POLVORÓNS SURTIDOS (limón, canela, coco e vainilla)

Pensei que as vacacións de Nadal ían ser máis produtivas, pero enganeime. Estou pouco pola casa e o que fago lévoo correndo e non me da tempo nin a quitarlle fotos. Estes polvoróns pensei que tampouco os ía publicar, decepcionáronme moito cando os saquei do forno, a penas lles tocaba xa lles quedaba o sinal. Pensei que estaban crus, que o fixera mal, pero non, é así haille que esperar o seu tempo.

A verdade é que ultimamente todo me sae mal, todo moi desastroso con bastantes percances, polo que pensei que os polvoróns non ían ser unha excepción.

Levo unha tempada, xa moi longa, que todo me da moita pereza, pero dun xeito esaxerado. O astío e a apatía apoderáronse do meu corpo e polo que vexo quédanse a vivir. Débolle de estar facendo boa vida porque creo que están engordando e apoderándose de todo o meu ser. Non sei como botalos. A verdade é que non me gusta nada convivir con eles, pero así e todo sigo alimentándoos e deben estar facendo familia porque a cousa vai en aumento.

Escribir esta entrada custoume moitísimo, antes facíame ilusión publicar, pero agora xa me resulta tedioso. Que será o que faga eu con ganas e con ilusión? Pois nada. Bueno, si, comer, iso fágoo estupendamente, e cunhas ganas...

Todo o deixo para mañá e ás veces mañá é tarde. Agobiame todo, ata quedar coas amigas, resultame como un gran esforzo. Só quero estar na casa e facer o que me vaia pedindo o corpo, que ás veces non pide nada. Puffff!!!!! Non podo máis, xa non quero escribir máis...

Ingredientes
(Primeiro vou poñer todos os ingredientes que necesitei e logo especifico por cada sabor)
600grs de fariña
320 grs de manteiga de porco
320 grs de azucre glass
100 grs de améndoa moída
1 cullerada, das de sobremesa, de esencia de limón.
1 culleradiña, das de café, de canela
1 cullerada e media de coco.
1 cullerada de esencia de vainilla
2 culleradas, das de sobremesa, de azucre vainilla.

Ingredientes para cada sabor
Ingredientes base (que están en tódolos sabores)
150 grs de fariña
80 grs de manteiga de porco
80 grs de azucre glass
25 grs de améndoa moída.
O que necesitamos para os diferentes sabores:
Se queremos que sexan de limón: 1 cullerada, das de sobremesa, de esencia de limón.
Se queremos que sexan de canela: 1 culleradiña, das de café, de canela
Se queremos que sexan de coco: 1 cullerada e media de coco.
Se queremos que sexan de vainilla: 1 cullerada de esencia de vainilla e 2 culleradas, das de sobremesa, de azucre vainilla (podemos poñer un pouco menos do outro).

Elaboración
- Primeiro temos que tostar a fariña. Eu puxen a fariña en dúas tandas de 300 grs, mesturada con 50 grs de améndoa moída. Esténdese na placa de forno e métese no forno prequentado a 160º uns 15-20 minutos. Estará tostada cada adquira un lixeiro color amarelento e vaia perdendo a humidade, esto é que queda máis dura. Débese mover de vez en cando para que toste por todos lados igual. Esto é mellor facelo o día antes e deixala enfriar ben.
- Eu fixen as catro masas por separado, engadindo en cada caso o ingrediente correspondente. O procedemento é sempre o mesmo.
- Nun recipiente poñemos 150 grs de fariña tostada mesturada coa améndoa, tamizada (a fariña ó tostarse diminúe un pouco, porque senón entre a fariña e a améndoa serían 175 grs, pero deume exactamente para catro tandas de 150 grs cada unha. A fariña unha vez tostada púxena toda xunta e ía pesándoa a medida que a necesitaba)
- Engadimos os 80 grs de azucre glass e de manteiga de porco a temperatura ambiente. E tamén engadimos o ingrediente que corresponda según o sabor que queiramos, a esncia de limón, a canela, a vainilla ou o coco.
- Mesturamos ben todo e facemos unha masa homoxénea. Podemos metela un pouco na neveira para que se endureza un pouco, pero pódese manexar perfectamente.
- Podemos estirar a masa e cortar con un corta pastas da forma que queiramos ou coller porcións, facer unha bola, aplastala coa man e logo cortar dando forma. Eu optei por esta última.
- Depositamos cada polvorón na bandexa de forno cuberta con papel de fornear e metémolos no forno prequentado a 170º durante 20-25 minutos (esto depende de cada forno).

