sábado, 4 de diciembre de 2010

GALLETAS DE AMORODOS

GALLETAS DE FRESAS
Andá, pero se eu tiña un blogue no que ía anotando as miñas comidiñas e experimentos. Olvidado teño o mundo blogueril.  Por falta de tempo?? Pode ser, pero as máis das veces é por falta de ganas. Ultimamente nin visito as cociñas amigas, levo algo máis dunha semana case totalmente desconetada. Cociñar aínda cociño e disfruto de algún que outro manxar, pero cada vez odio máis o das fotos e o de redactar. Se teño que empregar o tempo prefiro facelo en cociñar, pero claro, o obxectivo deste blogue, que era ter todas as receitas ben ordenadas e anotadas, xa non se cumple. E por encima por aí hai uns blogues cunhas fotazos tan chulas coas que morro de envexa que se me quitan as ganas de quitar fotos.
Estas galletiñas namoreime delas en canto llelas vin a Natalia de Cocino y disfruto (ultimamente case non preciso blogue podo usar o seu de cabeceira, xa son dúas receitas seguidas as que lle copio). Un día entrando no carrefur vexo na entrada un expositor con froitas deshidratadas, como unha posesa póñome a miralas e comprei as fresas e as cereixas. Aquí non había fresas deshidratadas en ningún super, se as quería tiña que ir a algún mercadona. As galletas tíñaas reservadas para cando conseguira as fresas e resulta que a última vez que fun ó mercadona  non as había. Así que é de supoñer a miña alegría cando as vin alí tan tentadoras, pero tamén tan caras... Logo descubrín que tamén as teñen no Gadis a mellor precio e máis sabrosas. Agora xa non teño desculpa para facer cousiñas con estas delicias.
As galletiñas eu denomínaríaas de delicatesen. Para o meu gusto son algo doces de máis, quitaríalle azucre, co doce do chocolate branco e das fresas xa ten bastante.



En castellano
Andá, pero se yo tenía un blog en el que iba anotando mis comiditas y experimentos. Olvidado tengo el mundo blogueril. Por falta de tiempo?? Puede ser, pero las más de las veces es por falta de ganas. Últimamente ni visito las cocinas amigas, llevo algo más de una semana casi totalmente desconectada. Cocinar aún cocino y disfruto de algún que otro manjar, pero cada vez odio más lo de las fotos y lo de redactar. Si tengo que emplear el tiempo prefiero hacerlo en cocinar, pero claro, el objetivo de este blog, que era tener todas las recetas bien ordenadas y anotadas, ya no se cumple. Y por encima por ahí hay unos blogs con unas fotazos tan chulas con las que muero de envidia, que se me quitan las ganas de quitar fotos.
De estas galletitas me enamoré de ellas en cuanto se las vi a Natalia de  Cocino y disfruto (últimamente casi no preciso blog puedo usar el suyo de cabecera, ya son dos recetas sucesivas las que le copio). Un día entrando en el carrefur veo en la entrada un expositor con frutas deshidratadas, como una posesa me pongo a mirarlas y compré las fresas y las cerezas. Aquí no había fresas deshidratadas en ningún super, si las quería tenía que ir a algún mercadona. Las galletas las tenía reservadas para cuando consiguiera las fresas y resulta que la última vez que fui al mercadona no las había. Así que es de suponer mi alegría cuando las vi allí tan tentadoras, pero también tan caras... Luego descubrí que también las tienen en el Gadis a mejor precio y más sabrosas. Ahora ya no tengo disculpa para hacer cousitas con estas delicias.
Las galletitas las denomínaría de delicatesen. Para mi gusto son algo dulces de más, le quitaría azúcar, con el dulce del chocolate blanco y de las fresas ya tiene bastante



Ingredientes
250 gr de manteiga
70 gr de azucre glass
260 gr de fariña de repostería
Unha cullerada de nata líquida
1/4 cucharadita de sal
100 gr de chocolate branco
240 gr de fresas deshidratadas
En castellano
Ingredientes
250 gr de mantequilla
70 gr de azúcar glas
260 gr de harina de repostería
Una cucharada de nata líquida
1/4 cucharadita de sal
100 gr de chocolate blanco
240 gr de fresas deshidratadas



Elaboración
- Sacamos a manteiga con tempo para que se vaia abrandando.
- Batemos a manteiga co azucre glass ata fomar unha pasta.
- Engadimos a fariña (eu funa tamizando e incorporando aos poucos), a nata e o sal.
- Mesturamos ben ata que estea ben homoxénea a masa.
- Na receita orixinal fala de pingas de chocolate, pero eu como no pobo non encontro pois pico o chocolate branco ben finiño na picadora.
- Deixamos de bater e incorporamos o chocolate e as fresas deshidratadas troceadas, mesturándoos ben para que se repartan por toda a masa.
-A masa queda bastante branda e pegañenta. Teremos que metela na neveira para poder cortala. O mellor é estirala entre dous papeis para que cando a saquemos da neveira xa estea en forma de placa e poidamos facer as formas directamente. Debemos deixala bastante gorda diría que de case un par de cms. No meu caso estivo unhas tres horas na neveira, faille falta bastante tempo para estea ben dura.
- Unha vez que a masa está ben dura pasamos a cortala con un cortapastas, mellor cunha forma sinxela e facer rápido o proceso de cortado para que a masa non se abrande. A medida que as imos cortando depositámolas nunha praca de forno forrada con papel de fornear. Non está de máis volver a bandexa coas galletas á neveira mentras se quenta o forno.
- Prequentamos o forno a 160º, e xusto antes de metarlas baixámolo a 150º. Forneámolas uns 30 minutos. Saberemos que están listas cando empecen a dourarse os bordos.
- Apagamos o forno e deixámolas 5 minutitos dentro coa porta entreaberta.
- Cando as saquemos, é importante non sacalas da bandexa nin tocalas, xa que son moi moi brandiñas.

