BOLIÑOS DE MANTEIGA

No meu afán de amasar e descubrir novas masas e partindo da masa do pan de Viena, deume por experimentar con esta mestura de ingredientes, a ver que saía. Foi máis que nada coa intención de conseguir unha masa parecida, pero empregando menos ovos e que tivera máis sabor a manteiga. O pan de Viena fágoo moito, de feito sempre teño no conxelador, simplemente me encanta, tampouco está mal buscar outra alternativa e se non convence volver ó anterior.

Xa teño dito máis dunha vez que me encanta amasar e desde que descubrín o método de Richard Bertinet non emprego outro. De aquí en diante se alguén me pregunta que deportes practico vou responder “O amasado de Richard Bertinet”. Agora o meu entretemento dos sábados e facer o pan, este pan tenro e tan delicioso, xa case non fago nada máis. Os sábados teño que facer algo na cociña e se é amasado mellor que mellor, así que como o de facer doces está vetado pois a facer boliños e a practicar o meu deporte favorito.

Non entendo nada de pan, de masas nai, de levedados... Non me explico porque hai tantas variacións para ó fin e ó cabo facer pan. O certo é que sae pan do máis variado. Ten que ter algunha explicación científica que seguro que nunca chego a entender, pero podo asegurar que me encanta facer pan e amasar, é o único que sei. E que seguirei experimentando con novas masas e con novos procedementos, non o podo evitar.
O resultado destes bolos é moi bo, pero de sabor prefiro os que fago coa masa de pan de viena. Teño que seguir probando, a próxima será con menos manteiga, só con leite e incluso sen ovo. Irei probando e cambiando os distintos ingredientes. Hai boliños para rato.

Ingredientes
750 grs fariña de forza
140 grs manteiga
450 ml de leite
2 ovos deixando para pintar
1 sobre de levadura maizena e outro de vahiné (era o que tiña pola casa)
50 grs de azucre
2 culleradiñas de sal


Elaboración (é o mesmo procedemento que o do pan de Viena.)
- Sacar a manteiga con tempo para que se vaia abrandando un pouco.
- Xuntar a levadura coa fariña, se fose fresca habería que fregala la fariña co fermento coa axuda das xemas dos dedos coma se se estivése preparando unhas faragullas.
- Cortar a manteiga en anaquiños e fregala tamén coa fariña ata que estea ben integrada.
- Quentar un pouco o leite no micro, só a temperatura corporal.
- Engadir o azucre e o sal e mesturar. Logo engadir os ovos batidos e o leite. Soster o conco cunha man mentres lle dá a volta e mesturar os ingredientes coa outra (pódese usar unha rasqueta para mesturar, pero eu non teño) durante 2-3 minutos, ata que a masa comece a formarse.
- Pasamos a masa á superficie de traballo, sen fariña nin nada. Está pegañenta, pero é perfectamente manexable
Traballei a masa tal e como nos mostra Richard Bertinet no vídeo. Quedará unha masa homoxénea e manexable.
- Enfariñar lixeiramente a superficie de traballo, colocar a masa encima e formar con ela unha bóla, levando os extremos cara ao centro da masa, presionar ben cara abaixo co polgar e ir rotando a bóla a medida que se traballa. Dar a volta á bóla, estirar e esconder os bordos cara abaixo.
- Seguidamente depositar a bóla de masa no interior dun recipiente lixeiramente enfariñado, cubrir cun pano de cociña e deixar repousar nun lugar ao resgardo de correntes de aire (dentro do forno apagado, por exemplo), ata que dobre o seu volume (unhas 2 horas, no meu caso).
- Unha vez repouse a masa, envorcala sobre a superficie de traballo con suavidade.
- Desgasificar a masa, presionando a masa cara abaixo.
- Cortala masa nos anacos que se queira, depende de como se queiran os pans.
- Darlle forma: redonda, en barriña, en trenza, como se queira.
- Deixar repousar por segunda vez ata que volva dobrar o volume (outras dúas horas).
- Pincelar con ovo batido, se se quere.
- Meter no forno prequentado a 180º. Cando os metín dentro baixeino a 170º. Estiveron 20 minutos. Os últimos cinco minutos con papel de prata por encima para que non se tostar de máis.