- Sacámolos e deixámolos enfriar. Os polvoróns non deben consumirse, nin manipularse moito ata o día seguinte porque tardan moito en adquirir a textura de polvorón. Ó principio están moi brandos, case coma a masa crúa. Se lle rozas desfanse e quédalle o sinal, pero pasado un día están perfectos.
Gardados nunha caixa de metal consérvanse perfectamente durante varios días.
Os que máis me gustaron foron os de limón. A verdade é que dos comprados tamén son os que máis me gustan.

A fonte de inspiración foi: El zurrón de los postres

BOCADOS DE LARANXA E CHOCOLATE

Quero empezar esta entrada mandando un bico e unha aperta moi, moi grandes a todas as compañeiras e amigas que me len de vez en cando e de cando en vez, que sei que estades aí!!!!!! Porque mo dicides e sempre recibo moi bos comentarios vosos, aínda que non sexan certos (hehehe, vale, si, son certos) a min encántame oílos e sobre todo poder contribuír ó voso receitario, e moitas grazas, tamén, por todas as vosas ideas e polo que vós contribuídes ó meu. Sodes fantásticas!!!!!!! Teño moita sorte de estar rodeada de xente tan MARABILLOSA!!!!!! Aínda que non volo demostre o suficiente, porque son un pouco sosa e seca, apréciovos un montón e facédesme moita falta. Non vos podedes imaxinar o feliz que me sinto cando me dicides que fixeches algunha das miñas receitas (que non son miñas, son copiadas e tuneadas de outros blogues ou de libros) e que vos gustou. Encántame ser útil, valer para algo e así síntome un pouquiño útil, que aportei algo, aínda que sexa pouco.

O ordenador, arranxado. Funciona que da gusto velo. Grazas a SuperLuís, un compañeiro excepcional, aínda que el non vai ler isto, pois voulle dar as grazas publicamente que o merece. Agora teño que facerlle algún doce, pero teño que esmerarme moito, estou indagando os seus gustos. Dáme moita rabia porque estes favores nunca son pagos, aforroume os cartos do servizo técnico. Alguén pode pensar que teño moito morro, pero eu preferiría que me cobrara o arranxo porque así non sei como pagalo, sempre me parece que quedo en débeda, pero é que confío máis no seu criterio que no de calquera do servizo técnico, sei que non me vai enganar e que me vai dicir a verdade. MOITAS GRAZAS!!!!

Esta receita copieina do blogue “Dulces Bocados”, descubrino fai pouco, pero, mamaíña, un blogue estupendo, cheo de receitas boísimas e unhas fotos chulísimas. Grazas Carmen por ese blogue tan chulo. Parece ser que é a receita das “hojaldrinas”, que todos comemos algunha vez por estas datas. Logo mirando noutros blogues fainas moita xente, pero ela deulle un toque diferente, o baño de chocolate, por iso me chamaron máis a atención. Desde que as vin dixen que as ía facer e non tardei moito. A ela quedáronlle máis chuscas, pero faise o que se pode, o que conta é o sabor (non se consola o que non quere). Están riquísimas, unha receita fácil e moi boa.

Ingredientes
350 grs de fariña
210 grs de manteiga
50 ml de zume de laranxa e contreau (25 de cada). Ela puxo os 50 de Grand Marnier, e noutros poñen os 50 de zume de laranxa.
A raiadura dunha laranxa
75 grs de azucre
Chocolate de cobertura

Realización
- Tamizar a fariña no recipiente no que se vai amasar e logo engadir o resto dos ingredientes, agás o chocolate, claro.
- Amasar ben ata conseguir unha masa homoxénea. Facer unha bola e metela na neveira unha hora.
- Sacala, metela entre dous papeis de forno e estirarala cun rodillo ata obter un grosor de 1,5 cms aproximadamente. Cortar cun coitelo do tamaño desexado.
- Poñelos na placa de forno cuberta con papel de forno, separadiñas.
- Introducir no forno prequentado a 180 durante 20-25 minutos (esto depende de cada forno, primeiro é mellor probar cunhas poucas e así xa se lle colle o punto).
- Logo deben arrefriar nunha grella.
- Derreter o chocolate no micro e cando estean fríos mollalos no chocolate e deixar que calle.
A min saíronme 30, pero non había dúas iguais, nin en tamaño nin en grosor, o do 1,5 cms respecteino pouco, non era capaz de que me quedara o grosor por todo igual!!!! Así diferentes son máis divertidas.