A ter en conta:
- Cortar a masa tirando a gordita senón vai espallando perde forma. O dobre do que queiramos que teña despois de grosor.
- O da temperatura é moi importante.
- A masa hai que metela na neveira logo de darlle forma, imprescindible



En castellano
Elaboración
- Sacamos la mantequilla con tiempo para que se vaya ablandando.
- Batimos la mantequilla con el azúcar glass hasta fomar una pasta.
- Añadimos la harina (yo la fui tamizando e incorporando poco a poco), la nata y la sal.
- Mezclamos bien hasta que esté bien homogénea la masa.
- En la receta original habla de gotas de chocolate, pero yo como en el pueblo no encuentro pues pico el chocolate blanco bien finiño en la picadora.
- Dejamos de batir e incorporamos el chocolate y las fresas deshidratadas troceadas, mezclándolos bien para que se repartan por toda la masa.
-La masa quedaa bastante blanda y pegajosa. Tendremos que meterla en la nevera para poder cortarla. LO mejor es estirarla entre dos papeles para que cuando la saquemos de la nevera ya esté en forma de placa y podamos hacer las formas directamente. Debemos dejarla bastante gorda diría que de casi un par de cms. En mi caso estuvo unas tres horas en la nevera, le hace falta bastante tiempo para esté bien dura.
- Una vez que la masa está bien dura pasamos a cortarla con un cortapastas, mejor con una forma sencilla y hacer rápido el proceso de cortado para que la masa no se ablande. A medida que las vamos cortando las depositamos en una placa de horno forrada con papel de hornear. No está de más volver la bandeja con las galletas a la nevera mientras se calienta el horno.
- Precalentamos el horno a 160º, y justo antes de metarlas lo bajamos a 150º. Las horneamos unos 30-40 minutos. Sabremos que están listas cuando empiezan a dorarse los bordes.
- Apagamos el horno y las dejamos 5 minutitos dentro con la puerta entreaberta.
- Cuando las saquemos, es importante no sacarlas de la bandeja ni tocarlas, ya que son muy muy blanditas.

A tener en cuenta:
- Cortar la masa tirando a gordita sino se va desparramando y pierde forma. El doble del que queramos que tenga después de grosor.
- Lo de la temperatura es muy importante.
- La masa hay que meterla en la nevera después de darle forma, imprescindible.




viernes, 19 de noviembre de 2010

BÓLAS DE GRELOS E TOUCIÑO

BOLAS DE GRELOS Y BACON
Irresistiblemente boas!!!! Tiña moitas ganas de publicar esta entrada para poder compartir algo tan rico e para non esquecerme delas porque esta receita téñoa que facer moitas veces. Aínda que lles chamo bólas non deixan de ser unhas simples croquetas, creo que as mellores que comín na vida.
O outro día comprei unha monllada de grelos, pero claro son moitos para unha vez. Fixen un revolto con gambas, tamén altamente recomendable e logo sobráronme a metade dos grelos.Decidín cocelos todos e ó día seguinte, que facía con eles??? Outro revolto?? Comenteillo a miña nai e as nais sempre teñen boas ideas, e díxome que fixera  unha empanada ou unhas croquetas. Ela nunca fai croquetas porque di que leva demasiado tempo, que é unha perda de tempo e que engordan demasiado e ademais dan moito choio. Listiña é un pouco, e aínda que di todo iso das croquetas logo come nelas que dá gusto, encántanlle, o mesmo cá min, e se de paso hai alguén que as faga e só queda fritilas, pois mellor que mellor, non? Primeiro pensei na empanada, que aínda ha hei de facer, pero claro a empanada hai que comela no día e as croquetas pódense conxelar e ir degustando en varios días.
Os grelos con touciño son o matrimonio perfecto, nesta receita non é touciño estilo do país, e algo máis americanado, aínda así fan unha parella ideal.
Non sei que cantidade de grelos empreguei, era, aproximadamente, a metade dunha monllada das que soen vender no carrefur, pode que sexa sobre medio quilo, pero non o podo asegurar. Ós grelos pásalles coma a toda a verdura de folla verde que ó cocer encolle unha barbaridade así que aínda que ó principio parece moito logo queda en nada.


En castellano
Irresistiblemente buenas!!!! Tenía muchas ganas de publicar esta entrada para poder compartir algo tan rico y para no olvidarme de ellas porque esta receta la tengo que hacer muchas veces. Aunque les llamo bolas no dejan de ser unas simples croquetas, creo que las mejores que comí en la vida.
El otro día compré un manojo de grelos, pero claro son muchos para una vez. Hice un revuelto con gambas, también altamente recomendable y luego me sobraron la mitad de los grelos. Decidí cocerlos todos y al día siguiente, que hacía con ellos??? Otro revuelto?? Se lo comenté a mi madre, y las madres siempre tienen buenas ideas, y me dijo que hiciera una empanada o unas croquetas. Ella nunca hace croquetas porque dice que lleva demasiado tiempo, que es una pérdida de tiempo y que engordan demasiado y además dan mucho trabajo. Listiña es un poco, y aunque dice todo eso de las croquetas luego las come que da gusto, le encantan, lo mismo que a mi, y si de paso hay alguien que las haga y solo queda freírlas, pues mejor que mejor, no? Primero pensé en la empanada, que seguro que la haré en otra ocasión, pero claro la empanada hay que comerla en el día y las croquetas se pueden congelar e ir degustando en varios días.
Los grelos con tocino son el matrimonio perfecto, en esta receta no es tocino estilo del país, es algo más americanado, panceta ahumada, pero aún así hacen una pareja ideal.
No sé que cantidad de grelos empleé, era, aproximadamente, la mitad de un monojo de las que suelen vender en el carrefur, puede que sea sobre medio kilo, pero no lo puedo asegurar. A los grelos les pasa como la toda la verdura de hoja verde que al cocer encoge una barbaridad así que aunque al principio parece mucho luego queda en nada.