PASTEL DE QUEIXO

Exquisita!!!
Teño comido moitas tortas de queixo e todas me gustan, de neveira, de forno, con fariña, sen fariña... Sempre que como fóra soio pedila, ou a torta de queixo ou o tiramisú, se hai tiramisú decántome máis por el.
Fai uns días fun comer a un restaurante de renome, con estrela michelín incluída e a pesares de haber tiramisú e incluso panacotta (que morría por probala, dado que non a probei nunca e é bastante difícil que a ofrezan, aínda que ó final probeina porque un dos compañeiros deixoume meter a culler), pedín a tarta de queixo pola fama que lle outorgan nese restaurante. Síntoo moito pola fama, pero aínda que non estaba mal, non me dixo nada, unha de tantas.
A mellor tarta de queixo que comín, sen dúbida algunha, é esta que presento hoxe, é dunha delicadeza no padal comparable con poucos doces. É un clásico na nosa casa, debe facer, a lo menos uns 20 anos que se ven facendo, foi copiada dunha revista de mía e quedou gardada como un tesouro. Non a facemos moi habitualmente, debe haber un par de anos que non se fai, e cada vez que a volvemos a probar nos volvemos a sorprender do seu sabor e a cada bocado repetimos, "pero que ben sabe esta tarta, é a mellor tarta de todas"
Despois de vendela tan ben (seguro que se alguén a proba vaille pasar como me pasou a min coa do restaurante), paso coa receita.

INGREDIENTES
Para a masa quebrada:
250 gr de fariña
125 gr de manteiga
1 xema de ovo
50 gr de azucre
1 pizca de sal
2-3 culleradas sopeiras de auga
Para o recheo:
100 ml de nata
400 gr de queixo fresco
4 ovos
Raiadura de 1 limón e de 1 laranxa
1 culleradiña de esencia de vainilla ou azucre de vainilla
150 gr de azucre

REALIZACIÓN
Masa quebrada
Mestúrase a fariña coa manteiga, cando estean como migas incorpóraselle a xema, o azucre e o sal, intégrase ben e engádeselle a auga de forma que quede compacta a masa ( a auga pouco a pouco). Métese a masa unha hora na neveira.

Recheo
- Sácase a masa que está na neveira, cúbrese un molde, preferiblemente desmontable, previamente engraxado e enfariñado (este paso para min é o máis pesado). Pícase cun garfo o fondo e vólvese meter na neveira. A preparación do recheo faise mentres a masa repousa no molde.
- Reméxese o queixo ata que quede esponxoso, engádeselle o azucre e as xemas dos ovos, mestúrase ben.
- Engádese as raiduras e a esencia de vainilla.
- Bátese a nata co batedor eléctrico e as claras a punto de neve (non demasido forte, ningunha das dúas).
- Incorporamos con coidado a nata batida á mestura anterior . Cando estea todo ben mesturado, incorpóranselle as claras con movementos envolventes para que non se baixe.
- Prequéntase o forno a 170º . O recheo métese no molde e ó forno. Estivo media hora a 170º, aínda estaba crua, pero bastante torrada por arriba, o adecuado será poñerlle calor só por abaixo, pero como o meu forno non ten esa opción púxenlle papel de prata por encima e estivo outra media hora a 160º. Compróbase coa agulla, se sae seca é que xa está, ademais o recheo abanea mentras está cru e de cocido xa ten consistencia.
- Esperamos un par de horas para desmoldar, está máis bo ó día seguinte. Non coma min que o desmoldei aínda tépedo porque tiña presa por facer as fotos.

- Para decorar podemos espolvorear un pouco de azucre glass. Ou calquera outra cousa que se nos ocurra. O decorado e a presentación non é o meu. Ademais sempre fago todo ás presas co tempo xunto para marchar e non me queda tempo de poñelo bonito (tampouco se me ocorre nada orixinal, nin teño maña nin arte para iso). O meu é comer e que estea bo.

Una aclaración: seguro que para los que pongan el traductor les va a salir, pastel de mentón. He estado revisando algunas recetas con el traductor y que pena, lo mal que traduce, a veces algunas palabras o incluso frases pierden totalmente el significado.
En este caso es queso, lo traduce como mentón porque en gallego se dice igual queso que mentón (parte de la cara)

PRESENTACIÓN EN SOCIEDADE DE PAQUI (masa nai)

