auga a lume alto, coa cal realizarase un baño maría.
- Colocar nun bol 3 xemas, 1 ovo, as raiduras de limón e o azucre. Bater durante 3 minutos e agregar a manteiga derretida xunto co zume de limón coado e mesturado coa auga. Ponse ao baño maría.
- Cunha culler de madeira revolver constantemente ata que tome espesura. Complicado e aburrido proceso. Estiven uns 35 min dándolle voltas, tiña consistencia, pero non a suficiente. Decidín pasalo ao lume baixo e ir aumentando a temperatura progresivamente ata que empeza a facer algunha burbulla (5 de 9, empezando en 2). Estiven como 15 min máis e foi adquirindo consistencia. Vémolo cando cae da culler de forma continua, non a pingas. Outra forma de probalo é coller unha pequena porción nunha culleriña e deixala arrefriar, se pasado un intre, un par de minutos, ao darlle a volta á culleriña non se cae a crema é que está lista. Aínda así decidín incorporarlle unha folla de xelatina, previamente hidratada 5 min en auga fría, para que o corte fose máis limpo.
- Deixamos arrefriar a crema de limón, cubrina con filme para que non se formase costra.
- Cando estea fría énchese a masa. No meu caso o molde é demasiado grande para esta cantidade de crema. O molde ten 27 cm de diámetro. Esta cantidade de crema sería máis adecuada para un molde de 22 cm.

Merengue italiano
- Facemos un almíbar con 150 g de azucre e 75 de auga. Pómolo ao lume e cando chegue a ebulición deixámolo uns cinco minutos máis. Reservamos e esperamos a que amorne.
- Montamos as claras a punto de neve forte e ao final engadimos o azucre glass (eu o tamizo previamente para que non teña grumos), en forma de choiva.
- Para rematar e co almíbar non máis da temperatura corporal ímolo engadindo ás claras deixándoo caer en forma de fío á vez que se segue batendo, pasando o batedor xunto por onde cae o almíbar.
- Pomos o merengue encima da crema de limón, podemos aplicalo cunha manga pasteleira e facer a decoración que máis nos guste.
- Metemos a torta no forno, co grill, para dourala. Temos que estar pendentes para que non se nos queime. Cun minuto é suficiente.

SANY5174



En castellano
Elaboración
Masa
- Mezclar la harina con el azúcar y la sal. Incorporar la mantequilla frotando con los dedos hasta que se forme una textura arenosa. Agregar el huevo y formar la masa. Se mete en la nevera durante 30 minutos a 1 hora ( o unos 15-20 min en el congelador, así es más rápido)
- Una vez un poco endurecida la masa se estira. Yo lo hago encima de un papel de hornear.
- Se coloca la masa, con la ayuda del papel de hornear en un molde engrasado y enharinado. Pasamos el rodillo por los bordes del molde y retiramos la masa sobrante, con la que podemos hacer unas galletas o cubrir unas tarteletas más pequeñas. Pinchamos la masa con un tenedor.
En este punto quiero hacer unas puntualizaciones: La masa después de pasarle el rodillo parece que está muy gruesa en el borde, se deja así, porque si se deja más fina es muy difícil de despegar, solo se retiran bien los restos de masa. El molde ideal es un molde bajito, estriado y de metal y si es antiadherente mejor. Yo lo hice en un molde de cerámica, precioso, de sargadelos, regalo de mi comadre de Silleda, que todavía no había estrenado y me hacía mucha ilusión estrenarlo, pero…, no es el más adecuado. Es bonito para dejar ahí la tarta y presentarla ya en ella. Aún así me gustaba más en el otro tipo de molde. Con la masa que me sobró la metí en unos moldes individuales, de la descripción anterior y quedaron genial, además no hace falta ni engrasarlo ni enharinarlos, quedan perfectos.
- Cubrimos la masa con papel de hornear y encima colocamos unos garbanzos (en las tarteletas no lo hice y quedaron igual de bien).
- Introducimos en horno precalentado a 180º durante 20minutos. En los últimos 5 minutos retiré el papel con los garbanzos. Cuando vemos que los bordes están dorados, retiramos y dejamos enfriar.
Crema de limón
- Derretir la mantequilla y dejarla enfriar, ya lo va haciendo mientras se hace el resto
- Colocar una olla con agua a fuego alto, con la cual se realizará un baño María.
- Colocar en un bol 3 yemas, 1 huevo, la rayadura de limón y el azúcar. Batir durante 3 minutos y agregar la mantequilla derretida junto con el zumo de limón colado y mezclado con el agua. Se lleva al baño María.
- Con una cuchara de madera revuelver constantemente hasta que tome espesura. Complicado y aburrido proceso. Estuve unos 35 min dándole vueltas, tenía consistencia, pero no la suficiente. Decidí pasarlo al fuego bajo e ir aumentando la temperatura progresivamente hasta que empieza a hacer alguna burbuja (5 de 9, empezando en 2). Estuve como 15 min más y fue adquiriendo consistencia. Lo vemos cuando cae de la cuchara de forma continua, no a gotas. Otra forma de probarlo es coger una pequeña porción en una cucharilla y dejarla enfriar, si pasado un rato, un par de minutos, al darle la vuelta a la cucharilla no se cae la crema es que está lista. Aún así decidí incorporarle una hoja de gelatina, previamente hidratada 5 min en agua fría, para que el corte fuese más limpio.
Dejamos enfriar la crema de limón, la cubrí con film para que no se formase costra.
- Cuando esté fría se rellena la masa. En mi caso el molde es demasiado grande para esta cantidad de crema. El molde tiene 27 cm de diámetro. Esta cantidad de crema sería más adecuada para un molde de 22 cm.

Merengue italiano
- Hacemos un almíbar con 150 g de azúcar y 75 de agua. Lo ponemos al fuego y cuando llegue a ebullición lo dejamos unos cinco minutos más. Reservamos y esperamos a que temple.
- Montamos las claras a punto de nieve fuerte y al final añadimos el azúcar glass (yo lo tamizo previamente para que no tenga grumos), en forma de lluvia.
- Por último y con el almíbar no más de la temperatura corporal lo vamos añadiendo a las claras dejándolo caer en forma de hilo a la vez que se sigue batiendo.
- Ponemos el merengue encima de la crema de limón, podemos aplicarlo con una manga pastelera y hacer la decoración que más nos guste.
- Metemos la tarta en el horno, con el grill, para dorarla. Tenemos que estar pendientes para que no se nos queme. Con un minuto es suficiente.



Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...