Ingredientes
100 grs de manteiga
100 grs de fariña
600 ml de leite.
1 loncha grosa de touciño (panceta afumada)
Grelos cocidos, ben escorridos (medio quilo, ou algo menos)
Sal
Un pouco de noz moscada
60 gr de queixo fundente (un tetilla ou Arzúa-ulloa, van fenomenal, ou simplemente 3 lonchas de tranchetes)
3 ovos
Pan rilado
1 culleradiña de levadura Royal
Aceite para fritir.
En castellano
Ingredientes
100 grs de mantequilla
100 grs de harina
600 ml de leche.
1 loncha gruesa de tocino (bacon ahumado)
Grelos cocidos, bien escurridos (medio kilo, o algo menos)
Sal
Un poco de nuez moscada
60 gr de queso fundente (un tetilla o Arzúa-ulloa, van fenomenal, o simplemente 3 lonchas de tranchetes)
3 huevos
Pan rallado
1 cucharadita de levadura Royal
Aceite para freír.



Realización
- Primeiro cocemos os grelos: Lávanse ben e retórcense, fregándoos, como se fose a roupa (esto según a miña proxenitora, é para quitarlle algo o verde e que non sean tan bravos). Bótanse en auga quente e nunha media hora xa están. Eu pùxenos na express e en menos de 10 minutos estaban cocidos.
- Picamos en taquiños moi pequenos o touciño e anacos, pequenos tamén os grelos.
- Pasamos o touciño nunha tixola ata que vaia perdendo a graxa. Cando estea algo torradiño engadimos os grelos para que se impregnen da graxa do touciño. Reservamos ata que estea lista a bechamel.
- Métese a manteiga ó lume nun cazo ata que se derreta.
- Engádese a fariña e reméxese ben cunhas variñas ata que estea ben integrado e non haxa grumos. Deixámolo un pouco (2-3 minutos), sempre remexendo, para que se coza fariña. A calor media.
- Engadimos o leite e remexemos constantemente. Eu sempre poño o leite frío, ou morno porque así seguro que non me quedan grumos. Primeiro introduzo a metade do leite e logo cando vexo que vai espesando vou introducindo o resto ata conseguir a textura e espeso desexado, neste caso, das croquetas, ten que ser espesiña.
- Case o final, cando xa temos a bechamel lista, engadimos o sal e a noz moscada. Dámoslle unhas voltas e incorporamos o queixo ata que se funda coa bechamel.
- Apagamos o lume e engadimos o touciño e os grelos e dámoslle unhas voltas para que quede ben repartido pola bechamel.
- Estendemos a bechamel nunha bandexa para que enfríe. Pódeselle pasar por encima un pouco de manteiga para que non críe tona.
- Unha vez fría procedemos a moldear as bólas. Pásanse por pan rilado, ovo e pan rilado, deste xeito fáiselle unha cuberta moi cruxente e resistente.
- No ovo batido poñémoslle unha culleradiña de levadura Royal, esto tamén contribúe ó efecto da cuberta mencionado antes.
- Frítense en abundante aceite.



En castellano
Realización
- Primero cocemos los grelos: se lavan bien y se retuercen, fregándolos, como se fuese la ropa (esto según  mi progenitora, es para quitarle algo el verde y que non sean tan "bravos", el grelo tiene un sabor fuerte y tirando a amargo). Se echan en auga hirviendo  y en una media hora ya están. Yo los puse en la express y en menos de 10 minutos estaban cocidos.
- Picamos en taquitos muy pequeños el bacon y trozos, pequeños también, los grelos.
- Pasamos el tocino en una sartén hasta que vaya perdiendo la grasa. Cuando esté algo torradito añadimos los grelos para que se impregnen de la grasa del tocino. Reservamos hasta que esté lista la bechamel.
- Se mete la mantequilla al fuego en uno cazo hasta que se derrita.
- Se añade la harina y se bate bien con unas varillas hasta que esté bien integrado y no haya grumos. Lo dejamos un poco (2-3 minutos), siempre batiendo, para que se cueza la harina. El calor medio alto.
- Añadimos la leche y batimos constantemente. Yo siempre pongo la leche fría, o tibia porque así seguro que no me quedan grumos. Primero introduzco la mitad de la leche y luego cuando veo que va espesando voy introduciendo el resto hasta conseguir la textura y espesor deseado, en este caso, de las croquetas, tiene que ser espesita.
- Casi el final, cuando ya tenemos la bechamel lista, añadimos la sal y la nuez moscada. Le damos unas vueltas e incorporamos el queso hasta que se funda con la bechamel.
- Apagamos el fuego y añadimos el tocino y los grelos y le damos unas vueltas para que quede bien repartido por la bechamel.
- Extendemos la bechamel en una bandeja para que enfríe. Se le puede pasar por encima un poco de mantequilla para que no crie costra.
- Una vez fría procedemos a moldear las bolas. Se pasan por pan rallado, huevo y pan rallado, de este modo se le hace una cubierta muy crujiente y resistente.
- En el huevo batido le ponemos una cucharadita de levadura Royal, esto también contribuye al efecto de la cubierta mencionado antes.
- Se fríen en abundante aceite.



jueves, 11 de noviembre de 2010

MADALENAS DE MASCARPONE RECHEAS DE MARMELADA

MAGDALENAS DE MASCARPONE RELLENAS DE MERMELADA
Ás persoas que nos gusta isto dos experimentos culinarios, a min particularmente, gústanme máis os reposteros, pasámonos horas mirando os andeis dos super en busca de algo diferente, de algo novo, de ingredientes que nos poidan inspirar para a próxima receita. Pois ben, no meu caso, é mellor que non teña nada na casa porque senón a miña cabeza dá voltas ata que o emprego, e é nese momento cando me pregunto por que o comparía, que quen me mandaría a min.
Este é o caso destas deliciosas madalenas. Tiña na neveira unha tarrina de mascarpone (que non ten nada raro a pobre) pedindo clemencia, pedindo ser convertida en algo rico. Compreina para facer un tiramisú, e como son así, comprei, dúas, unha chegoume para o tiramisú, xa o sabía, pero tiven que comprar dúas. Tamén tiña medio brick de nata aberto, que sobrou da receita anterior e unhas ganas terribles de empregar a miña marmelada de figos, da cal aínda non publiquei a receita. Tiña pensado facelo nesta entrada, pero por preguiza non o vou a facer, e tamén porque non teño fotos decentes da devandita. Noutra ocasión será porque aínda quedan uns cantos botes. Por certo, está riquísima.
Para esta receita inspireime nunha que lle vin a Natalia de Cocino y disfruto, unha bloguera cociñeira sen igual, máis simpática...
Vou coa receita, que sei que hai por aí algunha que outra esperándoa.


