PANETTONE (ou algo que se lle parece)

Aquí estou outra vez con outra masiña desas que tanto me gustan. Tiña o do panettone aí presente desde o ano pasado. Pois púxenme a mirar pola rede a lin varios, coma sempre non é un en concreto, leo varios e logo fago un refundido. En principio ía copiar a receita de “El zurrón de los postres”, pero pasoume algo que nunca antes me pasara e non sei a que se debe. Na súa receita desfai a levadura no leite e deixa que fermente un tempo, logo incorpórao cando fai a masa. Este proceso fágoo sempre co brioche, sen problema, pero hoxe non fermentou. Despois de media hora cando o fun mirar, estaba coma ó principio. Entón tiven que cambiar de plans e usar a levadura en po. Con este inicio, pensei que probablemente non fora o mellor día para facer o panettone, os comezos non prometían e cando as cousas empezan torcidas...
As cantidades que emprego son as que Irmina propón nos seus panettones xardiñeiros, o único que cambiei foi a levadura e o proceso de realización, que foi ó meu xeito.

Tampouco estou moi segura de que esto sexa un panettone, se con ter a forma chega, pois debe ser. A verdade é que a realización da masa é moi parecida, por non dicir igual, cá do brioche, pero bueno eu amaso e listo. Como bo está e estamos en época pre-nadal pois chamámoslle panettone e acabouse. Gustaríame probar outras receitas que vin por aí, pero non sei porque esto de facer masas convértese nun problema para o volume corporal e hai que tentar diminuír a cantidade deste tipo de doces.
Desde logo, teño que dicir que saíu boísimo, esponxado, brandiño, cun sabor exquisito. Vamos unha auténtica delicia. Totalmente recomendable.

Ingredientes
500 grs. de fariña de forza
2 sobres de levadura seca en po, marca maizena
125 cc. de leite
3 ovos
100 grs. de manteiga derretida
100 grs. de azucre
1 cullerada de azucre vainilla
1 cullerada de esencia de vainilla
Unha culleradiña de sal.
Un puñado de chocolate troceado, un puñado de froitas confitadas
Unhas cuantas uvas pasas.
Unha cullerada de manteiga derretida para pintalo por encima antes de ir ó forno

Realización
- Sacar a manteiga e partila en anacos. Queda a temperatura ambiente, para que se vaia abrandando, namentres preparamos o resto.
- Batemos os ovos e mesturámolos cos azucres e coa esencia.
- Temperamos un pouco o leite para quitarlle o frío da neveira.
- Tamizamos a fariña nun recipiente amplo e engadimos a levadura e o sal.
- Engadímoslle á fariña os líquidos e a manteiga e mesturamos. Primeiro coa culler de pao e logo a man ata conseguir unha masa que se despega do recipiente. Arredor de 15 minutos. É unha masa branda que parece pegañenta, pero non se pega.
- Metémola nun recipiente cuberto con film e ben abrigado dentro do forno apagado.Co de ben abrigado refírome a que estea quentiño, eu cubrino con unha mantiña (agora o tempo está máis fresco e na cociña non teño calefacción). Estivo levedando 3 horas (case triplicara o volume.
- Sacamos a masa e estirámola cun rodillo, e metemos no centro do rectángulo as pasas, o chocolate e as froitas confitadas. Dobramos, volvemos a estirar, volvemos a dobrar e tratamos de que os tropezóns queden ben repartidos por toda a masa.
- Boleamos e introducimos a masa no recipiente no que os imos a fornear cuberto con papel de forno. Neste caso empreguei de cristal porque eran os únicos altiños que tiña.
- Volvemos a deixalo fermentar. Tapamos con film ou, eu neste caso, cubrinos cunhas bolsas de plástico e logo tapeinos coa manta, outras tres horas.
- Unha vez fermentado pintamos a superficie con manteiga derretida.
- Metémolo no forno prequentado a 180º. Estiveron 10´a 180º e logo baixeino a 160º durante 50 minutos (con papel de prata por encima, os 10´ foron suficientes para que collera color, de máis, diría eu). Como fixen un máis grande e dous máis pequenos, os pequenos saqueinos antes, ós 45 minutos.