CREMA DE LARANXA

(Ou como non se debe facer)
Isto é unha crónica de como non se debe facer unha crema de laranxa. Ou o que é o mesmo, unha crónica dun fracaso absoluto. Pero necesito publicalo porque teño pensado volver a facela e non quero que me pase o mesmo.
A crema viña a conto dunha sobremesa que quero facer para o día de Nadal e así xa me quedaba feita. A ver se aproveito algo.

Ingredientes
250 grs de azucre glass
4 ovos (pena deles)
200 ml de zume de laranxa
A raiadura dunha ou dúas laranxas
120 grs de manteiga.

Preparación
Para a preparación andivenme documentando, pero xa fai tempo, entón recordei que nun blogue que á súa vez se remite a outro daba unha preparación moi sinxela. Claro!!! Como eu de vaga para arriba o que se queira pois alá que me vou. Ámbalas dúas fixérona na Termomix, fantástico aparello, pero á vez din como facelo de forma manual: Poñer tódolos ingredientes nun cazo, a remexer e listo, sempre a lume baixo sen que ferva. Sinxelo, moi sinxelo. Púxenme mans á obra, pero eu non fixen algo ben. Nunca me ferveu, pero debín poñer demasiado calor ó principio porque parte do ovo callouse e tiña certas partículas en suspensión un tanto desagradables. Remexín canto puiden, a lume baixo, eso si, no catro ou tres e medio, e pouco a pouco foi adquirindo textura de crema, pero coas susoditas partículas. Esto teño que salvalo como sexa!!!!! (máis que nada polos ovos). Decidín coalo. A crema resultante era máis fina e máis agradable, pero pareceume que non era moi consistente, que era bastante líquida para o que eu a quería (sempre tendo en conta que ó enfriar espesa).
A seguinte decisión foi desfacer unha cullerada, das de sobremesa, de maizena nun poco zume de laranxa (un dedo). Volvín a crema ó lume e agregueille o zume coa maizena diluída. Remexín enérxicamente. Nunca chegou a ferver, pero si fixo algunha burbulla. Creo que outro erro dentro do remendo que quería facer. Quedou como algo cortada e algunha partícula aínda ten (moi pequena, pero tena)
Metina en dous tarros e ben sabe, pero non ten ese aspecto que teñen algunhas por aí, cremoso e liso. Penso que a pesares de todo se pode aproveitar.
Para a próxima tentarei non ser tan cómoda e facer doutra maneira, en primeiro lugar creo que o mellor xeito é a baño María e logo convénceme máis a proposta de Pepinho de i-recetas e a de Penny de el rincón de la mariposa, que son practicamente iguais. Os ovos ten que estar batidos antes de introducilos á mestura, ademais estes ovos da casa son máis densos que os de granxa e non se desfán facilmente se non se baten antes.

BOLAS ALEMANAS DE NADAL

Pedir disculpas
Sempre estou pedindo perdón, é a miña natureza, non o podo evitar, a culpa está sempre presente en todos os meus actos, teño a culpa de todo, síntome culpable, todo pasa pola miña culpa. Penso que todo o que fago e digno de pedir perdón, que afecta e molesta a alguén. Non vivo para min, vivo para que ós demais non lles falte nada, para que poidan estar ben, pero nunca penso se eu podo estar ben. Sempre me parece que molesto, que son unha pesada, nunca pido favores e se os pido, porque non me queda máis remedio que depender de alguén, por algo que eu soa non podo ou non estou capacitada, sinto un gran peso no meu interior que non sei como quitar, que non sei como pagar, que podo facer eu para pagalo e se non o pago síntome moi mal. Teño que pagalo no momento, non me vale esperar a que o outro necesite algo de min. Ademais o que fago eu non é digno de pagar, o que fago eu non vale nada.
Como di unha amiga miña, neste mundo ten que haber xente para todo e a cada un lle toca o que lle toca.
Pois, este perdón ven a conto de estar ausente estes días. Débese a que o meu ordenador necesitou ser ingresado. Outro favor máis, este porque eu non o podo solucionar, por analfabetismo informático. Pedinlle a un compañeiro se se podía facer algo e estao intentando, pero creo que chegou ó fin dos seus días e que non hai nada que facer. Agora teño un ordenador prestado, outro favor máis, que non sei como vou pagar, nin con que. Debido ó percance do ordenador estiven ausente e nin publiquei, que iso é o de menos, nin comentei como é debido nos blogues amigos.