En castellano
A las personas que nos gusta esto de los experimentos culinarios, a mi particularmente, me gustan más los reposteros, nos pasamos horas mirando las estanterías de los super en busca de algo diferente, de algo nuevo, de ingredientes que nos puedan inspirar para la próxima receta. Pues bien, en mi caso, es mejor que no tenga nada en casa porque sinó mi cabeza da vueltas hasta que lo empleo, y es en ese momento cuando me pregunto por qué lo comparía, que quien me mandaría a mi.
Este es el caso de estas deliciosas magdalenas. Tenía en la nevera una tarrina de mascarpone (que no tiene nada raro la pobre) pidiendo clemencia, pidiendo ser convertida en algo rico. La compré para hacer un tiramisú, y como soy así, compré, dos, una me llegó para el tiramisú, ya lo sabía, pero tuve que comprar dos. También tenía medio brick de nata abierto, que sobró de la receta anterior y unas ganas terribles de emplear mi mermelada de higos, de la cual todavía no he publicado la receta. Tenía pensado hacerlo en esta entrada, pero por pereza no lo voy a hacer, y también porque no tengo fotos decentes de la susodicha. En otra ocasión será porque aún quedan unos cuantos botes. Por cierto, está riquísima.
Para esta receta me inspiré en una que le vi a Natalia de Cocino y disfruto, una bloguera cocinera sin igual, más maja...
Voy con la receta, que sé que hay por ahí alguna que otra esperándola.


Ingredientes:
250 gr. de mascarpone
4 ovos
250 gr. de fariña (non tiña de repostería e puxen normal)
200 gr. de azucre
100 ml de nata
80 gr. de aceite de xirasol
1 sobre de Royal
Un belisco de sal
Para o recheo: marmelada de arándanos e de figos.
En castellano
Ingredientes:
 250 gr. de mascarpone
 4 huevos
250 gr. de harina (no tenía de repostería y puse normal)
200 gr. de azúcar
100 ml de nata
80 gr. de aceite de girasol
1 sobre de Royal
Un pellizco de sal
Para el relleno: mermelada de arándanos y de higos.



Elaboración
- Mesturar os ovos co azucre ata que escumen.
- Engadir a nata, o mascarpone, o aceite e o sal e volver mesturar.
- Incorporar a fariña tamizada xunto co Royal.
- Repartir a mestura en moldes de papel, primeiro unha cullerada de masa (ata que se cubra o fondo do molde) unha culleradiña do recheo que máis nos guste, neste caso marmelada de arándanos e de figos. Tapamos con masa a marmelada.
- As cápsulas de papel metinas dentro de moldes de aluminio (flaneras), para que ao crecer a masa, non se deformen e suban máis.
- Podemos espolvorear con azucre por encima antes de meter ao forno.
- Metelas no forno prequecido a 180º durante unha media hora.



En castellano
Elaboración
- Mezclar los huevos con el azúcar hasta que espumen.
- Añadir la nata, el mascarpone, el aceite y la sal y volver a mezclar.
- Incorporar la harina tamizada junto con el Royal.
- Repartir la mezcla en moldes de papel, primero una cucharada de masa (hasta que se cubra el fondo del molde) una cucharadita del relleno que más nos guste, en este caso mermelada de arándanos y de higos. Tapamos con masa la mermelada.
- Las cápsulas de papel las metí dentro de moldes de aluminio (flaneras), para que al crecer la masa, no se deformen y suban más.
- Podemos espolvorear con azúcar por encima antes de meter al horno.
- Meterlas en el horno precalentado a 180º durante una media hora.




jueves, 4 de noviembre de 2010

GALLETAS RECHEAS DE MARMELO

GALLETAS RELLENAS DE MEMBRILLO
Fai unhas semanas a miña queridísima amiga Puri regaloume doce de marmelo feito por ela mesma. Unha auténtica delicia cun pouco de queixo. Aínda así, apetecíame facer algo diferente con el. Cando lle vin a Islacris esta delicia non o dubidei, pareceume unha idea estupenda. E sen dúbida que o é, están deliciosos. Ela e Mar Argentina, de quen o copiou, chámanlle cannoli, pero investigando na rede comprobei que non ten nada que ver co orixinal e tampouco sei por qué lle chaman así. Entón ante a dúbida decidín darlles un nome máis sinxelo.
Fixen a metade da receita orixinal, unha porque me quedaba pouco marmelo e outra porque todo o doce que fago quero que sexa pouco, canto menos, menos se come, non? A verdade é que é unha receita moi sinxela e moi agradecida. Ademais de ser un bocado do máis orixinal.
En castellano
Hace unas semanas mi queridísima amiga Puri me regaló dulce de membrillo hecho por ella misma. Una auténtica delicia con un poco de queso. Aún así, me apetecía hacer algo diferente con él. Cuando le vi a Islacris estos cannolis no lo dudé, me pareció una idea estupenda. Y sin duda que lo es, están deliciosos. Ella y Mar Argentina, de quien lo copió, le llaman cannoli, pero investigando por la red comprobé que no tiene nada que ver con el original y tampoco sé por qué le llaman así. Entonces ante la duda decicí darles un nombree más sencillo.
Hice la mitad de la receta original, una porque me quedaba poco membrillo y otra porque todo lo dulce que hago quiero que sea poco, cuanto menos, menos se come, ¿no? La verdad es que es una receta muy sencilla y muy agradecida. Además de ser un bocado de lo más original.