Que pena que os olores non cheguen aínda a través da rede, quen sabe, todo pode ser posible. O olor que abordou á miña pituitaria tan só 5 minutos despois de metelo no forno era un deleite para o sentido do olfato e facía presaxiar o que viría despois, todo ese exquisito olor converteríase nun delicioso sabor.

Creo que me pasei coas fotos, pero é que fixen tantas (e borrei moitas máis) e ningunha me convencía o suficiente que ó final puxen moitas porque non sabía por cal decidirme. Nótase que estou orgullosa da "criatura", verdade?

TRENZA

Non me canso de dicir que esta masa sae extraordinaria, sae todo moi esponxado e con un sabor moi moi rico. Xa fixen unha trenza, á cal denominei rosco, unhas cuantas entradas atrás, pero non quedei satisfeita con resultado. Todo fora porque tentei experimentar cos levados. Con ésta fíxeno polo método tradicional e saiu deliciosa, de non poder parar de comer, vamos.

É a mesma masa que empreguei no brioche recheo de crema pasteleira. Polo que se pode dicir que é unha trenza de masa brioche.

Ingredientes
2 ovos + 1 para pintar por encima
400 grs de fariña de forza (máis ou menos)
25 grs de levadura de panadería
100 cc de leite
75 grs de manteiga
50 grs de azucre + unha culleradariña para a levadura
1 sobre de azucre vainilla ou unha cullerada de esencia de vainilla
Media culleradiña de esencia de limón (opcional)
Unha culleradiña de aroma de azahar
1 culleradiña de esencia de anís
1 culleradiña de sal

Elaboración
-Sacar a manteiga da neveira, troceala e deixala a temperatura ambiente mentres se vai facendo o resto
- Amornar o leite e desfacer nel a levadura coa axuda dunha culleradiña de azucre. Deixar fermentar arredor de 20-30 minutos tapado con film, ata que triplique o volume.
- Tamizar a fariña e agregarlle o azucre, o sal, os ovos batidos, as esencias e a mestura de levadura, xa fermentada. Mesturar todo ata conseguir una masa homoxénea que non se pegue ás mans nin ao conco. Empecei mesturando coa culler de pao e rematei coas mans. Se non chega a fariña inicial engadiráselle máis. Finalmente engadimos a manteiga a temperatura ambiente e integrámola ben. Custa un pouco, pero hai que ter paciencia, acaba integrándose (cando digo paciencia é paciencia, porque toda a manteiga se desparrama e a masa desfaise, parece que nunca vas conseguir xuntar aquilo, poden dar intencións de tirar todo ó lixo, pero non, hai que continuar porque ó final xúntase todo, prometido). Este proceso fíxeno coas mans. O final queda unha masa brandiña, parece coma pegañenta, pero non o é, despégase perfectamente da superficie de traballo e das mans.
- Envolvémola masa en película de cociña (film). Envolvémola ben para que non se saia ó fermentar e introducímola na neveira, no meu caso toda a noite (debe estar ben cuberta co film porque senón sairase. O film poñémolo frouxo para que poida medrar). Tamén se podería deixar fermentar a temperatura ambiente, no forno apagado, por exemplo, ata que dobre o volume, unhas dúas ou tres horas.
- Sacala de neveira, retirar o film e darlle forma. Sepáranse tres porcións de masa de igual peso e procédese a facer tres rulos con ela. Ese tres rulos entrénzanse.

- Deixámola fermentear nun sitio sen correntes durante dúas horas (dentro do forno apagado, por exemplo). Xa na bandexa do forno cuberta con papel de fornear.

- Metémola no forno prequentado a 180º. Estivo os 10 primeiros minutos a 180º e logo baixei a temperatura a 160º outros 20 minutos máis (como se pode comprobar eses 10 minutos a 180º xa fixeron que se me queimara un pouco polo fondo e que collera xa o color dourado porque a partir de aí púxenlle un papel de aluminio por encima para que non se tostara máis e subino unha ranura máis no forno. No, si este forno meu para tostonear non ten competidor).