Por fin chegou!!!!!
A historia desta masa nai xa a saben moitas blogueiras, pero a algún soaralle raro, que é isto da Paqui, da masa nai? Pois ben, Lola do blogue Chez Dashita, fai uns meses, aventurouse coa realización dunha masa nai, a cal se chama, masa nai San Francisco. Quixo compartir con todos nós esa aventura e foi realizando un caderno de bitácora no que nos ía informando da evolución. Algunhas de nós seguímolo con interés e digamos que pasamos a formar parte da vida desa masa nai, pois a maneira na que Lola nos ía contando os cambios producía nas lectoras ganas de saber máis, cal serial ou telenovela que se prece. Como xa fixemos dela un auténtico ser vivo, houbo de todo, quen a amadriñou, quen lle mandaba bicos e saúdos e quen lle puxo nome, eu non sei se alguén llo puxo tamén ou non, pero eu un día decidín chamarlle Francisquita (por ser a masa nai San Francisco)
Os resultados desa masa nai foron moi bos, dando lugar, tamén a uns pans boísimos. Tan bos que Lola xa non sabía que facer con ela, dado que o bo trato que lle daba facía que medrara e medrara, incluso se vía na obriga de tirar parte dela.

Como Lola é unha muller moi enxeñosa á par que xenerosa, decidiu compartir esa masa nai que lle sobrara con quen quixera. Algunhas de nós arriscámonos a compartir esta aventura. Como? Pois ben, secouna e así puido mandárnola por correo. Creo que todas esperamos con impaciencia a chegada dese sobre amarelo, co seu contido, con esa masa nai, tan coidadosamente embalada. Coa consecuencia de que tamén estamos formando a irmandade da masa nai e creamos, máis se cabe, esta ilusión blogueira que temos, formando un pequeno vínculo que nos une un pouquiño.
Lola mandounos instruccións de cómo debíamos tratala, sobre todo como alimentala e con que. Vou ir contando paso a paso o que vou facendo con ela e así vemos se sei tratala ben ou me morre e son unha mala nai adoptiva.
Como é unha filla da Francisquita pois decidín chamarlle Paquiña (como boa galega) ou, en confianza, Paqui.
Encantaríame poder facer uns pans tan fantásticos como os que fai ela.
Grazas Lola por ser unha persoa tan especial (internet aínda vai ter cousas boas). Teño que dicir, que persoalmente, considero que esto che engrandece moitísimo e di moito de ti, a min nunca se me tivera ocorrido. Ademais co vaga que son non me poño a mandar sobres nin tola... Menos mal que non é todo o mundo coma min senón morriamos de asco.

TORTIÑAS ESPONXADAS

Un bo almorzo ou unha boa merenda, son partidaria da merenda, para o almorzo gústame máis algo que se poida mollar no café.
Antes de ter o blogue e non experimentar con todo tipo de doces que vexo por aí (que sempre os quero probar todos), ás veces tiña antollos e como eu son de masa, de fariña pois facía unha filloas ou unhas chulas (mesma masa con máis fariña e fanse de tamaño pequeno), ou uns follados. Que ninguén se asuste co nome. Na miña zona chámanse así, é a mesma masa que para as filloas, pero algo máis gorda, con máis fariña. Antigamente facíanse con touciño e tamén con bastante aceite para que quedasen cruxientes polos bordos. Pero todo vai evolucionando. Eu creo que en tódalas casas da miña zona os follados son moi socorridos para as ceas, con azucre por arriba. A min sempre me encantaron. Encantábanme os de miña avoa que os facía nadando en aceite ben quente, o que pasa é que como eran tan aceitosos comías dous e xa non podías con máis. Logo cando viñeron as tixolas antiadherentes xa se podían facer só con unha gota de aceite e así é como os fai miña nai.

Cando empecei a saír ó mundo e dicía o de follados a xente mirábame cunha cara estraña. Noutras zonas chámanse freixós, nunca o oíra tampouco e seguramente que haberá outras denominacións. O de follados ten a súa lóxica, porque son coma follas.
Pois ben, nun deses arrebatos de necesidade de fariña e doce, discurrín bater as claras a punto de neve a ver como quedarían. Moi ben, claro está. Seguro que esto xa está inventado e xa ten un nome, pero eu, de momento, non o vin en ningún sitio e estou moi orgullosa do meu “invento”. Esto é como o que me pasou co biscoito. O típico biscoito de iogur, un bo día pensei en substituír o iogur por queixo crema. Toda contenta co meu invento, hasta cría que a ninguén se lle ocurrira tal cousa. Pois o meu gozo nun pozo, cando me iniciei nisto de ollar os blogues, e comprobei que todo o mundo facía biscoitos con queixo crema. Así que todo esta inventado, pensado e discurrido e sempre hai alguén que se adianta.