Ingredientes:
100 g de manteiga a temperatura ambiente
100 ml de nata líquida 35% de materia graxa
250 g de fariña
unha culleradiña de fermento (royal).
doce de marmelo
En castellano
Ingredientes:
100 g de mantequilla a temperatura ambiente
100 ml de nata líquida 35% de materia grasa
250 g de harina
una cucharita de levadura royal.
dulce de membrillo



Preparación:
- Bátese lixeiramente a manteiga e mestúrase coa nata. Engádese a fariña e o fermento e se amasa ata que quedan ben integrados os ingredientes.
- A masa, envólvese en filme de cociña e déixase repousar unhas horas no frigorífico ou toda a noite
- Para darlles forma: esta cantidade de masa dividina en dúas partes, se fose o dobre daría para catro. Esténdese a porción de masa sobre unha superficie lixeiramente enfariñada, e córtase un círculo coa axuda dun prato, neste caso de sobremesa, duns 20cm, e un curta pastas ou un coitelo, ou un cuter.
- Con axuda dunha regra, divídese o círculo en oito parte iguais. No bordo de cada porción, ponse un anaquiño de marmelo, apértase polos bordos e enrólase como se ve na foto.



- Como sobra masa e non é cantidade suficiente para volver estirala do tamaño do prato podemos facer empanadillas pequenas. Esténdese a masa e córtanse círculos pequenos cun vasiño ou cun cortapastas duns 6-7 cm, péchanse e sélanse con axuda dun garfo.
- Foréase a 180º durante unha media hora, da metade para arriba do forno, ou ata que comecen a dourarse. Unha vez fora do forno, déixanse arrefriar e  espolvoreanse con azucre glass


En castellano
Preparación:
- Se bate ligeramente la mantequilla y se mezcla con la nata. Se añade la harina y la levadura y se amasa hasta que quedan bien integrados los ingredientes.
- La masa, se envuelve en film de cocina y se deja reposar unas horas en el frigorífico o toda la noche
- Para darles forma: esta cantidad de masa la dividí en dos partes, si fuese el doble daría para cuatro. Se extiende la porción de masa sobre una superficie ligeramente enharinada, y se corta un círculo con la ayuda de un plato, en este caso de postre, de unos 20cm, y un corta pastas o un cuchillo, o un cuter.
- Con ayuda de una regla, se divide el círculo en ocho parte iguales. En el borde de cada porción, se pone un trocito de membrillo, se aprieta por los bordes y se enrolla como se ve en la foto.
- Como sobra masa y no es cantidad suficiente para volver a estirarla del tamaño del plato podemos hacer empanadillas pequeñas. Se extiende la masa y se cortan círculos pequeños con un vasito o con un cortapastas de unos 6-7 cm, se cierran y se sellan con ayuda de un tenedor.
- Se hornean a 180º durante una media hora, de la mitad para arriba del horno, o hasta que comiencen a dorarse. Una vez fuera del horno, se dejan enfriar y se espolvorean con azúcar glass.


sábado, 30 de octubre de 2010

PIZZA FRUTO DI MARE

Se tivésemos unha carta dunha pizzería diante a esta pizza chamaríanlle así dado que todos os seus ingredientes teñen certa relación con ese medio. E digo certa porque como todo estaba nalgún embase, ás veces dubidamos da súa procedencia. Ademais toda pizzería que se prece ten os nomes en italiano, así parece coma se fose máis auténtica a pizza. E non vou ser menos, non?
Para min a comida do día a día vólvese un suplicio, por unha banda facer de comer para un só supón calcular ben as cantidades ou ter comida para dous ou tres días. A comida que me gusta é elaborada e con gustiño, pero como me gusta, como demasiado, coas consabidas consecuencias. Ademais a comida elaborada e saborosa supón manchar máis. O outro tipo de comida, á cal denomino "lavada" prodúceme repulsión, aínda que é a que máis convén. Total que comer cada día supón un gran dilema.
Tiña unha bóla de masa no conxelador, que sobrou de facer algunha empanada. E se lle poño cousiñas por encima e fago unha rica pizza? Encántame a pizza, pero só a como cando saio. Levo 6 anos nesta casa e nunca antes fixera pizza, paréceme case pecado comela, así, calquera día. Gústame tanto!
A receita da masa débolla a Puri, queda unha masa esponxosa e deliciosa aínda que resulta un pouco difícil de estirar,  retráese un pouco. É unha receita con soleira porque é a receita da súa avoa. E como todas as receitas, que se precen das avoas, non ten cantidades, é por cuncas e polo máis ou menos. Intentei concretar as cantidades, aínda que seguro que as que empregaba a súa avoa eran distintas. Leva aceite de oliva, a orixinal levaba unha cullerada de manteiga de porco.




En castellano
Si tuviéramos una carta de una pizzería delante a esta pizza le llamarían así dado que todos sus ingredientes tienen cierta relación con ese medio. Y digo cierta porque como todo estaba en algún embase, a veces dudamos de su procedencia. Además toda pizzería que se precie tiene los nombres en italiano, así parece como si fuera más auténtica la pizza. Y no voy a ser menos, no?
Para mi la comida del día a día se vuelve un suplicio, por un lado hacer de comer para uno solo supone calcular bien las cantidades o tener comida para dos o tres días. La comida que me gusta es elaborada y con gustillo, pero como me gusta como demasiado, con las consabidas consecuencias. Además la comida elaborada y sabrosa supone manchar más. El otro tipo de comida, a la cual denomino “lavada”, me produce repulsión, aunque es la que más conviene. Total que comer cada día supone un gran dilema.
Tenía una bola de masa en el congelador, que sobró de hacer alguna empanada. ¿Y si le pongo cositas por encima y hago una rica pizza? Me encanta la pizza, pero solo la como cuando salgo. Llevo 6 años en esta casa y nunca antes había hecho pizza, me parece casi pecado comerla, así, cualquier día. Me gusta tanto…
La receta de la masa se la debo a Puri, queda una masa esponjosa y deliciosa aunque resulta un poco difícil de estirar, se retrae un poco. Es una receta con solera porque es la receta de su abuela. Y como todas las recetas, que se precien de las abuelas, no tiene cantidades, es por tazas ypor el más o menos. He intentado concretar las cantidades, aunque seguro que las que empleaba su abuela eran distintas. Lleva aceite de oliva, la original llevaba una cucharada de manteca de cerdo.