Dar grazas
Tamén quero dar as GRAZAS a Julycar, a Nytta, a Pami, a Luisa, ós da Cociña Poética , a Marisa e a Nenalinda por pensar en min para facerme partícipe do décimo de lotería que circula por estes magníficos blogues. Só o feito de que pensaran en min xa é unha lotería e das gordas, a min xa me tocou a lotería coñecéndoas a elas e outras máis que circulan neste marabilloso mundo blogueril cociñeiro. Desde logo nunca pensei que a través da rede se puidera coñecer a xente tan fantástica e de que se respirara un ambiente tan agradable, humano e incluso fogareño e familiar. A elas tamén lles quero pedir perdón por non continuar a cadea. Síntome mal por non seguila e tamén me sentiría mal se a seguira. Por non seguila, pois porque non quero que ninguén pense que lle desprezo o ofrecemento, todo o contrario, estou moi agradecida e emocionada por esa mostra de amizade blogueril. E se o sigo tamén me sinto mal porque non participo noutras cadeas de premios e seguir ésta polo feito de ter un premio final non me parece ético pola miña parte. Ademais, creo que lles fago un favor a todos non seguíndoo, porque se eu participo, non toca fixo. Así aínda hai algunha posibilidade.

Unha vez soltado este rollo absurdo, paso coa receita. Esta receita atopeina no blogue “cocinando con amor”. Pareceume perfecta, entre outras cousas porque non leva ovos. Os ovos, para min, son coma un tesouro. Meus pais teñen unha ducia de galiñas por ese valor que lle damos ós ovos. Para nós os ovos non son ovos se non son nosos, se non os collemos nós do galiñeiro e sabemos o que comen as galiñas. Normalmente, todos os doces levan ovos e ultimamente poñen pouco, polo que non quero gastar demasiados.
A gran cantidade de doces que se publican agora mesmo ulen a Nadal. Son tantas, e gustaríame facelas todas, aínda que non vai ser posible, o corpo non poderá resistir tal atracón de calorías. Polo tanto haberá que ir seleccionando. De todos xeitos, téñolle medo ás vacacións de Nadal porque terei demasiado tempo libre para andar fedellando entre cacharros e fariñas.
Cooking love, no seu blogue di que son un doce típico de Nadal en Alemaña e paréceme unha idea estupenda probar receitas doutros países. Canta cultura gratronómica adquirimos nestes blogues.
Teño que dicir que aínda que sexa unha receita de Nadal, creo que vai formar parte do fondo de recetario, están deliciosas e o aroma que desprende a masa cando estás facendo as boliñas dan ganas de comer a masa así crúa xa. DELICIOSAS, grazas pola receita.

Ingredientes
250 grs de manteiga
75* grs de améndoa moída
125* grs de coco
300 grs de fariña
1 cullerada de esencia de vainilla
1 cullerada de azucre vainilla
* Na receita orixinal pon 100 de améndoa e 100 de coco, pero a min só me quedaba 75 de améndoa e púxenlle os 25 grs máis de coco para compensar.

Preparación
- Sacamos e troceamos a manteiga con tempo para que se vaia abrandando.
- Poñemos nun recipiente a fariña, o coco, a améndoa o azucre e a esencia de vainilla.
- Cando vexamos que a manteiga está branda incorporámola os ingredientes secos e mesturamos coas mans ata que se integre ben o conxunto e facemos unha masa manexable.
- Facemos boliñas (a min saíronme 39), máis ben pequenas que imos poñendo nunha bandexa de forno cuberta con papel de fornear e metémolas no forno prequentado, no meu caso a 180º, durante 20 minutos. Isto do forno é orientativo porque cada un débeo adaptar ó seu forno, que cada un ten as súas particularidades. Na receita orixinal di a 200º e 10 minutos. Púxeno na ranura central, pero a medio fornear cambiei a bandexa para a seguinte ranura porque me pareceía que se ían queimar por debaixo.
- Sacámolas boliñas para unha grella mentres arrefrían e espolvorexamos con azucre glass, aínda quentiñas.
- Cando arrefríen metémolas nunha caixa de lata para que se conserven ben durante varios días.