Ingredientes
2 ovos
150 ml de leite
5 culleradas sopeiras de fariña
1 culleradiña de azucre vainilla ou de esencia de vainilla
25 grs de manteiga derretida
Media culleradiña de sal

Elaboración
- Separamos as xemas das claras e montamos as claras a punto de neve, reservamos.
- Noutro recipiente introducimos o leite, as xemas, a vainilla, o sal, a manteiga derretida e fría e a fariña. Batemos todo co batedor eléctrico e logo incorporámola mestura ás claras.
- Integramos con coidado, con movementos envolventes.
- Nunha tixola pequena (do tamaño que queiramos que sexan as tortas) poñemos unha pouca manteiga (unha puntiña do coitelo) ou rastreamos unha pouco manteiga no fondo da tixola. Cando a manteiga estea derretida e mollando o fondo da tixola introducimos unha cullerada de masa (con un cazo dos de servir sopa). Deixamos que calle e dámoslle a volta.
- Retiramos da tixola e eu póñolle un pouco azucre. Seguro que hai quen prefire poñerlle o azucre na masa inicial, iso é a gusto. A min gústame poñerllo por encima para se derreta co calor a medida que poñemos unhas enriba das outras (é un costume da casa, e algún días probarei a poñerlle o azucre na masa, aínda que miña nai di que se requeima a masa, non o sei, non probei nunca. Si ela o di sería porque xa probou e saberao, digo eu)
- Saíron 7 tortiñas con estas cantidades.
Podemos tomalas como máis nos guste, só co azucre, con marmelada, con mel, con chocolate, con nata, con varias cousas....

EMPANADA DE OURIZOS

A entrada de hoxe é, cando menos, curiosa, con un ingrediente un tanto diferente, agarrado a unha época do ano, ésta, e que non podemos atopar facilmente en tódolos mercados. Tamén pode ser que non sexa agradable á vista de algúns, a súa fisionomía particular fai que non sexa moi popular. Aínda que polo que teño oído e lido ultimamente estase convertendo nun manxar apto para os padais máis selectos e forma parte das cartas dos restaurantes máis prestixiosos.
Na zona na que vivo eu formaron parte da gastronomía popular toda a vida. Nesta época todo o mundo ía á ribeira (así lle chamamos nós a ir á praia, sobre todo cando se vai buscar algo para comer) a buscar o seu cesto de ourizos. Viven en augas pouco profundas, sobre escollos ou en chans areosos ricos en algas. Polo tanto cando baixa a marea vanse buscar. A súa época boa vai de febreiro a abril. Esta época corresponde á anterior á de reprodución polo que crecen as gónadas que constitúen a súa parte comestible.
Como calquera marisco, debe consumirse moi fresco: preferiblemente, o día da súa captura.

Sempre estivo considerado como comida de pobres porque os pobres eran os que tiñan que ir á ribeira buscar algo para poder comer. O bo de todo é que vivindo ó lado do mar comida nunca faltaba, iso é certo. É un alimento baixo en calorías e en hidratos de carbono. É rico pola contra en ferro e proteínas. Achega tamén fósforo, potasio e vitamina A.
Meu pai é un gran afeccionado a este marisco e polo tanto tódolos anos vai buscar para o seu consumo. A min e á miña nai non nos fai demasiada graza, sobre todo porque é bastante desagradable abrilo. Cócense. Logo sempre se monta unha mesa provisional, fóra da casa, con algunha táboa e uns bloques, ábrense con uns paos (rachas) en dúas metades. Dentro atopámonos coas gónadas de cor alaranxado (as máis escuras son femias e as máis descoloridas son machos, sempre máis saborosas as femias) e as tripas. O que se come son as gónadas, cun sabor moi intenso. Todo este proceso é o que resulta desagradable, escoller as gónadas e logo toda a auga que vai escorrendo... Eu en canto como dous ou tres non quero saber máis nada. Ademais cando van arrefriando xa non me gustan. Hai quen os come crus, pero nin idea de como pode saber iso.