SANY5604

Ingredientes
Para a masa (vou pór a cantidade para a masa que fixen, aínda que para a pizza vai sobrar moita, pero pódese conxelar e é moi cómodo)
600-650 g de fariña de forza
150 ml de auga
150 ml de leite (na orixinal só leva leite, nada de auga)
2 culleradas de aceite de oliva
1 ovo
2 sobres de fermento de panadeiro (vahiné)
Para o recheo (as cantidades son a gusto e depende do tamaño da pizza)
Salsa de tomate ou tomate frito (cantidade para cubrir a superficie da masa)
Mozarella (era en lonchas)
1 lata, das pequenas, de atún
3 palitos de cangrexo
2 lonchas pequenas de salmón afumado
Olivas negras
Orégano
En castellano
Ingredientes
Para la masa (voy a poner la cantidad para la masa que hice, aunque para la pizza va a sobrar mucha, pero se puede congelar y es muy cómodo)
600-650 g de harina de fuerza
150 ml de agua
150 ml de leche (en la original solo lleva leche, nada de agua)
2 cucharadas de aceite de oliva
1 huevo
2 sobres de levadura de panadero (vahiné)
Para el relleno (las cantidades son a gusto y depende del tamaño de la pizza)
Salsa de tomate o tomate frito (cantidad para cubrir la superficie de la masa)
Mozarella (era en lonchas)
1 lata, de las pequeñas, de atún
3 palitos de cangrejo
2 lonchas pequeñas de salmón ahumado
Aceitunas negras
Orégano

SANY5624

Elaboración
Masa
- As cantidades da masa son para unha empanada, podemos facer dúas pizzas grandes ou tres máis pequenas. A min sobroume unha bóla de masa logo de facer unha empanada. A pizza era pequena.
- Mestúrase a fariña tamizada co fermento. Engadimos o leite e a auga tépedas, o ovo batido e o aceite. Amasamos de forma que se amalgamen os ingredientes. Este paso sempre o fago nun recipiente amplo, cando se unen os ingredientes pásoo á mesa de traballo para amasar.
- Incorporamos o sal e amasamos ata conseguir unha masa lisa e elástica. Durante o proceso de amasado podemos necesitar incorporar máis líquido ou máis fariña, segundo vexamos que a masa está moi dura ou moi branda, se se pega moito ás mans, con incorporar máis fariña, listo (sempre en pequenas cantidades, esparcindo na superficie na que estamos traballando); se vemos que está moi dura e é difícil traballala engadimos un pouco máis de líquido. Que estea máis dura ou menos tamén depende do tipo de fariña, hai fariñas que absorben máis líquido que outras.
Deixamos repousar a masa unha hora, hora e media, tapada cun pano e nun lugar ao resgardo de correntes.
Partimos a masa en tantos anacos como queiramos e do tamaño que queiramos a pizza. O que nos sobre facemos tantas bólas do tamaño que queiramos e metémolo no conxelador envolvido en filme. Cando necesitemos utilizala sacámola cun par de horas de antelación, estiramos cun rodete e xa temos a nosa masa de pizza.
O anaco que utilicemos estirámolo e enchemos como máis nos guste.
Primeiro untamos a superficie da masa con salsa de tomate ou tomate frito. Encima pomos o queixo, neste caso mozarella en lonchas, pode ser o queixo máis nos guste. A continuación os ingredientes, repartíndoos uniformemente, neste caso, atún, palitos, salmón e olivas e para rematar, o orégano.
- Metemos no forno prequentado a 200º unha media hora. 

SANY5629

En castellano
Elaboración
Masa
- Las cantidades de la masa son para una empanada, podemos hacer dos pizzas grandes o tres más pequeñas. A mi me sobró una bola de masa después de hacer una empanada. La pizza era pequeña.
- Se mezcla la harina tamizada con la levadura. Añadimos la leche y el agua templadas, el huevo batido y el aceite. Amasamos de forma que se amalgamen los ingredientes. Este paso siempre lo hago en un recipiente amplio, cuando se unen los ingredientes lo paso a la mesa de trabajo para amasar.
- Incorporamos la sal y amasamos hasta conseguir una masa lisa y elástica. Durante el proceso de amasado podemos necesitar incorporar más líquido o más harina, según veamos que la masa está muy dura o muy blanda, si se pega mucho a las manos, con incorporar más harina, listo (siempre en pequeñas cantidades, esparciendo en la superficie en la que estamos trabajando); si vemos que está muy dura y es difícil trabajarla añadimos un poco más de líquido. Que esté más dura o menos también depende del tipo de harina, hay harinas que absorben más líquido que otras.
- Dejamos reposar la masa una hora, hora y media, tapada con un paño y en un lugar al resguardo de corrientes.
- Partimos la masa en tantos trozos como queramos y del tamaño que queramos la pizza. Lo que nos sobre hacemos tantas bolas del tamaño que queramos y lo metemos en el congelador envuelto en film. Cuando necesitemos utilizarla la sacamos con un par de horas de antelación, estiramos con un rodillo y ya tenemos nuestra masa de pizza.
- El trozo que utilicemos lo estiramos y rellenamos como más nos guste.
- Primero untamos la superficie de la masa con salsa de tomate o tomate frito. Encima ponemos el queso, en este caso mozarella en lonchas, puede ser el queso más nos guste. A continuación los ingredientes, repartiéndolos uniformemente, en este caso, atún, palitos, salmón y aceitunas y por último, el orégano.
- Metemos en el horno precalentado a 200ºC una media hora

sábado, 16 de octubre de 2010

CHAMPIÑONS RECHEOS

CHAMPIÑONES RELLENOS
Esta receita non sei canto tempo fai xa que a fixen, xa nin me acordaba dela. Pensaba, ademais, que nin sequera a redactara. Hoxe buscando algo que publicar vexo que xa estaba lista, sen máis demora póñoa.
Vía por algúns blogues os champiñones recheos e a verdade é que me daban certa envexa, en canto atopei uns champis de tamaño considerable non o dubidei e co que había pola neveira fixen o recheo.
En castellano
Esta receta no sé cuanto tiempo hace ya que la hice, ya ni me acordaba de ella. Pensaba, además, que ni siquiera la había redactado. Hoy buscando algo que publicar veo que ya estaba lista, sin más demora la pongo.
Veía por algunos blogs los champiñones rellenos y la verdad es que me daban cierta envidia, en cuanto encontré unos champis de tamaño considerable no lo dudé y con lo que había por la nevera hice el relleno.