Cando o sacamos do forno bañámolo co almíbar
Ingredientes para o almíbar
É o mesmo que o da larpeira. Facémolo mentres a trenza está no forno.
Medio vaso de líquido (anís e auga)
3 culleradas de azucre
Tamén podemos poñer menos auga e máis azucre, así quédanos un almíbar máis espeso
Preparación
Ponse a ferver tódolos ingredientes uns cinco minutos.
Cando se saca o brioche do forno pintámolo co almibar.
Tamén o podemos decorar con améndoa picada (eu ademais tosteina un pouco nunha tixola)

NOTA: A decoración está copiada de Nytta, do blogue “Dulce algodón”, espero que non lle pareza mal, pero é que ten tan bo gusto para a decoración dos doces e para a presentación das fotografías que non me puiden resistir a copiala. Ela tamén fixo unha trenza parecida (bueno a dela é máis bonita)

BOLOS SUIZOS

Teño prohibido facer doces. Polo cal decidín que o mellor é facer algo que sexa por racións individuais. Así podo conxelar e pódese comer pouco de cada vez. Na miña casa non sabemos comer pouco. Se temos un biscoito imos á buscar un anaco ata que se acaba. Só fago algo doce unha vez á semana, pero somos de bo vir e todo nos presta. Temos falta dunha dieta, pero das rigorosas, pero sempre estou pensado que facer de comer. Ademais esto de viaxar polos blogues é o peor para as dietas, hai cada receita... Gustaríame probalas todas, pero o corpo está pedindo papas.

Esta receita é a que aparece no paquete da fariña de forza Harimsa. Levaba un tempo léndoa e hoxe decidinme. Sorprendeume o feito de que non levara ovo e sempre gasto demasidas ovos. Tamén me chamou a atención que só tivera un levado. Todo o que fago de levedar sempre leveda dúas veces. Aínda así non saen de todo mal.

Ingredientes
600 grs. de fariña de Forza
40 grs. de fermento fresco ou 30 gr. de fermento natural seco ( eu puxen 2 sobres de levadura de panadeiro da maraca maizena )
150 cc. de auga
100 cc. de leite,
100 grs. de manteiga derretida
100 grs. de azucre
Un chisco de sal.
Para decorar
Azucre humedecido con auga e un ovo batido.

Realización

Mesturar o fermento coa fariña. Bater a parte o leite, a auga, o azucre e a manteiga. Engadir o sal e 300 grs de fariña, amasar ben coa culler de pao ata que non haxa grumos. Engadir os 300 grs. restantes e volver a amasar, uns 5 minutos a man. A masa non é elástica,máis ben é quebradiza (ou polo menos así me quedou a min)

Dividir a masa en pequenos bolos duns 50 g cada un (eu non pesei fixen como me pareceu, uns máis grandes e outros máis pequenos), colocar nunha bandexa cuberta con papel de forno. Facer uns cortes transversais aos bolos cun coitelo ben afiado, espolvorear co azucre humedecido e pintar con ovo batido. Deixar repousar os bolos nun lugar tépedo e sen correntes de aire (eu usei o forno, primeiro con el apagado, durante unha hora,pero como vía que non medraban moito, encendíno a temperatura baixa, 30º,durante outra hora e así si que subiron), ata que dobren o seu tamaño, máis ou menos unhas 2-3 horas. Introducir no forno prequentado. Na receita di que a cocción sexa a 180º durante 15 min, pero a min o meu forno volveuma a xogar. Fixen dúas fornadas, na 1ª fixen como di a receita, pero pasoume o de sempre, ós 10 minutos tiñan un bo durado, polo cal decidín baixar a calor a 160º, despois de 5 min máis o dourado xa era moreno caribeño. Saquei un para ver como estaba e pareceume que estaba pouco cocido. Púxenlle un papel de prata por encima e deixeino 5 minutos máis. Cando os saquei estaban algo queimados por debaixo (eso que os puxen altos, xustamente por ese motivo, pois por arriba pónselle o papel de prata e xa está, entón prefiro poñelo sempre tirando a alto). Na segunda fornada púxenos a 160º durante 40 minutos e solucionado o problema do moreno (queimado). Eu quero facer coma o resto da humanidade e de vez en cando volvo a probar con 180º, pero non pode ser.