PANETTONE (ou algo que se lle parece)

Aquí estou outra vez con outra masiña desas que tanto me gustan. Tiña o do panettone aí presente desde o ano pasado. Pois púxenme a mirar pola rede a lin varios, coma sempre non é un en concreto, leo varios e logo fago un refundido. En principio ía copiar a receita de “El zurrón de los postres”, pero pasoume algo que nunca antes me pasara e non sei a que se debe. Na súa receita desfai a levadura no leite e deixa que fermente un tempo, logo incorpórao cando fai a masa. Este proceso fágoo sempre co brioche, sen problema, pero hoxe non fermentou. Despois de media hora cando o fun mirar, estaba coma ó principio. Entón tiven que cambiar de plans e usar a levadura en po. Con este inicio, pensei que probablemente non fora o mellor día para facer o panettone, os comezos non prometían e cando as cousas empezan torcidas...
As cantidades que emprego son as que Irmina propón nos seus panettones xardiñeiros, o único que cambiei foi a levadura e o proceso de realización, que foi ó meu xeito.

Tampouco estou moi segura de que esto sexa un panettone, se con ter a forma chega, pois debe ser. A verdade é que a realización da masa é moi parecida, por non dicir igual, cá do brioche, pero bueno eu amaso e listo. Como bo está e estamos en época pre-nadal pois chamámoslle panettone e acabouse. Gustaríame probar outras receitas que vin por aí, pero non sei porque esto de facer masas convértese nun problema para o volume corporal e hai que tentar diminuír a cantidade deste tipo de doces.
Desde logo, teño que dicir que saíu boísimo, esponxado, brandiño, cun sabor exquisito. Vamos unha auténtica delicia. Totalmente recomendable.

Ingredientes
500 grs. de fariña de forza
2 sobres de levadura seca en po, marca maizena
125 cc. de leite
3 ovos
100 grs. de manteiga derretida
100 grs. de azucre
1 cullerada de azucre vainilla
1 cullerada de esencia de vainilla
Unha culleradiña de sal.
Un puñado de chocolate troceado, un puñado de froitas confitadas
Unhas cuantas uvas pasas.
Unha cullerada de manteiga derretida para pintalo por encima antes de ir ó forno

Realización
- Sacar a manteiga e partila en anacos. Queda a temperatura ambiente, para que se vaia abrandando, namentres preparamos o resto.
- Batemos os ovos e mesturámolos cos azucres e coa esencia.
- Temperamos un pouco o leite para quitarlle o frío da neveira.
- Tamizamos a fariña nun recipiente amplo e engadimos a levadura e o sal.
- Engadímoslle á fariña os líquidos e a manteiga e mesturamos. Primeiro coa culler de pao e logo a man ata conseguir unha masa que se despega do recipiente. Arredor de 15 minutos. É unha masa branda que parece pegañenta, pero non se pega.
- Metémola nun recipiente cuberto con film e ben abrigado dentro do forno apagado.Co de ben abrigado refírome a que estea quentiño, eu cubrino con unha mantiña (agora o tempo está máis fresco e na cociña non teño calefacción). Estivo levedando 3 horas (case triplicara o volume.
- Sacamos a masa e estirámola cun rodillo, e metemos no centro do rectángulo as pasas, o chocolate e as froitas confitadas. Dobramos, volvemos a estirar, volvemos a dobrar e tratamos de que os tropezóns queden ben repartidos por toda a masa.
- Boleamos e introducimos a masa no recipiente no que os imos a fornear cuberto con papel de forno. Neste caso empreguei de cristal porque eran os únicos altiños que tiña.
- Volvemos a deixalo fermentar. Tapamos con film ou, eu neste caso, cubrinos cunhas bolsas de plástico e logo tapeinos coa manta, outras tres horas.
- Unha vez fermentado pintamos a superficie con manteiga derretida.
- Metémolo no forno prequentado a 180º. Estiveron 10´a 180º e logo baixeino a 160º durante 50 minutos (con papel de prata por encima, os 10´ foron suficientes para que collera color, de máis, diría eu). Como fixen un máis grande e dous máis pequenos, os pequenos saqueinos antes, ós 45 minutos.