Ingredientes
600 grs de champiñóns grandes (9 unidades)
1 loncha de xamón serrano (neste caso ibérico de cebo)
1 ceboleta
1 dente de allo
1 berenxena pequena (300 g)
1 cenoria grande (eran tres pequenas)
125 g de ricotta
3 culleradas de aceite
Sal
Queixo fundente rilado

En castellano
Ingredientes
600 grs de champiñones grandes (9 unidades)
1 loncha de jamón serrano (en este caso ibérico de cebo)
1 cebolleta
1 diente de ajo
1 berenjena pequeña (300 g)
1 zanahoria grande (eran tres pequeñas)
125 g de queso ricotta
3 cucharadas de aceite
Sal
Queso fundente rallado

SANY4858

Realización
- Limpamos ben os champiñóns e separamos o tronco do “sombreiro”. Cunha culler pequena (ou sacabocados) quitamos de dentro do champiñón o que poidamos e reservamos xunto cos talos. Se non queremos que se nos escureza rociámolo con un pouco de zume de limón.
- Picamos finiños os talos, a berenxena e o xamón.
- Sofritimos a cebola, o dente de allo e a cenoria, ben picadiños (no meu caso na picadora) en 3 culleradas de aceite.
- Cando vemos que se vai abrandando engadimos os talos dos champiñóns e a berenxena. Salgamos un pouco, coidado!!! Non salgar de máis porque leva o xamón e dependendo do salgado que sexa, necesitamos poñerlle máis ou menos.
- Deixamos que se vaia abrandando, poñémoslle unha tapa,  lévalle uns 15-20 minutos. Cando estea case, engadimos o xamón cortado finiño e deixámolo uns cinco minutos.
- Por último, incorporamos o queixo ricotta e mesturamos ben co conxunto.
- Recheamos os champiñóns, ben completos e colocámolos nunha fonte de forno co fondo pintado de aceite.
- Prequentamos o forno a 180º-200º e antes de metelos ó forno poñémoslle por encima queixo fundente rilado.
- Despois de estaren 15-20 min no forno están listos.

SANY4860

En castellano
Realización
- Limpiamos bien los champiñóns y separamos el tronco del "sombrero". Con una cuchara pequeña (ou sacabocados) quitamos de dentro del champiñón lo que podamos y reservamos junto con los tallos. Si no queremos que se nos oscurezca lo rociamos con un poco de zumo de limón.
- Picamos finitos los tallos, la berenjena y el jamón.
- Sofreímos la cebolla, el diente de ajo y la zanahoria, bien picaditos (en mi caso en la picadora) en 3 cucharadas de aceite.
- Cuando vemos que se va ablandando añadimos los tallos de los champiñóns y la berenjena. Salamos un poco, cuidado!!! No salar de más porque lleva el jamón y dependiendo de lo salado que sea, necesitamos ponerle más o menos.
- Dejamos que se vaya ablandando, le ponemos una tapa,  le lleva unos 15-20 minutos. Cuando esté casi, añadimos el jamón cortado finito y lo dejamos unos cinco minutos.
- Por último, incorporamos el queso ricotta y mezclamos bien con el conjunto.
- Rellenamos los champiñóns, bien completos y los colocamos en una fuente de horno con el hondo pintado de aceite.
- Precalentamos el horno a 180º-200º y antes de meterlos al horno le ponemos por encima queso fundente rallado.
- Después de estar 15-20 min en el horno, están listos.


domingo, 3 de octubre de 2010

TORTA DE TOMATES CHERRY

TARTA DE TOMATES CHERRYS

Vaaaaaaaaaaaaaale, si, pasouseme un pouco no forno, algún que outro cherry parece que tivo unhas vacacións no Caribe. Esa miña manía de que todo estea ben cocidiño. Xa sei que non é bo que se pase de feito, pero non o podo evitar, revólveme o corpo a comida pouco feita, non a podo comer. Fíxena na casa dos meus pais e o forno dalí e menos potente que o meu, hai que darlle caña senón non acabamos máis, pero despisteime e pasáronse un pouco. Estivo 40 minutos a 200ºC, ben lle chegaba media hora.
Esta é outra receita das do verán, das de empregar os produtos da horta. Está realmente boa, aínda que para os que lles guste o queixo porque a miña nai non lle entusiasmou, pola contra a meu pai máis a min encantounos. Ten certo toque a pizza, pero máis suaviña, diría eu.
A primeira vez que vin unha torta deste estilo foi o ano pasado á Lechuza, e chamoume moito a atención. Quedoume aí como algo pendente e este ano ó haber excedente de cherrys non o dubidei. Este ano vin nun montón de blogues tortas deste estilo. Esta non é copiada especificamente de ningunha e de todas á vez porque ten un pouco de cada unha. Tiña pensado facer outra un tanto diferente e publicar as dúas xuntas, ó final non a fixen, queda para outra.

En castellano
Vaaaaaaaaaaaaaale, sí, se me pasó un poco en el horno, algún que otro cherry parece que tuvo unas vacaciones en el Caribe. Esa manía mía de que todo esté bien hechito. Ya sé que no es bueno que se pase de hecho, pero no lo puedo evitar, me revuelve el cuerpo la comida poco hecha, no la puedo comer. La hice en casa de mis padres y el horno es menos potente que el mío, hay que darle caña sino no acabamos más, pero me despisté y se pasaron un poco. Estuvo 40 minutos a 200ºC, le llegaba media hora.
Esta es otra receta de las del verano, de las de emplear los productos de la huerta. Está realmente buena, aunque para los que les guste el queso porque a mi madre no le entusiasmó, por el contrario a mi padre y a mi nos encantó. Tiene cierto toque a pizza, pero más suavita, diría yo.
La primera vez que vi una tarta de este estilo fue el año pasado a la Lechuza, y me llamó mucho la atención. Quedó ahí como algo pendiente y este año al haber excedente de cherrys no lo dudé. Este verano vi en un montón de blogs tartas de este estilo. Esta no es copiada específicamente de ninguna y de todas a la vez porque tiene un poco de cada una. Había pensado hacer otra un tanto diferente y publicar las dos juntas, al final no la hice, queda para otra.