BISCOITO CEBRA

Este podo dicir que é un biscoito de aproveitamentos e de paso facer o experimento cebra que xa vin en tantos blogues e que tanto me gustou. Tiña un bote de leite evaporada a piques de caducar e dous plátanos no froiteiro moi maduros para o meu gusto. Case mellor que fose todo para o lixo e que non me puxese a facer experimentos porque todos estes experimentos aportan certa cantidade calórica que non lle favorece nada ós corpos. Como ía a comer con unhas amigas pois xa tiña tamén outra desculpa.

Ingredientes
200 ml de leite evaporado
10 culleradas de azucre (non quedou moi doce)
3 vasos (dos de nocilla) de fariña
1 vaso (dos de nocilla) de maizena
½ vaso (dos de nocilla) de aceite
4 ovos
6 pastillas de chocolate para postres de eroski
2 plátanos moi maduros
1cullerada de bicarbonato

Realización
-Bater co batedor eléctrico os ovos co azucre ata que quede ben espumoso. Incorporar o leite evaporado e seguir batendo. Despois, o aceite, batemos e por último os plátanos feitos puré.
- Engadimos a fariña, o bicarbonato e a maicena tamizados e pouco a pouco. Esto xa o podemos facer a man, eu continuei co batedor.
- Fundimos o chocolate no micro, un minuto e medio é suficiente, pero sacámolo a media cocción para remexelo senón queimaríasenos.
- Separamos a masa en dous. A unha das metades engadímoslle o chocolate e incorporamos ben. A esta última engadinlle un par de culleradas de leite evaporada porque estaba máis densa que a clara.
- Enmantigamos e enfariñamos un molde e procedemos co efecto cebra: dúas culleradas de masa clara no centro do molde, dúas culleradas de masa de chocolate no centro da masa clara e así sucesivamente ata que rematamos as dúas masas. Vemos como se van formando círculos concéntricos cos bordos das dúas cores. Este proceso require un pouco de paciencia porque algo tan sinxelo como o último paso, que é envorcar a masa e listo, convértese en algo lento e preciso.
-Introducimos no forno prequentado a 160º durante 55 minutos, os dez últimos co ventilador. Esto no meu forno, o mellor que cada un saiba como vai o seu forno. Á media hora introducimos unha agulla, unha brocheta, un coitelo e comprobamos como vai e canto tempo lle fará falta. Estará listo cando saia seco.

COMENTARIO: A verdade é que para o meu gusto non vale a pena o esforzo que require o efecto cebra este.

Non saiu moi bo. Quedou bastante seco. Pode ser que se pasase un pouco de forno.

FLAN EXPRÉS

Esta receita non é miña, é de miña nai, pero pareceume boa idea anotala para acordarme en caso de que me faga falta. A verdade é que se tes invitados imprevistos ou se non tes moitas ganas ou moito tempo para facer unha sobremesa, ésta saca a calquera dun apuro. A quen non lle gusta o flan?
Fixen flan moitas veces, diría que a miña especialidade é o flan de queixo, pero iso de estar tanto tempo dando conta del... Este en 15 minutos, flan listo.
O único requisito, unha pota exprés e unha flaneira con tapa hermética dun litro.
Se teño que identificar a miña nai con un obxecto sería precisamente con unha exprés porque ela é igual, rápida e eficaz. Ademais ás veces tamén lle salta todo o vapor de repente, pero en canto o solta, xa está.
En canto ós ingredientes debo dicir que miña nai nunca é precisa con eles, pero fixemos un esforzo para ser o máis precisas posible.

Ingredientes
Para o flan
300 grs de leite condensada. Ela compra botes de 740 grs e bota como lle parece, di que algo menos da metade ( seguramente unhas veces é 300grs, outras 340...)
3 ovos
Leite (na receita aclaro a cantidade). Usa desnatado
Para o caramelo
3 culleradas de azucre
Unha de auga

Realización
- É imprescindible que teñamos unha xerra ou recipiente que nos permita medir os líquidos. As xerras dos batedores eléctricos teñen todas.
- Introducimos o leite condensado e os ovos no recipiente do batedor e batemos o conxunto ata que estea ben integrado.
- Agora ven a medida do leite. Completamos con leite ata que chegue a 750 ml e volvemos a bater.
- Preparamos caramelo, nun cazo ou tixola pequenos, con 3 culleradas de azucre e un chorriño de auga. Poñemos no lume ata que caramelice. Vertemos na flaneira cubrindo ben o fondo e un pouco as paredes. Tamén podemos usar caramelo líquido do que venden listo no super.
- A continuación introducimos na flaneira o preparado de flan. Tapámola.
- Metemos a flaneira na exprés con auga, de xeito que a auga chegue pola metade da flaneira.
- Tapamos a exprés. Deixamos que se levante a válvula e a partir de aí contamos uns 8 minutos. Deixamos saír o vapor. Destapamos, quitamos a flaneira, destapámola e deixamos arrefriar antes de desmoldar. Tamén o podemos desmoldar morno. Se o desmoldamos quente desfaisenos.