Que pena que os olores non cheguen aínda a través da rede, quen sabe, todo pode ser posible. O olor que abordou á miña pituitaria tan só 5 minutos despois de metelo no forno era un deleite para o sentido do olfato e facía presaxiar o que viría despois, todo ese exquisito olor converteríase nun delicioso sabor.

Creo que me pasei coas fotos, pero é que fixen tantas (e borrei moitas máis) e ningunha me convencía o suficiente que ó final puxen moitas porque non sabía por cal decidirme. Nótase que estou orgullosa da "criatura", verdade?

TRENZA

Non me canso de dicir que esta masa sae extraordinaria, sae todo moi esponxado e con un sabor moi moi rico. Xa fixen unha trenza, á cal denominei rosco, unhas cuantas entradas atrás, pero non quedei satisfeita con resultado. Todo fora porque tentei experimentar cos levados. Con ésta fíxeno polo método tradicional e saiu deliciosa, de non poder parar de comer, vamos.

É a mesma masa que empreguei no brioche recheo de crema pasteleira. Polo que se pode dicir que é unha trenza de masa brioche.

Ingredientes
2 ovos + 1 para pintar por encima
400 grs de fariña de forza (máis ou menos)
25 grs de levadura de panadería
100 cc de leite
75 grs de manteiga
50 grs de azucre + unha culleradariña para a levadura
1 sobre de azucre vainilla ou unha cullerada de esencia de vainilla
Media culleradiña de esencia de limón (opcional)
Unha culleradiña de aroma de azahar
1 culleradiña de esencia de anís
1 culleradiña de sal

Elaboración
-Sacar a manteiga da neveira, troceala e deixala a temperatura ambiente mentres se vai facendo o resto
- Amornar o leite e desfacer nel a levadura coa axuda dunha culleradiña de azucre. Deixar fermentar arredor de 20-30 minutos tapado con film, ata que triplique o volume.
- Tamizar a fariña e agregarlle o azucre, o sal, os ovos batidos, as esencias e a mestura de levadura, xa fermentada. Mesturar todo ata conseguir una masa homoxénea que non se pegue ás mans nin ao conco. Empecei mesturando coa culler de pao e rematei coas mans. Se non chega a fariña inicial engadiráselle máis. Finalmente engadimos a manteiga a temperatura ambiente e integrámola ben. Custa un pouco, pero hai que ter paciencia, acaba integrándose (cando digo paciencia é paciencia, porque toda a manteiga se desparrama e a masa desfaise, parece que nunca vas conseguir xuntar aquilo, poden dar intencións de tirar todo ó lixo, pero non, hai que continuar porque ó final xúntase todo, prometido). Este proceso fíxeno coas mans. O final queda unha masa brandiña, parece coma pegañenta, pero non o é, despégase perfectamente da superficie de traballo e das mans.
- Envolvémola masa en película de cociña (film). Envolvémola ben para que non se saia ó fermentar e introducímola na neveira, no meu caso toda a noite (debe estar ben cuberta co film porque senón sairase. O film poñémolo frouxo para que poida medrar). Tamén se podería deixar fermentar a temperatura ambiente, no forno apagado, por exemplo, ata que dobre o volume, unhas dúas ou tres horas.
- Sacala de neveira, retirar o film e darlle forma. Sepáranse tres porcións de masa de igual peso e procédese a facer tres rulos con ela. Ese tres rulos entrénzanse.

- Deixámola fermentear nun sitio sen correntes durante dúas horas (dentro do forno apagado, por exemplo). Xa na bandexa do forno cuberta con papel de fornear.

- Metémola no forno prequentado a 180º. Estivo os 10 primeiros minutos a 180º e logo baixei a temperatura a 160º outros 20 minutos máis (como se pode comprobar eses 10 minutos a 180º xa fixeron que se me queimara un pouco polo fondo e que collera xa o color dourado porque a partir de aí púxenlle un papel de aluminio por encima para que non se tostara máis e subino unha ranura máis no forno. No, si este forno meu para tostonear non ten competidor).