Ingredientes
Para a masa:
250 grs. de fariña de trigo
100 grs. de manteiga
1 ovo
1 chisco de sal
Para a salsa de tomate
4-5 culleradas de aceite
4 tomates, xa pelados e despebitados
1 cebola mediana
2 dentes de allo
1 cullerada de perexil
Azucre e sal (arredor dunha culleradiña de cada)
Resto dos ingredientes
325 g de queixo fresco de burgos (eran tres tarrinas das pequenas que xa veñen nun pack)
Queixo Arzúa-Ulloa
Uns 50 tomates cherry
Perexil e tomillo (pode ser albahaca, orégano...)

En castellano
Ingredientes
Para la masa:
250 grs. de harina de trigo
100 grs. de mantequilla
1 huevo
1 pizca de sal
Para la salsa de tomate
4-5 cucharadas de aceite
4 tomates, ya pelados y despepitados
1 cebolla mediana
2 dientes de ajo
1 cucharada de perejil
Azúcar y sal (alrededor de una cucharadita de cada)
Resto de los ingredientes
325 g de queso fresco de burgos (eran tres tarrinas de las pequeñas que ya vienen en un pack)
Queso Arzúa-Ulloa
Unos 50 tomates cherry
Perejil y tomillo (pode ser albahaca, orégano...)



Elaboración
Masa
- Mesturar a fariña co sal. Incorporar a manteiga fregando cos dedos ata que se forme unha textura areosa. Agregar o ovo e formar a masa. Métese na neveira durante 30 minutos a 1 hora ( ou uns 15-20 min no conxelador, así é máis rápido)
- Unha vez un pouco endurecida a masa estírase. Eu fágoo encima dun papel de fornear.
- Colócase a masa, coa axuda do papel de fornear nun molde engraxado e enfariñado. Pasamos o rodete polos bordos do molde e retiramos a masa sobrante, coa que podemos facer unhas galletas ou cubrir unhas tarteletas máis pequenas. Picamos a masa cun garfo.
Neste punto quero facer unhas puntualizacións: A masa logo de pasarlle o rodete parece que está moi grosa no bordo, déixase así, porque se se deixa máis fina é moi difícil de despegar, só se retiran ben os restos de masa. O molde ideal é un molde baixiño, estriado e de metal e se é antiadherente mellor (eu fíxeno nun molde de cristal). Coa masa que me sobrou fixen unhas galletas con queixo.
Salsa de tomate
- Pelar e despebitar os tomates e trituralos na picadora
- Picar finiña a cebola e o allo (esto fágoo na picadora)
- Pochar ben nunha tixola co aceite quente o arriba mencionado.
- Cando estea ben pochadiño o conxunto anterior engadimos os tomates.
- Deixar que se vaia consumindo a auga dos tomates a lume medio, dándolle voltas de vez en cando.
- Engadir sal, o azucre e o perexil. Para isto débese ir probando. Estivo cociñándose sobre vinte minutos.
Montaxe da torta
- Unha vez posta a masa no molde pónselle encima a salsa de tomate, encima desta o queixo de burgos desmenuzado.
- Cortamos o queixo Arzúa-ulloa en lonchas finas que colocamos por riba do queixo de Burgos.
- Por último colocamos os cherrys cortados pola metade, coa parte cortada cara abaixo.
- Espolvorexamos por encima as herbas aromáticas que queiramos.
- Metémolo no forno prequentado a 180º-200º, durante unha media hora. Esto depende do forno, eu tíveno a 200º durante 40 minutos.


En castellano
Elaboración
Masa
- Mezclar la harina con la sal. Incorporar la mantequilla frotando con los dedos hasta que se forme una textura arenosa. Agregar el huevo y formar la masa. Se mete en la nevera durante 30 minutos a 1 hora ( o unos 15-20 min en el congelador, así es más rápido)
- Una vez un poco endurecida la masa se estira. Yo lo hago encima de un papel de hornear.
- Se coloca la masa, con la ayuda del papel de hornear en un molde engrasado y enharinado. Pasamos el rodillo por los bordes del molde y retiramos la masa sobrante, con la que podemos hacer unas galletas o cubrir unas tarteletas más pequeñas. Pinchamos la masa con un tenedor.
En este punto quiero hacer unas puntualizaciones: La masa después de pasarle el rodillo parece que está muy gruesa en el borde, se deja así, porque si se deja más fina es muy difícil de despegar, solo se retiran bien los restos de masa. El molde ideal es un molde bajito, estriado y de metal y si es antiadherente mejor. Yo lo hice en un molde de cristal.
Salsa de tomate
- Pelar y despepitar los tomates y triturarlos en la picadora
- Picar finita la cebolla y el ajo (esto lo hago en la picadora)
- Pochar bien en una sartén con el aceite caliente lo antes mencionado.
- Cuando esté bien pochadiño el conjunto anterior añadimos los tomates.
- Dejar que se vaya consumiendo el agua de los tomates a calor medio, dándole vueltas de vez en cuando.
- Añadir la sal, el azúcar y el perejil. Para esto se debe ir probando. Estuvo cocinándose sobre veinte minutos.
Montaje de la tarta
- Una vez puesta la masa en el molde se cubre con la salsa de tomate, encima de ésta el queso de burgos desmenuzado.
- Cortamos el queso Arzúa-Ulloa en lonchas finas que colocamos encia del queso de Burgos.
- Por último colocamos los cherrys cortados por la mitad, con la parte cortada hacia abajo.
- Espolvoreamos por encima las hierbas aromáticas que queramos.
- Lo metemos en el horno precalentado a 180º-200º, durante una media hora. Esto depende del horno, yo lo tuve a 200º durante 40 minutos.



Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...