ESPIRAIS E EMPANADILLAS DE XAMÓN E QUEIXO

Tiña no conxelador un par de placas de hoxaldre, desas que veñen dúas xuntas dobradas nunha caixa. Levaban alí máis dun ano, xa me saudaban cando ía o conxelador, confesáronme que estaban fartas de estar alí encerradas que querían descubrir novos horizontes. Parece ser que non se sentían útiles e querían ampliar a súa formación. Por facerlles un favor, porque caducaban nun mes e porque tiña ganas de algo que me soubera ben, tocoulles por fin.
Quero aclarar tamén que eu sempre lle chamo a esta masa hoxaldre, xa sei que non é correcta esa denominación, máis ben é un castelanismo galeguizado, a forma correcta de chamarlle sería masa follada, pero sinceramente non me gusta moito, ademais non a asocio, polo que seguirei chamándolle hoxaldre aínda que estea mal.
É unha receita moi sinxela, que non implica ningunha dificultade e resulta moi saborosa e vistosa.

Ingredientes
500 grs de hoxaldre (unha caixa de hoxaldre conxelado con dúas láminas)
Queixo de sandwichs (tipo de tranchetes), que funda ben
Xamón cocido ou pavo
1 ovo batido para pintar por encima

Realización
Das espirais: Cubrimos a prancha de hoxaldre co queixo e o xamón. Enrolamos como se fose un brazo de xitano. Cortamos en porcións de uns dous dedos de ancho e colocámolos encima da placa de forno cuberta con papel de fornear.
Para as empanadillas: partimos a masa en triángulos, neste caso como era dúas empanadillas cortei catro triángulos. Cubrimos un dos triángulos co xamón e co queixo e tapamos co outro triángulo. Selamos ben os bordos e practicámoslle uns cortes na superficie para que non inche demasiado.
Pintamos todo con ovo batido antes de introducilo no forno prequentado a 180º. Cando pasen 30 minutos sacámolos. O do tempo vai en función do forno. Está listo cando vexamos que a masa colleu color.

BRIOCHE RECHEO DE CREMA PASTELEIRA

Non sabía que nome poñerlle. Gústame poñerme un nome inventado por min, non copiado de ningún outro sitio, a esto mesmo creo que o vin co nome de chinois ou algo así, pero cando non sei a procedencia dese nome prefiro non poñerllo e poñer o nome do que se ve e listo.
Facía moito tempo que o quería facer, pero íao pospoñendo e non sei moi ben por qué. Agora que o fixen creo que era mellor que o seguira pospoñendo porque é talmente unha delicia. Tamén teño que confesar a miña debilidade polas masas de levedar, encántame tanto facelas como comelas e se ten crema pasteleira xa non digo nada.
Non podo dicir que o copiara de ninguén porque esta masa foi evolucionando comigo, facendo cambios e agora non sei de onde parte. A verdade é que ésta exactamente non a copiei de ninguén, fun collendo ideas daquí e dacolá e así elaborei a miña propia masa, que non teño pensado perder porque sae deliciosa.
Vamos ó lío que me lío.