(Esta foto é sacada de internet)

O outro día meu pai preguntoume se me apetecían, ó cal, respondín que non, queríaos el e buscara a alguén que o acompañara. Na conversa ocorréuseme dicir que nunha ocasión comera unha empanada de ourizos e que non estaba mal. Tal dixen que ó día seguinte tiña unha gran cantidade deles ós que xa lles quitara as viandas esperando a ser preparados para unha empanada.Tivemos un pequeno debate sobre se sería mellor cocelos previamente ou se sería mellor quitarlle as viandas en cru e facela empanada coas viandas crúas. Ó final concluímos esto último, polo que o pobre pegouse un traballazo dado que é máis difícil quitar as gónadas estando crus. Noutra ocasión farémola coas viandas cocidas e así poderemos valorar a diferenza.
A meu pai gustoulle moito. O primeiro día tiña un sabor moi intenso a ourizo, pero como sobrou, ó día seguinte xa era máis suave. A min particularmente gustoume máis o 2º día.
A masa déronlle defecto, dixéronme que tiña que ser máis de pan, máis gorda. Estireina de máis (defecto meu porque non me gustan as masas gordas), aínda que recoñezo que para este recheo requiría a masa máis gordiña. Queda para outra ocasión que seguro haberá máis e todo é cuestión de ir probando.

Ingredientes
Para a masa
650 grs de fariña de trigo
2 sobres de levadura de panadería marca vahiné
250 ml de auga morna
150 ml de aceite
2 culleradiñas de sal
Para o recheo
1 cebola grande
1 dente de allo
1 allo-porro
Medio pemento verde
1 culleradiña de sal
Ourizos, cantos? Non sei, os que creamos que son suficientes.

Preparación da masa
- Poñemos a fariña (uns 600 grs) nun recipiente e engadimos no centro o sal, a levadura, a auga morna e o aceite. Mesturamos ben. Cando estean tódolos ingredientes amalgamados pasamos ó mármore e formamos a masa (isto é bastante rápido, sobre uns cinco minutos). Pode que necesitemos un pouco máis de fariña. Cando a masa non se pegue ás mans e sexa elástica xa podemos introducila nun recipiente enfariñado e deixámola arredor dunha hora que levede, hasta que dobre o volume.
- Mentres a masa leveda facemos o recheo.

Realización do recheo
- Primeiro hai que conseguir os ourizos e quitarlles as viandas. Esto é o peor e máis desagradable. Eu esta parte non a fixen, fíxoa meu pai. Outra opción é cocelos e logo quitarlles as viandas cocidas, pero nós decidimos facelo en cru. Para outra vez probaremos con elas cocidas.
- Picamos finiñas tódalas hortalizas. Esto eu fágoo na picadora. É unha manía que teño, ten que estar todo moi finiño.
- Pochamos a cebola co allo, cando estea algo dourada engadimos o allo-porro e logo o pemento. Eu esto fágoo moito, queda moi pochadiño, outra manía que teño. Deste xeito non me repite tanto, nin me senta tan mal. Incluso lle poño unha tapa e o deixo un bo anaco que se faga ben.
- Por último engadimos as vaindas dos ourizos e deixámolo ata que estea a masa lista.

Montaxe da empanada
- Partimos en dous a masa (un anaco máis grande co outro) e estirámola base do grosor que queiramos, se queremos que sexa finiña sobrará masa. Eu fíxena nun molde redondo de 30 cms de diámetro, se a fixera do tamaño da bandexa de forno pode que necesitara toda a masa.
- Coa axuda do rodillo introducimos a masa no molde, previamente cuberto de papel de forno, de tal foma que cubra o fondo máis os bordos, se sobresae masa cortamos.
- Introducimos o recheo estendéndoo ben polo fondo. Estiramos o outro anaco de masa e cubrimos o recheo. Selamos os bordos xuntando a masa de arriba coa de abaixo. Fecémoslle un burato central e picamos por encima cun garfo. Tamén podemos facer tiras de masa e decorar a tapadeira.
- Pintámola con aceite e se se quere con ovo batido. Eu esto último non o fixen e recoñezo que queda moito máis bonita co ovo.
- Métese no forno prequentado a 200º durante 40 minutos.

BISCOITO DE MASCARPONE CON DOUS CHOCOLATES

Unha terrina de mascarpone na neveira que estivo nas miñas mans un montón de veces porque a pobre estorbaba, cambiou de andel, estivo arriba, abaixo, diante, detrás... Cada vez que a collía preguntábame para que a compraría, que acabaría no lixo unha vez caducada. Sempre pensaba nun delicoso biscoito, pero non podo aparecer na casa con un biscoito, eu soa non o podo comer, que será algo moito, non porque non poda con el, senón porque se arrima demasiado ós ósos. Antes de que tivera un destino fatal decidín que faría un biscoito para levarlle ós meus compis e así amenizar o recreo. Encántanos chegar á sala e atopar algo rico encima da mesa.