Cando o sacamos do forno bañámolo co almíbar
Ingredientes para o almíbar
É o mesmo que o da larpeira. Facémolo mentres a trenza está no forno.
Medio vaso de líquido (anís e auga)
3 culleradas de azucre
Tamén podemos poñer menos auga e máis azucre, así quédanos un almíbar máis espeso
Preparación
Ponse a ferver tódolos ingredientes uns cinco minutos.
Cando se saca o brioche do forno pintámolo co almibar.
Tamén o podemos decorar con améndoa picada (eu ademais tosteina un pouco nunha tixola)

NOTA: A decoración está copiada de Nytta, do blogue “Dulce algodón”, espero que non lle pareza mal, pero é que ten tan bo gusto para a decoración dos doces e para a presentación das fotografías que non me puiden resistir a copiala. Ela tamén fixo unha trenza parecida (bueno a dela é máis bonita)

BOLOS SUIZOS

Teño prohibido facer doces. Polo cal decidín que o mellor é facer algo que sexa por racións individuais. Así podo conxelar e pódese comer pouco de cada vez. Na miña casa non sabemos comer pouco. Se temos un biscoito imos á buscar un anaco ata que se acaba. Só fago algo doce unha vez á semana, pero somos de bo vir e todo nos presta. Temos falta dunha dieta, pero das rigorosas, pero sempre estou pensado que facer de comer. Ademais esto de viaxar polos blogues é o peor para as dietas, hai cada receita... Gustaríame probalas todas, pero o corpo está pedindo papas.

Esta receita é a que aparece no paquete da fariña de forza Harimsa. Levaba un tempo léndoa e hoxe decidinme. Sorprendeume o feito de que non levara ovo e sempre gasto demasidas ovos. Tamén me chamou a atención que só tivera un levado. Todo o que fago de levedar sempre leveda dúas veces. Aínda así non saen de todo mal.

Ingredientes
600 grs. de fariña de Forza
40 grs. de fermento fresco ou 30 gr. de fermento natural seco ( eu puxen 2 sobres de levadura de panadeiro da maraca maizena )
150 cc. de auga
100 cc. de leite,
100 grs. de manteiga derretida
100 grs. de azucre
Un chisco de sal.
Para decorar
Azucre humedecido con auga e un ovo batido.

Realización

Mesturar o fermento coa fariña. Bater a parte o leite, a auga, o azucre e a manteiga. Engadir o sal e 300 grs de fariña, amasar ben coa culler de pao ata que non haxa grumos. Engadir os 300 grs. restantes e volver a amasar, uns 5 minutos a man. A masa non é elástica,máis ben é quebradiza (ou polo menos así me quedou a min)

Dividir a masa en pequenos bolos duns 50 g cada un (eu non pesei fixen como me pareceu, uns máis grandes e outros máis pequenos), colocar nunha bandexa cuberta con papel de forno. Facer uns cortes transversais aos bolos cun coitelo ben afiado, espolvorear co azucre humedecido e pintar con ovo batido. Deixar repousar os bolos nun lugar tépedo e sen correntes de aire (eu usei o forno, primeiro con el apagado, durante unha hora,pero como vía que non medraban moito, encendíno a temperatura baixa, 30º,durante outra hora e así si que subiron), ata que dobren o seu tamaño, máis ou menos unhas 2-3 horas. Introducir no forno prequentado. Na receita di que a cocción sexa a 180º durante 15 min, pero a min o meu forno volveuma a xogar. Fixen dúas fornadas, na 1ª fixen como di a receita, pero pasoume o de sempre, ós 10 minutos tiñan un bo durado, polo cal decidín baixar a calor a 160º, despois de 5 min máis o dourado xa era moreno caribeño. Saquei un para ver como estaba e pareceume que estaba pouco cocido. Púxenlle un papel de prata por encima e deixeino 5 minutos máis. Cando os saquei estaban algo queimados por debaixo (eso que os puxen altos, xustamente por ese motivo, pois por arriba pónselle o papel de prata e xa está, entón prefiro poñelo sempre tirando a alto). Na segunda fornada púxenos a 160º durante 40 minutos e solucionado o problema do moreno (queimado). Eu quero facer coma o resto da humanidade e de vez en cando volvo a probar con 180º, pero non pode ser.