Ingredientes para a masa
É a mesma que a do rosco, pero a metade dos ingredientes
2 ovos + 1 para pintar por encima
400 grs de fariña de forza (máis ou menos)
25 grs de levadura prensada de panadería
100 cc de leite
75 grs de manteiga
50 grs de azucre + unha culleradariña para a levadura
1 sobre de azucre vainilla ou unha cullerada de esencia de vainilla
Media culleradiña de esencia de limón (opcional)
Unha culleradiña de aroma de azahar
1 culleradiña de sal
Elaboración da masa
-Sacar a manteiga da neveira, troceala e deixala a temperatura ambiente mentres se vai facendo o resto
- Amornar o leite e desfacer nel a levadura coa axuda dunha culleradiña de azucre. Deixar fermentar arredor de 20-30 minutos tapado con film, ata que triplique o volume.
- Tamizar a fariña e agregarlle o azucre, o sal, os ovos batidos, as esencias e a mestura de levadura, xa fermentada. Mesturar todo ata conseguir una masa homoxénea que non se pegue ás mans nin ao conco. Empecei mesturando coa culler de pao e rematei coas mans. Se non chega a fariña inicial engadiráselle máis. Finalmente engadimos a manteiga a temperatura ambiente e integrámola ben. Custa un pouco, pero hai que ter paciencia, acaba integrándose (cando digo paciencia é paciencia, porque toda a manteiga se desparrama e a masa desfaise, parece que nunca vas conseguir xuntar aquilo, poden dar intencións de tirar todo ó lixo, pero non, hai que continuar porque ó final xúntase todo, prometido). Este proceso fíxeno coas mans. O final queda unha masa brandiña, parece coma pegañenta, pero non o é, despégase perfectamente da superficie de traballo e das mans.
- Envolvémola masa en película de cociña (film). Envolvémola ben para que non se saia ó fermentar e introducímola na neveira, no meu caso toda a noite (debe estar ben cuberta co film porque senón sairase. O film poñémolo frouxo para que poida medrar). Tamén se podería deixar fermentar a temperatura ambiente, dentro do forno apagado, por exemplo, ata que dobre o volume, unhas dúas ou tres horas.
- Sacala de neveira, retirar o film e darlle forma (explícoo máis abaixo).

Ingredientes para a crema pasteleira
É a mesma receita do tronco de crema con cobertura de chocolate
Dúas xemas
3 culleradas de azucre
1 sobre de azucre vainilla
3 culleradas de maicena
300 ml de leite
30 grs de manteiga
Realización

Quentar o leite nun cazo (se non ferve non pasa nada). Sempre o fago no micro
Mesturar nun cazo as xemas, o azucre, a maicena e un pouco de leite fría (dúas culleradas). Remexer ben ata que se mesture todo sen grumos.
Poñer a mestura ao lume, non moi forte (medio alto) e engadirlle inmediatamente o leite. Non todo, a metade. Remexer cunhas varillas ata que vaia espesando. Subirlle a temperatura, pero nunca ao máximo. Cando vaia espesando xa se ve a necesidade de engadirlle máis leite ata conseguir o espesor desexado. Ten que quedar espesiña. Ó final, xa co lume apagado, engadimos os taquiños de manteiga, que xa sacamos cando empezamos a facer a crema para que fora collendo temperatura ambiente. Remexemos ben para que se integre coa crema (esto lino por aí nalgún blogue e decidín probar, queda ben). A crema debe estar fría para cando a usemos. Para que non críe tona podemos cubrir o recipiente, no que está, con papel film.

Montaxe do brioche
Unha vez fermentado dámoslle a forma desexada: Estiramos a masa o máis que poidamos, sobre unha superficie enfariñada, e facemos un rectángulo, ou cadrado (a min saíume máis ben cadrado). Estendemos a crema por toda a superficie. Enroscamos coma se fose un brazo de xitano. Cortamos porcións de uns tres dedos de ancho e colocámolas coa crema cara arriba,nun molde forrado de papel de fornear (molde empregado era de 30 cm de diámetro)
Dexámolo fermentar arredor de dúas horas nun sitio sen correntes, dentro do forno apagado, por exemplo. Antes de metelo ó forno pintámolo con ovo batido.
Introducímolo no forno prequentado a 180º. Deixeino a 180º durante 10 minutos, logo baixeille o calor a 160º e cubrino con papel de prata para que non se queimase ( o meu forno en seguida pon moreno). Deixeino media hora máis.
Ingredientes para o almíbar
Facémolo mentres o brioche está no forno.
Medio vaso de auga
3 culleradas de azucre
Tamén podemos poñer menos auga e máis azucre, así quédanos un almíbar máis espeso
Preparación
Ponse a ferver tódolos ingredientes uns cinco minutos.
Cando se saca o brioche do forno pintámolo co almibar.