A presentación é algo cutre, por non dicir moito. A verdade é que non son moi meticulosa coas presentacións. Vexo por aí outros blogues con unhas postas en escena impresionantes e eu aparezo con esta cutrada. Xa sei que o comentario vai ser que o que conta é o sabor, pero a vista alimenta o blogue xa que non se pode degustar polo menos disfrutar coa vista, non é o caso.

Todo o mundo dixo que estaba moi rico, pero que van a dicir... A min gustoume, pareceume que tiña un sabor especial, pero esta é a miña opinión...

Ingredientes
1 terrina de mascarpone (250 grs). (usarase de medida)
1 brick de nata de 200 ml
2 terrinas de azucre
3 terrinas de fariña
½ medida de aceite
1 cullerada de esencia de vainilla
4 ovos
1 sobre de levadora Royal
150 grs de chocolate negro de cobertura
150 grs de chocolate branco

Preparación
- Mesturar o mascarpone e a nata co azucre, mellor cun batedor eléctrico. Engadir os ovos, mesturar. O aceite, mesturar, a esencia de vainilla. E por último a fariña coa levadura, cada medida por separado, tamizada. Cando estea ben incorporada a 1ª engadimos a 2ª e logo a 3ª.
- Derretemos o chocolate negro no micro (vixiándoo e revolvéndoo frecuentemente para que non se queime, cada 30 sg).
- Incorporamos o chocolate á masa, se non a mesturamos de todo quedan pequenos cúmulos ou riscos de chocolate que lle dan un toque moi bo.
- Partimos en anaquiños pequenos 100 grs de chocolate branco e incorporámolo á mestura anterior.
- Métese no forno a 170º uns 45 minutos, os dez últimos co ventilador. O ideal para saber se está cocido é pinchalo con unha agulla ou un coitelo e que saia seco. O dos tempos é moi relativo según o forno.
-Derrétese o resto do chocolate branco e decórase con el.

PEITUGAS DE POLO RECHEAS DE XAMÓN E QUEIXO

Estiven revisando as últimas receitas e que aburrimento de blogue, son todas iguais, son todas de masas de levedar (menos os pementiños, que quedaron aí no medio os pobres). Creo que se me está vendo o plumeiro. Encántame amasar e gústame tanto a masa levedada... Así me estou poñendo eu, que tamén levedo. Entre o repouso que lle dou (porque non fago nada de exercicio) e a cantidade de masa levedada que lle meto ó corpo, pois levedo coma un roscón. Creo que se me abren son de masa.
A verdade é que só fago o que me apetece, como agora non podo facer doces pois, hala co pan!, que ó fin é o cabo masa é. Non cociño case nada salgado e o que cociño non é digno de ser visto, cocidiño e a pasar. Pero o outro día pensei que podía comer as peitugas diferentes e púxenme a probar. Cometín algún erro, que terei en conta para a próxima.

Ingredientes
1 peituga de polo
sal
2 lonchas de queixo
1 loncha de xamón (no meu caso era lacón, pero pode ser cocido, beicon, serrano, a gusto do consumidor)
200 ml de viño branco
1 culleradiña de aceite de oliva
Para a guarnición
2 cenorias
3 allo-porros

Preparación
- Abrése ben a peituga, sálgase e colócase na súa superficie unha loncha de queixo, unha de xamón e outra de queixo. Pódese salgar un pouco por fóra, hai que ter en conta tamén o que lle metemos dentro porque se é xamón serrano, por exemplo, necesitará menos sal.
- Enrolase a peituga e átase.
- Píntase o fondo da fonte con aceite de oliva. Metemos a peituga e as hortalizas cortadas en anacos e salgámolas un pouco.
- Rocíase todo co viño e métese no forno prequentado a 200º.
- Cal foi o meu fallo? Que ás cenorias cústalles bastante facerse. Entón ós 45-50 minutos quítase a peituga e déixase acabar de facer as cenorias. Para a próxima ou as cozo un pouco antes ou as pico máis finiñas en bastonciños, por exemplo. As hortalizas estiveron unha hora e cuarto.
- Cóllese parte das hortalizas coa salsa que quede e pásase polo batedor eléctrico.
- O puré ponse de cama e encima a peituga cortada. Acompañada do resto das hortalizas.

Creo que quedou un prato san, pouco calórico e saboroso